ອະຕິເລກຈີວອນ ແລະ ອະຕິເລກບາດ: ຂອງສຳຮອງທີ່ກາຍເປັນຂອງສະສົມ

ໃນພະວິໄນປິດົກ ມະຫາວິພັງ ພາກ 2 ນິດສັກຄິຍະກັນ ຈີວອນວັກ ສິກຂາບົດທີ 1 ເລົ່າວ່າ ຂະນະທີ່ພະພຸດທະເຈົ້າປະທັບຢູ່ທີ່ໂຄຕະມະກະເຈດີ ເຂດເມືອງເວສາລີ ພະອົງຊົງອະນຸຍາດໄຕຈີວອນແກ່ພິກຂຸແລ້ວ ພະສັບພັກຄີຮູ້ວ່າຊົງອະນຸຍາດ ຈຶ່ງມີໄຕຈີວອນໄວ້ເຖິງສາມຊຸດ ຊຸດໜຶ່ງສຳລັບເຂົ້າບ້ານ ຊຸດໜຶ່ງສຳລັບຢູ່ໃນອາຮາມ ອີກຊຸດໜຶ່ງສຳລັບສົງນ້ຳ ພິກຂຸຜູ້ມັກນ້ອຍຕິຕຽນແລ້ວກາບທູນ ພະອົງຊົງສອບຖາມ ຊົງຕິຕຽນ ແລ້ວຊົງບັນຍັດວ່າ ພິກຂຸໃດຊົງອະຕິເລກຈີວອນ ເປັນນິດສັກຄິຍະປາຈິດຕີ

ຕໍ່ມາມີອະຕິເລກຈີວອນເກີດຂຶ້ນແກ່ພະອານົນ ທ່ານຕັ້ງໃຈຈະຖວາຍພະສາລີບຸດ ເຊິ່ງຕອນນັ້ນຢູ່ໄກເຖິງເມືອງສາເກດ ທ່ານຈຶ່ງລຳບາກໃຈ ແລະ ກາບທູນຖາມ ພະພຸດທະເຈົ້າຕັດຖາມວ່າພະສາລີບຸດຈະກັບມາເມື່ອໃດ ທ່ານທູນວ່າວັນທີ 9 ຫຼື ວັນທີ 10 ພະອົງຈຶ່ງຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ເກັບອະຕິເລກຈີວອນໄວ້ໄດ້ 10 ວັນເປັນຢ່າງຍິ່ງ ເກີນກວ່ານັ້ນຈຶ່ງເປັນອາບັດ

ເລື່ອງດຽວກັນເກີດກັບບາດໃນປັດຕະວັກ ສິກຂາບົດທີ 1 ພະສັບພັກຄີສະສົມບາດໄວ້ເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ຊາວບ້ານທີ່ມາທ່ຽວຊົມວິຫານເຫັນແລ້ວເວົ້າວ່າ ທ່ານຈະເຮັດການຂາຍບາດ ຫຼື ຈະຕັ້ງຮ້ານຂາຍພາຊະນະດິນເຜົາ ແລະ ມີເລື່ອງພະອານົນທຳນອງດຽວກັນຕາມມາ ຈຶ່ງຊົງຜ່ອນໃຫ້ເກັບອະຕິເລກບາດໄດ້ 10 ວັນຄືກັນ ສິກຂາບົດເຫຼົ່ານີ້ບັນຍັດແກ່ພິກຂຸໂດຍສະເພາະ ແຕ່ໂຄງຂອງເລື່ອງແມ່ນເລື່ອງທີ່ຄົນທົ່ວໄປພົບທຸກມື້ ຄືເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຂອງສຳຮອງທີ່ຈຳເປັນ ກັບຂອງສະສົມທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້