သိရိကာဠကဏ္ဏိဇာတ်: ကံကောင်းကံဆိုးကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးသည်
အတ္တနာ ကုရုတေ လက္ခိံကံဆိုးခြင်း၏ နတ်သမီးနှင့် စည်းစိမ်ကံကောင်းခြင်း၏ နတ်သမီးတို့သည် သီလရှိသော သူဌေး၏ အိမ်တွင် တည်းခိုခွင့်တောင်းကြ…
ဝနပတ္ထသုတ္တံ
တောအုပ်၊ ရွာ၊ မြို့ သို့မဟုတ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦးနှင့် ဆက်နေသင့်သလား ထွက်ခွာသင့်သလားကို ဆုံးဖြတ်သည့် မူ — စိတ်ဓာတ် ဖွံ့ဖြိုးမှုရှိမရှိနှင့် အသက်မွေးရန် ပစ္စည်း ရလွယ်မရလွယ် ဟူသော အချက်နှစ်ချက်ကို ကြည့်သည်။ စိတ်ဓာတ်ဖွံ့ဖြိုးမှုသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆင်ပြေမှုထက် အမြဲ ပိုအရေးကြီးသည်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ဝနပတ္ထသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဝနပတ္ထပရိယာယ် ဆိုသည့် တောအုပ်တွင် နေထိုင်ခြင်းကို ဆင်ခြင်ရန် အခြေခံမူကို ဟောကြားပြီး ရဟန်းများအား အချက်နှစ်ချက်ကို မိမိကိုယ်ကို မေးစေသည်။ ပထမအချက်မှာ ဤနေရာတွင် နေလျှင် မတည်သေးသော သတိ တည်လာပါသလား၊ မတည်ငြိမ်သေးသော စိတ် တည်ငြိမ်လာပါသလား၊ မကုန်ခန်းသေးသော အာသဝ ကုန်ခန်းလာပါသလား၊ မရသေးသော ယောဂမှ ကင်းဝေးသည့် တရားကို ရလာပါသလားဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သင်္ကန်း၊ ဆွမ်း၊ သေနာသနနှင့် ဆေးဝါးတို့ ရရန် ခက်ခဲသလား လွယ်ကူသလားဟူ၍ဖြစ်သည်။
ဤအချက်နှစ်ချက်မှ အခြေအနေ လေးမျိုး ဖြစ်ပေါ်သည်။ စိတ်ဓာတ် မဖွံ့ဖြိုးဘဲ ပစ္စည်းရှာရခက်လျှင် ညဥ့်အချိန်ပင်ဖြစ်စေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသင့်သည်။ စိတ်ဓာတ်မဖွံ့ဖြိုးသော်လည်း ပစ္စည်းရလွယ်လျှင်လည်း ထွက်ခွာသင့်သည်၊ ပစ္စည်းအတွက် ရှင်ရဟန်းမပြုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စိတ်ဓာတ်ဖွံ့ဖြိုး၍ ပစ္စည်းရှာရခက်လျှင် ဆက်နေသင့်သည်။ စိတ်ဓာတ်ဖွံ့ဖြိုး၍ ပစ္စည်းလည်း ရလွယ်လျှင် တစ်သက်လုံး နေသင့်သည်။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဤမူတစ်ခုတည်းကို ရွာ၊ နိဂုံး၊ မြို့၊ ဇနပုဒ်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို မှီခိုခြင်းတွင်လည်း အသုံးပြုတော်မူသည်။
တစ်နေရာရာတွင် မှီခိုနေထိုင်သည့်အခါ သတိတည်လာခြင်း၊ စိတ်တည်ငြိမ်လာခြင်း၊ အာသဝကုန်ခန်းလာခြင်းနှင့် မရသေးသော တရားကို ရလာခြင်း ရှိမရှိ ဆင်ခြင်ရမည်။ ပဗ္ဗဇိတ် အသုံးပြုရမည့် ပစ္စည်း — သင်္ကန်း၊ ဆွမ်း၊ သေနာသနနှင့် ဆေးဝါးတို့ ရရန် ခက်သလား လွယ်သလားလည်း ဆင်ခြင်ရမည်။
နှစ်အဆုံးတိုင်း ယခုအလုပ် သို့မဟုတ် နေထိုင်ရာနှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းနှစ်ချက်ကို မိမိကိုယ်ကို မေးပါ — စိတ်ကောင်းလာသလား၊ လူနေမှုဘဝ ဆက်သွားနိုင်သလား၊ ထို့နောက် အဖြေကို မှတ်ထားပါ။
နေထိုင်သော်လည်း သတိမတည်၊ စိတ်မတည်ငြိမ်၊ အာသဝမကုန်ခန်း၍ ပစ္စည်းလည်း ရှာရခက်လျှင် ထိုရဟန်းသည် ထိုတောမှ ထွက်ခွာသင့်သည်။ ညဥ့်ဖြစ်စေ နေ့ဖြစ်စေ မနေသင့်ပါ။
ပတ်ဝန်းကျင်က စိတ်ကိုလည်း ဆိုးစေ၍ ဘဝကိုလည်း ဆင်းရဲစေလျှင် အခြေအနေ ပိုဆိုးလာမည်ကို စောင့်မနေဘဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။
နေထိုင်သော်လည်း စိတ်ဓာတ် မဖွံ့ဖြိုးဘဲ ပစ္စည်းများ ရလွယ်လျှင် ရဟန်းသည် “ငါသည် သင်္ကန်း၊ ဆွမ်း၊ သေနာသန သို့မဟုတ် ဆေးဝါးအတွက် ရှင်ရဟန်းမပြုခဲ့” ဟု ဆင်ခြင်ရမည်။ စိတ်ဓာတ်မဖွံ့ဖြိုးလျှင် ဤသို့ သိသော်လည်း ထွက်ခွာသင့်သည်။
ဤအလုပ် သို့မဟုတ် ဆက်ဆံရေးတွင် နေနေသည်မှာ အမှန်ရည်မှန်းချက်သို့ ခေါ်ဆောင်သောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် အလွန်အဆင်ပြေ၍ မပြောင်းလိုသောကြောင့်လားဟု မိမိကိုယ်ကို မေးပါ။
နေထိုင်ရာ၌ သတိတည်၍ စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာသဝကုန်ခန်းသော်လည်း ပစ္စည်းရှာရခက်လျှင် ရဟန်းသည် ပစ္စည်းအတွက် ရှင်ရဟန်းမပြုခဲ့ဟု ဆင်ခြင်ရမည်။ စိတ်ဓာတ်ဖွံ့ဖြိုးလျှင် ခက်ခဲကြောင်း သိသော်လည်း နေသင့်သည်၊ ထွက်ခွာမသင့်ပါ။
ပင်ပန်းစွာ သင်ယူရသော ကာလ သို့မဟုတ် ဆင်းရဲသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို အမှန်တကယ် ကြီးထွားစေသည့် အလုပ်သစ်စတင်ချိန်တွင် အဆင်မပြေသည့်အတွက်ကြောင့်သာ မဆုတ်ပါနှင့်။
နေထိုင်ရာ၌ စိတ်ဓာတ်ဖွံ့ဖြိုး၍ ပစ္စည်းလည်း ရလွယ်လျှင် ထိုရဟန်းသည် ထိုတောတွင် တစ်သက်လုံး နေသင့်သည်၊ ထွက်ခွာမသင့်ပါ။
စိတ်အတွက်လည်းကောင်း၍ အသက်မွေးရန်လည်း လုံလောက်သည့်နေရာ တွေ့လျှင် တန်ဖိုးထားပါ။ ပိုကောင်းသလိုထင်ရသော နေရာကို အဆက်မပြတ် ရှာမနေပါနှင့်။
မြတ်စွာဘုရားသည် တောတွင်သာမက ရွာ၊ နိဂုံး၊ မြို့နှင့် ဇနပုဒ်တို့ကို မှီခိုခြင်းတွင်လည်း စံနှုန်းအတူ အခြေအနေလေးမျိုးကို အသုံးပြုတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းသောနေရာသည် တောလား မြို့လားအပေါ် မူတည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်အပေါ် ဖြစ်ပေါ်သည့် အကျိုးအပေါ် မူတည်သည်။
လူများ လိုက်၍ မြို့ပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်ပြောင်းခြင်းမပြုမီ ပတ်ဝန်းကျင်သစ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို သတိရှိရန်၊ သမာဓိရှိရန်နှင့် စိတ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် အချိန်ပိုရစေသလား၊ လျော့စေသလားဟု ကြည့်ပါ။
ပုဂ္ဂိုလ်ကို မှီခိုခြင်းတွင်လည်း စံနှုန်းတူကို အသုံးပြုသည်။ မည်သူနှင့် အတူနေ၍ စိတ်ဓာတ် မဖွံ့ဖြိုးလျှင် ထွက်ခွာသင့်သည်၊ မရှုပ်ထွေးသင့်ပါ။ မည်သူနှင့် အတူနေ၍ စိတ်ဓာတ်ဖွံ့ဖြိုးပြီး ပစ္စည်းလည်း ရလွယ်လျှင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တစ်သက်လုံး ဆက်ဆံသင့်သည်၊ ထွက်ခွာမသင့်ပါ။ နှင်ထုတ်ခံရသော်လည်း မထွက်သင့်ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ကို အမှန်တကယ် ကြီးထွားစေသည့် ဆရာ သို့မဟုတ် ကလျာဏမိတ်သည် ရှားပါးသည်။ ထိုသူသည် တင်းကြပ်သည်ဖြစ်စေ၊ ပြတ်သားစွာ ပြောသည်ဖြစ်စေ ကျွန်ုပ်တို့ ဆုတ်ချင်လာစေသော်လည်း ထိုသူအနီး၌ သည်းခံနေသင့်သည်။
ဤသုတ်ကို နေထိုင်ရာအကြောင်း ရဟန်းများအား ဟောကြားခဲ့သော်လည်း အတွေးအခေါ်မှာ အလုပ်ခွင်၊ နေထိုင်ရာ၊ သူငယ်ချင်းအုပ်စု သို့မဟုတ် ဘဝတွင် မည်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရွေးချယ်ရာတွင်မဆို အသုံးချနိုင်သည်။ အဓိကမေးခွန်းမှာ “ဤနေရာသည် အဆင်ပြေသလား” မဟုတ်ဘဲ “ဤနေရာသည် ကျွန်ုပ်ကို ပိုကောင်းသောသူ ဖြစ်စေပါသလား” ဟူသည်ဖြစ်သည်။
အခက်ခဲဆုံးမှာ ဒုတိယအခြေအနေဖြစ်သည် — အဆင်ပြေသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြီးထွားမလာစေသည့်နေရာဖြစ်သည်။ ဤသုတ်က ထွက်ခွာသင့်သည်ဟု ဆိုသည်။ တတိယအခြေအနေလည်း အခက်ခဲမျှတူသည် — ဆင်းရဲလှသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ဖွံ့ဖြိုးသည့်နေရာ၌ သည်းခံ၍ နေသင့်သည်။
သတိပြုရန်မှာ ဤမူကို မိမိတာဝန်ယူထားသော တာဝန်များ ဥပမာ မိသားစုကို ပြုစုခြင်းကို စွန့်ပစ်ရန် ဆင်ခြေအဖြစ် မသုံးပါနှင့်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် သို့မဟုတ် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုခုသည် ကိုယ်ခန္ဓာ သို့မဟုတ် စိတ်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် အန္တရာယ်ရှိလျှင် လုံခြုံမှုကို ဦးစားပေးရမည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
ကံဆိုးခြင်း၏ နတ်သမီးနှင့် စည်းစိမ်ကံကောင်းခြင်း၏ နတ်သမီးတို့သည် သီလရှိသော သူဌေး၏ အိမ်တွင် တည်းခိုခွင့်တောင်းကြ…
ဘုရားရှင် သိတော်မူသကဲ့သို့ သတ္တဝါတို့သည် ပေးလှူခြင်းနှင့် ခွဲဝေခြင်း၏ အကျိုးကို သိကြလျှင် နောက်ဆုံးထမင်းလုတ်ကိ…
ကျွန်ုပ်တို့ ပေါင်းသင်းသောသူများအကြောင်း မထေရ်ခုနစ်ပါး၏ ဂါထာများဖြစ်သည် — လူမိုက်ကို ပညာရှိဖြစ်စေသော သူတော်ကော…
ပုရေဇာတပစ္စယဟူသည် ရှေ့တွင်ဖြစ်ပြီး တည်ရှိနေသောကြောင့် နောက်မှဖြစ်လာသော အရာကို ထောက်ကူသည့် အရာဖြစ်သည်။ ကျမ်းက ဝ…