ຂໍເກີນຄຳປະວາລະນາ: ເມື່ອຄຳວ່າຍິນດີໃຫ້ ຖືກໃຊ້ຈົນຜູ້ໃຫ້ເດືອດຮ້ອນ

ໃນພະວິໄນປິດົກ ມະຫາວິພັງ ພາກ 2 ນິດສັກຄິຍະກັນ ຈີວອນວັກ ສິກຂາບົດທີ 6 ເລົ່າວ່າ ທ່ານພະອຸປະນັນທະສາກະຍະບຸດເປັນຜູ້ຊຳນານໃນການສະແດງທຳ ລູກເສດຖີຜູ້ໜຶ່ງຟັງທຳແລ້ວເລື່ອມໃສ ຈຶ່ງປະວາລະນາວ່າ ຖ້າພະຄຸນເຈົ້າຕ້ອງການຈີວອນ ບິນທະບາດ ເສນາສະນະ ຫຼື ຢາ ກໍຂໍໃຫ້ບອກ ທ່ານພະອຸປະນັນທະຕອບວ່າ ຖ້າຈະຖວາຍກໍຈົ່ງຖວາຍຜ້າຜືນໜຶ່ງຈາກຜ້າທີ່ນຸ່ງຫົ່ມຢູ່ນີ້ ລູກເສດຖີຂໍຜັດເຖິງສາມເທື່ອວ່າ ຕົນເປັນກຸລະບຸດ ຈະຍ່າງໄປດ້ວຍຜ້າຜືນດຽວເບິ່ງບໍ່ງາມ ຂໍກັບເຮືອນກ່ອນແລ້ວຈະສົ່ງຜືນນັ້ນ ຫຼື ຜືນທີ່ດີກວ່າມາຖວາຍ ແຕ່ຖືກເວົ້າຕັດພໍ້ວ່າ ບໍ່ປະສົງຈະຖວາຍແລ້ວຈະປະວາລະນາເຮັດຫຍັງ ລາວຈຶ່ງຖວາຍຜ້າແລ້ວຍ່າງກັບ ຊາວບ້ານທີ່ພົບເຫັນຖາມວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີຜ້າຜືນດຽວ ເມື່ອຮູ້ເລື່ອງກໍພາກັນຕິຕຽນ

ສິກຂາບົດທີ 8 ໃນວັກດຽວກັນເປັນອີກກໍລະນີໜຶ່ງ ຊາຍຜູ້ໜຶ່ງບອກເມຍວ່າຈະຖວາຍຈີວອນແກ່ທ່ານພະອຸປະນັນທະ ທ່ານຊາບຂ່າວຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາລາວ ທັງທີ່ລາວຍັງບໍ່ໄດ້ປະວາລະນາ ແລ້ວບອກວ່າ ຖ້າຈະໃຫ້ຄອງຈີວອນ ກໍຈົ່ງໃຫ້ຄອງຈີວອນຊະນິດນີ້ ເພາະຈີວອນທີ່ອາຕະມາບໍ່ໃຊ້ ເຖິງຈະຄອງແລ້ວຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ ເຈົ້າຂອງເຮືອນຕິຕຽນວ່າ ລາວບໍ່ໄດ້ປະວາລະນາໄວ້ກ່ອນເລີຍ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຂົ້າມາກຳນົດຊະນິດຂອງຈີວອນທີ່ລາວຈະໃຫ້

ໃນປັດຕະວັກ ສິກຂາບົດທີ 2 ນາຍຊ່າງໝໍ້ຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເມືອງກະບິນລະພັດປະວາລະນາໄວ້ວ່າ ພະຄຸນເຈົ້າອົງໃດຕ້ອງການບາດ ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍ ພິກຂຸທັງຫຼາຍບໍ່ຮູ້ຈັກປະມານ ຂໍບາດກັນຫຼາຍ ອົງທີ່ມີບາດນ້ອຍກໍຂໍໜ່ວຍໃຫຍ່ ອົງທີ່ມີບາດໃຫຍ່ກໍຂໍໜ່ວຍນ້ອຍ ນາຍຊ່າງໝໍ້ມົວແຕ່ເຮັດບາດຖວາຍ ຈົນບໍ່ສາມາດເຮັດຂອງອື່ນສຳລັບຂາຍໄດ້ ຕົນເອງກໍບໍ່ພໍລ້ຽງຊີບ ລູກເມຍກໍລຳບາກ ຊາວບ້ານຈຶ່ງພາກັນຕິຕຽນ ສິກຂາບົດເຫຼົ່ານີ້ບັນຍັດແກ່ພິກຂຸ ແຕ່ສິ່ງທີ່ຕົວເລື່ອງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄື ຄຳປະວາລະນາຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍ່ແມ່ນໃບອະນຸຍາດທີ່ບໍ່ມີຂອບເຂດ