တဇ္ဇနီယကမ္မ: ရန်ဖြစ်အောင် အမြဲလှုံ့ဆော်သူ ရှိသောအခါ

ဝိနယပိဋကတ် စူဠဝဂ် ကမ္မက္ခန္ဓကတွင် ပထမဆုံး အကြောင်းမှာ ရှင်ပဏ္ဍုကနှင့် ရှင်လောဟိတက အုပ်စုဝင် ရဟန်းများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် သံဃာအတွင်း စိတ်ဆိုးမကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေ၊ ရန်ဖြစ်ငြင်းခုံမှုကို ဖြစ်စေ၊ အဓိကရုဏ်းကို ဖြစ်စေပြီး ရန်ဖြစ်နေသော အခြားရဟန်းများထံ ချဉ်းကပ်ကာ သူတို့ကို အနိုင်မရစေနှင့်၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်ချေပပါ၊ သင်တို့သည် သူတို့ထက် ပညာရှိ၍ စာပေကျွမ်းကျင်ကြသည်၊ သူတို့ကို မကြောက်ပါနှင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့ သင်တို့ဘက်မှ ရပ်ပါမည်ဟု ပြောကြသည်။ ရလဒ်မှာ မဖြစ်သေးသော စိတ်ဆိုးမကျေနပ်မှု ဖြစ်လာပြီး ဖြစ်ပြီးသော စိတ်ဆိုးမကျေနပ်မှု ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခြင်းဖြစ်သည်။

အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့က မြတ်စွာဘုရားထံ ကြားလျှောက်ကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် သံဃာကို စုဝေးစေ၍ မှန်မမှန် မေးတော်မူပြီး ကဲ့ရဲ့တော်မူကာ သံဃာအား တဇ္ဇနီယကံကို အဆင့်ဆင့်ပြုစေတော်မူသည်။ အဆင့်များမှာ ဦးစွာ စွပ်စွဲခြင်း၊ စွပ်စွဲခံရသူအား ထွက်ဆိုစေခြင်း၊ အာပတ်သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ထို့နောက် သံဃာအစည်းအဝေးတွင် ကြေညာခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ဝိနည်းတော်က မည်သည့်ကံသည် ဓမ္မနှင့်ညီ၍ မည်သည့်ကံသည် ဓမ္မနှင့်မညီသည်ကိုလည်း ခွဲခြားပြသည်။ ကံခံရသူသည် ဝတ်ဆယ့်ရှစ်ပါးကို ကျင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းစွာ ကျင့်ကြံလာသောအခါ သံဃာက ကံကို ငြိမ်းစေသည်။ ဤအားလုံးသည် ရဟန်းသံဃာ၏ စည်းမျဉ်းဖြစ်သော်လည်း အတွင်းရှိ တရားမျှတမှု၏ မူသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းအမျိုးမျိုးတွင် အသုံးချနိုင်သည်။