ဆုံးမရခက်စေသော တရားဆယ့်ခြောက်ပါး
သောဠသ ဒေါဝစဿကရဏာ ဓမ္မာအနုမာနသုတ်မှ စိတ်ကို ထင်ဟပ်စေသော မှန်ဆယ့်ခြောက်ချပ် — ကျွန်ုပ်တို့ကို မည်သူမျှ သတိမပေးလိုအောင် ဖြစ်စေသော အကျင့…
ဝေဿန္တရဇာတကံ
ဝေဿန္တရာမင်းသည် မင်္ဂလာဆင်ကို လှူဒါန်းသဖြင့် နိုင်ငံပြင်ပသို့ နှင်ထုတ်ခံရသည်။ လမ်းခရီးတွင်လည်း ဒါနပေးလှူပြီး သားသမီးနှစ်ပါးကို ဇူဇကအား လှူသည်။ ထို့နောက် သိကြားမင်း အယောင်ဆောင်ကာ လာသော ဗြာဟ္မဏအား မဒ္ဒီမိဖုရားကို လှူသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူအားလုံး ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြသည်။ ဤသည်မှာ ဗောဓိသတ်ဇာတ်လမ်းတွင်ပါသော ဒါန၏ စံပြဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်ကို သူတစ်ပါးအား လှူရန် ပုံစံမဟုတ်ပါ။
ဝေဿန္တရာဇာတ်သည် ခုဒ္ဒကနိကာယ် မဟာနိပါတ်ဇာတ်၏ ဒသမမြောက်ဖြစ်၍ နောက်ဆုံးဇာတ်ဖြစ်သည်။ ပိဋကတ်သုံးပုံပါ စာသားသည် ဒသဝရဂါထာမှ နဂရကဏ္ဍအထိ အပိုင်းများ ခွဲထားသော ဂါထာများဖြစ်သည်။ ဂါထာတွင် ဝေဿန္တရာမင်းသည် ထိုဘဝပြီးဆုံးသောအခါ တုသိတာနတ်ပြည်၌ ဖြစ်ရန်နှင့် ထိုနောက် လူ့ဘဝတစ်ကြိမ်သာ ပြန်ဖြစ်ရန် ဆုတောင်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဤဇာတ်ကို ဇာတ်တော်ကြီးဆယ်ဘွားတွင် ဗောဓိဉာဏ်တော်ရရှိသည့်ဘဝမတိုင်မီ နောက်ဆုံးဘဝအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ အစဉ်အလာက ဒါနပါရမီ ပြည့်ဝစေခြင်းအဖြစ် စီစဉ်ထားသည်။ ပြောပြသော အသေးစိတ်များစွာမှာ အဋ္ဌကထာမှ ဖြစ်သည်။
ဂါထာတွင် ဖုသာတီမိဖုရားသည် သိကြားမင်းထံမှ ဝရ 10 ပါး ရရှိပြီး သီဝိနိုင်ငံ၏ သဉ္ဇယမင်း၏ မိဖုရားဖြစ်လာကာ ကုန်သည်လမ်းအလယ်တွင် ဝေဿန္တရာမင်းကို ဖွားမြင်သည်။ ဗြာဟ္မဏက မင်္ဂလာဆင်ကို တောင်းသောအခါ ဝေဿန္တရာမင်းက လှူသည်။ သီဝိလူများ ဒေါသထွက်၍ ဝင်္ကတတောင်သို့ နှင်ထုတ်စေသည်။ မင်းသားသည် ကြီးမားသော ဒါနကို အရင်လှူရန် အချိန်တောင်းပြီး မဒ္ဒီမိဖုရားအား သားသမီးကို ထိန်းသိမ်းရန် နေခဲ့ရန်ပြောကာ မသွားလိုသော ကျွန်မလေးကိုပင် မခေါ်သွားဟု မိန့်တော်မူသည်။ သို့သော် မိဖုရားက သဉ္ဇယမင်း တားမြစ်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်လိုက်သွားမည်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆိုပြီး ဇာလီနှင့် ကဏှာဇိနာတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လမ်းခရီးတွင် မြင်းနှင့်ရထားကိုလည်း တောင်းသူများအား လှူသည်။
ဗြာဟ္မဏအိုဇူဇကသည် ဇနီးငယ်က အစေခံကို တောင်းဆိုသဖြင့် ဝင်္ကတတောင်သို့ ခရီးထွက်သည်။ မုဆိုးစေတပုတ္တကို တမန်ဖြစ်သည်ဟု လိမ်လည်ပြောကာ မဒ္ဒီမိဖုရား သစ်သီးရှာသွားစဉ် သားသမီးနှစ်ပါးကို လာတောင်းသည်။ ဝေဿန္တရာမင်းက လှူသည်။ ဇူဇကသည် ကလေးများကို ဝေဿန္တရာမင်း၏ရှေ့တွင် ချည်နှောင်ပြီး ရိုက်နှက်သည်။ ဝေဿန္တရာမင်းသည် ငိုကြွေးတော်မူပြီး လေးမြားကိုင်၍ သားသမီးကို ပြန်လည်လုယူရန် စဉ်းစားမိသော်လည်း စိတ်ကို ချုပ်တည်းသည်။ မဒ္ဒီမိဖုရားသည် နတ်တစ်ပါးက သားရဲအယောင်ဆောင်၍ လမ်းပိတ်ခံရသဖြင့် ညနေထိ နောက်ကျပြီးမှ ပြန်လာကာ သားသမီးကို ရှာဖွေရာ မေ့မြောလဲကျသည်။ အမှန်ကို သိသောအခါ အနုမောဒနာပြုသည်။ နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် သိကြားမင်းက ဗြာဟ္မဏအယောင်ဆောင်ကာ မဒ္ဒီမိဖုရားကို လာတောင်းသည်။ ဝေဿန္တရာမင်းက လှူသည်။ မိဖုရားသည် မကျေနပ်မှုမပြခဲ့ပေ။ သိကြားမင်းက မဒ္ဒီမိဖုရားကို ချက်ချင်းပြန်ပေးကာ ဆုပေးသည်။ ဇူဇကသည် ကလေးများကို သီဝိနိုင်ငံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သဉ္ဇယမင်းက မြေးများကို ရွေးယူပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့ခြင်းသည် အမှားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံကာ တပ်မတော်ကို ဆောင်၍ သွားရောက်ကြိုဆိုသည်။ လူအားလုံး ပြန်လည်တွေ့ဆုံပြီး မြို့တော်သို့ ပြန်ဝင်ကြသည်။
အဋ္ဌကထာက ထပ်မံပြောပြရာတွင် ဇူဇကသည် အစားအစာကို အတိုင်းအတာလွန်၍ စားသဖြင့် သေဆုံးကြောင်း၊ ဇာတ်ညှိရာတွင် ဇာလီမှာ ရာဟုလာ၊ ကဏှာဇိနာမှာ ဥပ္ပလဝဏ္ဏာထေရီ၊ ဇူဇကမှာ ဒေဝဒတ်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ထိုင်းအစဉ်အလာတွင် ဤဇာတ်ကို မဟာဇာတ်ဟု ခေါ်ပြီး ဂါထာပါ အပိုင်းများအလိုက် ကဏ္ဍ 13 ခု ခွဲထားသည်။ မဟာဇာတ်ဟောပွဲနှင့် ဝေဿန္တရာကုသိုလ်ပွဲများ ယနေ့တိုင် အစဉ်အဆက် ကျင်းပလျက်ရှိပြီး ကဏ္ဍ 13 ခုလုံးကို တစ်နေ့တည်းတွင် နာယူသူသည် အာနိသင်များစွာ ရသည်ဟူသော ယုံကြည်မှုလည်း ရှိသည်။
ဂါထာတွင် ဝေဿန္တရာမင်းက အသက် 4 နှစ်ကတည်းက တစ်စုံတစ်ဦးက တောင်းပါက နှလုံးသားသို့မဟုတ် မျက်စိကိုပင် ပေးမည်ဟု စဉ်းစားခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ ဗြာဟ္မဏက မင်္ဂလာဆင်ကို တောင်းသောအခါ မတုန်လှုပ်ဘဲ လှူသည်။ မြို့မှထွက်ခွာရမည့်အချိန်တွင်လည်း မဟာဒါနကို အရင်လှူရန် အချိန်တောင်းသည်။
မိမိကြိုက်သောအရာကို ဝေမျှခြင်း၊ သူတစ်ပါးကို ကူညီရန် အချိန်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် အသင့်ရှိသေးသော ပစ္စည်းကို လှူဒါန်းခြင်းကဲ့သို့ သေးငယ်သောအရာမှ စိတ်ကို ပွင့်လင်းအောင် ကျင့်ပါ။ မလိုတော့သောအရာကိုသာ ပေးလှူခြင်းအစား ဖြစ်စေရန်ဖြစ်သည်။
ဝေဿန္တရာမင်းက မဒ္ဒီမိဖုရားအား မြို့တွင် နေခဲ့ရန် ပြောပြီး မသွားလိုသော ကျွန်မလေးကိုပင် မခေါ်သွားဟု မိန့်တော်မူသည်။ သဉ္ဇယမင်းကလည်း တောထဲရှိ ဒုက္ခကို တားမြစ်သည်။ သို့သော် မိဖုရားက ခင်ပွန်းတော်မပါသော ချမ်းသာသုခကို မလိုလားကြောင်းနှင့် ဘေးအန္တရာယ်အားလုံးကို ခံနိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်ကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆိုသည်။
အိမ်ပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်ပြောင်းခြင်းကဲ့သို့ မိသားစု၏ ကြီးမားသောဆုံးဖြတ်ချက်များတွင် ကြုံရမည့်အခက်အခဲကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပြီး တစ်ဦးစီကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခွင့် ပေးသင့်သည်။
ဇူဇကသည် အစေခံကို တောင်းဆိုသော ဇနီးငယ်၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် ခရီးထွက်သည်။ လမ်းခရီးတွင် တမန်ဖြစ်သည်ဟု လိမ်ညာသည်။ ကလေးများကို ရရှိပြီးနောက် ချည်နှောင်ရိုက်နှက်ကာ ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ကလေးများကို အဘိုးတော်ထံ မပို့ရန် ငြင်းဆိုသည်။ အဋ္ဌကထာက ဥစ္စာများစွာ ရရှိပြီးနောက် ဇူဇကသည် အစားအစာကို အတိုင်းအတာလွန်၍ စားကာ သေဆုံးကြောင်း ပြောပြသည်။
မဝနိုင်သော ဆန္ဒသည် လူကို လိမ်ညာစေ၍ အားနည်းသူကို ထိခိုက်စေကာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးစေသည်။ “နောက်ထပ်ရရမယ်” ဟု ခံစားရသောအခါ ရပ်တန့်ပြီး လုံလောက်ပြီလားဟု မေးပါ။
ဂါထာသည် ပေးလှူခြင်းကို လွယ်ကူသည်ဟု မပြောပါ။ ဝေဿန္တရာမင်းသည် ငိုကြွေးတော်မူပြီး သားသမီးတို့ ဆာမွတ်မည်၊ ပင်ပန်းမည်ကို စိုးရိမ်ကာ လေးမြားကိုင်၍ သားသမီးကို ပြန်လည်လုယူရန်လည်း စဉ်းစားမိသည်။ မဒ္ဒီမိဖုရားသည် သားသမီးကို ရှာဖွေရာ မေ့မြောလဲကျပြီး သားသမီးကို မမြင်ရခြင်းသည် နှင်ထုတ်ခံရခြင်းထက် ပိုဆင်းရဲသည်ဟု ငိုကြွေးပြောဆိုသည်။
မတွယ်တာခြင်းသည် ခံစားချက်မရှိခြင်းဟု မဆိုလိုပါ။ ဆုံးရှုံးမှု သို့မဟုတ် ခွဲခွာမှုသည် နာကျင်သည်ကို ဝန်ခံပြီး သတိဖြင့် စိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချထားပါ။
ဂါထာက ဘုရားရှင်အား ဝေဿန္တရာဘဝတွင် သားနှစ်ပါးသည် မမုန်းဘဲ မဒ္ဒီမိဖုရားသည် မချစ်ဘဲမဟုတ်သော်လည်း သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ပိုမိုချစ်သဖြင့် ချစ်ရာကို လှူသည်ဟု မိန့်တော်မူစေသည်။ ဤသည်မှာ ဇာတ်ထဲရှိ ဗောဓိသတ်၏ စံပြဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်ကို သူတစ်ပါးအား လှူရန် ပုံစံမဟုတ်ပါ။
မိမိအတွက် အတန်ဆုံးတန်ဖိုးရှိသော ရေရှည်ပန်းတိုင်သည် အဘယ်နည်းဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးပြီး ထိုလမ်းကို ပိတ်ဆို့သော သက်သာချောင်ချိမှု သို့မဟုတ် တွယ်တာနေသည့်အရာကို ချထားပါ။ သို့သော် သူတစ်ပါး၏ ဒုက္ခကို လဲလှယ်၍ မဟုတ်ပါ။
သိကြားမင်းက မဒ္ဒီမိဖုရားကို ပြန်ပေး၍ ဆုပေးသောအခါ ဝေဿန္တရာမင်းသည် ခမည်းတော်က ပြန်လည်ကြိုဆိုရန်၊ သေဒဏ်ပေးခြင်းကို မနှစ်သက်ဘဲ သေဒဏ်ကျခံရသူများကို လွှတ်ပေးရန်၊ အသက်အရွယ်အားလုံးအတွက် ခိုလှုံရာဖြစ်ရန်၊ မိမိဇနီးတွင်သာ ကျေနပ်ရန်၊ သားက တရားနှင့်အညီ မြေကို အုပ်ချုပ်ရန်နှင့် ပေးလှူပြီးနောက် နောင်တွင် စိတ်မပူပန်ရန်တို့ကို တောင်းသည်။
ဆုတစ်ခုတောင်းခွင့်ရလျှင် မိမိအတွက်လား၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူတို့အတွက်လားဟု ကြည့်ပြီး ထိုတောင်းသောအရာကို ယနေ့မှစ၍ မိမိလက်ဖြင့် စတင်ပြုလုပ်ပါ။
သဉ္ဇယမင်းက မြေးများနှင့် ဝေဿန္တရာမင်းအား သီဝိလူတို့၏စကားကြောင့် အပြစ်မရှိသော သားကို နှင်ထုတ်ခြင်းသည် မကောင်းကံဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီး ကိုယ်တိုင်ကြွသွားကြိုဆိုသည်။ မိသားစုသည် ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြပြီး မဟာဇာတ်တွင် ဤအပိုင်းကို ဆက္ခတ္တိယကဏ္ဍဟု ခေါ်သည်။
မိသားစုဝင်ကို မှားယွင်းစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြောင်း သိလျှင် မိမိမှားကြောင်း တိုက်ရိုက်ပြောပြီး ပြင်ဆင်ခြင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းထက် ပြန်လည်ရင်ကြားစေ့ရန် လမ်းကို ပိုမိုဖွင့်ပေးသည်။
ဤဇာတ်ကို အခြေအနေနှင့်အညီ မှန်ကန်စွာ ဖတ်ရမည်။ ဇာတ်ထဲက ဝေဿန္တရာမင်းသည် ဗောဓိဉာဏ်အတွက် ဒါနကို အဆုံးအစွန်ထိ ကျင့်ကြံရန် ရည်ရွယ်သော ဗောဓိသတ်ဖြစ်သည်။ ဂါထာကိုယ်တိုင်က သားနှစ်ပါးသည် မမုန်းဘဲ မဒ္ဒီမိဖုရားသည် မချစ်ဘဲမဟုတ်သော်လည်း သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ပိုမိုချစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူစေသည်။ ဤပုံရိပ်သည် အချစ်ဆုံးအရာတွင်ပင် မတွယ်တာခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး တိုက်ရိုက်လိုက်၍ ပြုရန် စံပြမဟုတ်ပါ။
လက်တွေ့ဘဝတွင် ဇနီးခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးတို့သည် မည်သူမျှ ပေးအပ်နိုင်သော ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်ပါ။ မိဘတို့တွင် သားသမီးကို ကာကွယ်သည့် တာဝန်ရှိသည်။ သားသမီး သို့မဟုတ် ဇနီးခင်ပွန်းကို သူတစ်ပါးအား ပေးလှူခြင်း၊ ကလေးကို ထိခိုက်ခံစေခြင်းသည် ဒါန မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ဝတ်နှင့် ဥပဒေနှစ်ခုစလုံးကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဇာတ်ထဲတွင်ကိုယ်တိုင် လူအားလုံး ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြပြီး သဉ္ဇယမင်းသည် မြေးများကို ရွေးယူကာ သိကြားမင်းသည် မဒ္ဒီမိဖုရားကို ချက်ချင်းပြန်ပေးသည်။
လက်တွေ့အသုံးချနိုင်သောအချက်မှာ မိမိပိုင်ဆိုင်သောအရာများ (ဥစ္စာ၊ အချိန်၊ အသိပညာနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း) ကို မတွယ်တာဘဲ ပေးလှူခြင်းကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်ပြီး မိမိကို မှီခိုသူများအပေါ် တာဝန်ယူမှုနှင့် အတူတကွ ဆောင်ရွက်ရန်ဖြစ်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
အနုမာနသုတ်မှ စိတ်ကို ထင်ဟပ်စေသော မှန်ဆယ့်ခြောက်ချပ် — ကျွန်ုပ်တို့ကို မည်သူမျှ သတိမပေးလိုအောင် ဖြစ်စေသော အကျင့…
အပင်သည် တစ်ဖက်တစ်ရွက်စီသာ ထွက်ကာ လေးလက်မမပြည့်သေးဘဲ အဆိပ်ကဲ့သို့ ခါးနေပြီ၊ ကြီးလာလျှင် မည်မျှ ခါးမည်နည်း။ ရသေ့…
မဟောသဓပဏ္ဍိတ်သည် စူဠနိမင်း၏ သမီးတော်ကို ကြိုဆိုရန် သွားခြင်းသည် ထောင်ချောက်ဖြစ်သည်ဟု ဝိဒေဟမင်းအား သတိပေးသည်။ ဆ…
ရှုပ်ထွေးအောင် မစဉ်းစားသင့်သော အကြောင်းလေးမျိုး — စဉ်းစားလျှင် ပင်ပန်းခြင်းနှင့် စိတ်လွင့်ခြင်းသာ ရပြီး ဒုက္ခမ…