ເລື່ອງພະທະນິຍະ: ກຸຕິດິນເຜົາ ແລະ ໄມ້ຫຼວງທີ່ບໍ່ມີໃຜໃຫ້

ໃນພະວິໄນປິດົກ ມະຫາວິພັງ ປາລາຊິກະກັນ ມີເລື່ອງຕົ້ນບັນຍັດຂອງປາລາຊິກຂໍ້ທີ 2 ວ່າດ້ວຍການຖືເອົາຂອງທີ່ເຈົ້າຂອງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ ຂະນະທີ່ພະພຸດທະເຈົ້າປະທັບຢູ່ພູຄິດຊະກູດ ນະຄອນລາຊະຄຶ ພະທະນິຍະ ກຸມພະກາລະບຸດ ເຊິ່ງຊ່ຽວຊານວຽກຊ່າງປັ້ນໝໍ້ມາກ່ອນບວດ ເຮັດກຸຕິຫຍ້າຢູ່ຕີນພູອິສິຄິລິ ແຕ່ຖືກຄົນຫາຫຍ້າຫາຟືນຮື້ເອົາຫຍ້າ ແລະ ໄມ້ໄປເຖິງສາມເທື່ອ ທ່ານຈຶ່ງນວດຂີ້ຕົມເຮັດກຸຕິດິນລ້ວນ ແລ້ວເຜົາຈົນເປັນສີແດງງາມ ພະພຸດທະເຈົ້າຊົງເຫັນແລ້ວຕິຕຽນວ່າ ບໍ່ມີຄວາມເອັນດູຕໍ່ສັດ ຮັບສັ່ງໃຫ້ຮື້ ແລະ ຫ້າມພິກຂຸເຮັດກຸຕິດິນລ້ວນ

ຕໍ່ມາ ພະທະນິຍະໄປຂໍໄມ້ຈາກເຈົ້າພະນັກງານຮັກສາໄມ້ທີ່ຮູ້ຈັກກັນ ເຈົ້າພະນັກງານບອກວ່າ ມີແຕ່ໄມ້ຫຼວງທີ່ສະຫງວນໄວ້ສ້ອມແປງພະນະຄອນຍາມມີໄພ ຖ້າພະລາຊາພະລາຊະທານ ຈຶ່ງຂົນໄປໄດ້ ພະທະນິຍະຕອບວ່າ ພະລາຊາພະລາຊະທານແລ້ວ ເຈົ້າພະນັກງານເຊື່ອ ເພາະຄິດວ່າສະມະນະສາກະຍະບຸດເວົ້າຄວາມຈິງ ພາຍຫຼັງ ວັດສະກາລະພາມກວດພົບ ເຈົ້າພະນັກງານຖືກຈອງຈຳ ພະທະນິຍະໄປເຝົ້າພະເຈົ້າພິມພິສານ ແລະ ອ້າງພະດຳລັດຄາວຂຶ້ນຄອງລາດທີ່ຖວາຍຫຍ້າ ໄມ້ ແລະ ນ້ຳແກ່ສະມະນະພາມ ພະລາຊາຕັດວ່າ ໝາຍເຖິງຂອງໃນປ່າທີ່ບໍ່ມີໃຜຫວງແຫນ ແລ້ວປ່ອຍທ່ານໄປ ພ້ອມເຕືອນວ່າຢ່າເຮັດອີກ ປະຊາຊົນຕິຕຽນວ່າ ສະມະນະເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນແຕ່ພະລາຊາຍັງຫຼອກໄດ້ ພະພຸດທະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງບັນຍັດສິກຂາບົດ ແລະ ພາຍຫຼັງຊົງເພີ່ມອະນຸບັນຍັດ ເມື່ອພະສັບພັກຄີລັກຫໍ່ຜ້າຂອງຊ່າງຍ້ອມ ແລ້ວອ້າງວ່າຂໍ້ຫ້າມມີສະເພາະໃນເຂດບ້ານ

ສິກຂາບົດນີ້ເປັນວິໄນຂອງພິກຂຸ ເຊິ່ງມີໂທດເຖິງຂາດຈາກຄວາມເປັນພິກຂຸ ແຕ່ເລື່ອງຕົ້ນບັນຍັດໃຫ້ບົດຮຽນແກ່ທຸກຄົນ ທັງຄວາມເອັນດູຕໍ່ສັດນ້ອຍ ການບໍ່ອ້າງສິດທີ່ບໍ່ມີແທ້ ແລະ ການຮັກສາຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ຜູ້ອື່ນມີຕໍ່ເຮົາ