ຂໍ້ປະຕິບັດ

ປາຕິເທສະນີຍະ 4: ຮັບຂອງເມື່ອຜູ້ໃຫ້ກຳລັງລຳບາກ

ຈັດຕາໂລ ປາຕິເທສະນີຍາ ທຳມາ

ພິກຂຸນີອົງໜຶ່ງຖວາຍອາຫານທີ່ບິນທະບາດໄດ້ ຈົນຕົນເອງອົດຢູ່ສາມມື້ ແລ້ວລົ້ມລົງກາງຖະໜົນ ຕະກູນທີ່ມີສັດທາແຕ່ທຸກຍາກ ຖວາຍຈົນບາງເທື່ອບໍ່ໄດ້ກິນເອງ ຈຶ່ງເກີດໝວດອາບັດທີ່ຕ້ອງສະແດງຄືນ ວ່າດ້ວຍການຮັບຂອງໃນສະຖານະການທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ເດືອດຮ້ອນ

7 ຂໍ້

ໃນພະວິໄນປິດົກ ມະຫາວິພັງ ພາກ 2 ປາຕິເທສະນີຍະກັນ ມີສິກຂາບົດສີ່ຂໍ້ທີ່ຈັດເປັນໝວດພິເສດ ຊື່ໝວດແປວ່າ ທຳທີ່ພຶງສະແດງຄືນ ເພາະເມື່ອລ່ວງລະເມີດແລ້ວ ພິກຂຸຕ້ອງກ່າວຕໍ່ໝູ່ພິກຂຸວ່າ ຂ້ອຍຕ້ອງທຳທີ່ໜ້າຕິ ບໍ່ເປັນທີ່ສະບາຍ ຄວນຈະສະແດງຄືນ ຂ້ອຍສະແດງຄືນທຳນັ້ນ ທັງສີ່ຂໍ້ວ່າດ້ວຍການຮັບອາຫານໃນສະຖານະການທີ່ບໍ່ສົມຄວນ

ຂໍ້ທຳອິດເກີດຂຶ້ນທີ່ເມືອງສາວັດຖີ ພິກຂຸນີອົງໜຶ່ງບິນທະບາດແລ້ວ ພົບພິກຂຸອົງໜຶ່ງ ຈຶ່ງນິມົນໃຫ້ຮັບອາຫານ ທ່ານຮັບໄປທັງໝົດ ເຮັດແບບນີ້ເຖິງສາມມື້ ພິກຂຸນີນັ້ນບິນທະບາດໃໝ່ບໍ່ທັນ ຈຶ່ງອົດອາຫານ ມື້ທີສີ່ ນາງຍ່າງໂຊເຊໄປຕາມຖະໜົນ ແລ້ວລົ້ມລົງ ເສດຖີຄະຫະບໍດີທີ່ສວນທາງມາ ຈຶ່ງນຳນາງໄປສັນອາຫານທີ່ເຮືອນ ແລະ ຕິຕຽນເລື່ອງນີ້ ຂໍ້ທີສອງເກີດຂຶ້ນທີ່ເມືອງລາຊະຄຶ ເມື່ອພິກຂຸນີມາຢືນບົງການໃຫ້ເຂົາຖວາຍແກງ ຖວາຍເຂົ້າ ແກ່ພິກຂຸພວກຂອງຕົນ ຈົນພິກຂຸອື່ນບໍ່ໄດ້ສັນຕາມຕ້ອງການ ຂໍ້ທີສາມເກີດຈາກຕະກູນໜຶ່ງທີ່ຈະເລີນດ້ວຍສັດທາ ແຕ່ຍ່ອນດ້ວຍໂພຄະຊັບ ຖວາຍອາຫານຄາບເຊົ້າທັງໝົດ ຈົນບາງເທື່ອຕົນເອງຕ້ອງອົດອາຫານ

ຂໍ້ທີສີ່ວ່າດ້ວຍເສນາສະນະປ່າທີ່ຮູ້ກັນວ່າມີໄພ ຕົ້ນເລື່ອງເກີດຈາກເຫດຮ້າຍທີ່ມີຄົນດັກທຳຮ້າຍຊາວບ້ານ ຜູ້ນຳອາຫານໄປຖວາຍ ເມື່ອຮູ້ວ່າມີຄົນຮ້າຍຢູ່ແຖວນັ້ນ ແລ້ວບໍ່ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ໃຜຮູ້ ຈຶ່ງຊົງບັນຍັດໃຫ້ຕ້ອງມີການບອກກ່າວໄວ້ກ່ອນ ສິກຂາບົດທັງສີ່ເປັນວິໄນຂອງພິກຂຸ ແຕ່ທຸກຂໍ້ມີແກ່ນດຽວກັນ ຄືຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ຮັບຕໍ່ຜູ້ໃຫ້

1

ອາບັດທີ່ຕ້ອງເປີດເຜີຍກັບໝູ່ ຄາລັຍຫັງ ອາວຸໂສ ທຳມັງ ອາປັດຊິງ

ໝວດນີ້ມີວິທີອອກຈາກອາບັດທີ່ເປັນເອກະລັກ ຄືພິກຂຸຕ້ອງກ່າວແກ່ໝູ່ພິກຂຸວ່າ ແນະເທີ ຂ້ອຍຕ້ອງທຳທີ່ໜ້າຕິ ບໍ່ເປັນທີ່ສະບາຍ ຄວນຈະສະແດງຄືນ ຂ້ອຍສະແດງຄືນທຳນັ້ນ ເປັນການຍອມຮັບອອກມາດັງໆ ບໍ່ແມ່ນເກັບໄວ້ຄົນດຽວ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອຮູ້ຕົວວ່າເຜີເອົາປຽບໃຜ ການເວົ້າອອກມາກັບຄົນທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້ ຊ່ວຍໃຫ້ແກ້ໄຂໄດ້ແທ້ ຫຼາຍກວ່າຮູ້ສຶກຜິດຢູ່ງຽບໆ
2

ຜູ້ໃຫ້ທີ່ຍອມອົດເອງ ພິກຂຸນິຍາ ຫັດຖະໂຕ ອາມິສັງ

ພິກຂຸນີອົງນັ້ນນິມົນໃຫ້ຮັບອາຫານທີ່ຕົນບິນທະບາດໄດ້ ພິກຂຸຮັບໄປທັງໝົດທຸກເທື່ອ ນາງຈຶ່ງອົດອາຫານສາມມື້ ຈົນມື້ທີສີ່ຍ່າງໂຊເຊ ແລະ ລົ້ມລົງກາງຖະໜົນ ເມື່ອເສດຖີຄະຫະບໍດີຂໍຂະມາທີ່ເຮັດໃຫ້ລົ້ມ ນາງກັບຕອບວ່າ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍລົ້ມ ຂ້ອຍເອງຕ່າງຫາກທີ່ມີກຳລັງໜ້ອຍ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຄົນທີ່ໃຫ້ຈົນຕົນເອງລຳບາກ ມັກບໍ່ໂທດໃຜ ເຮົາຕ້ອງສັງເກດເອົາເອງວ່າ ລາວເຫຼືອພໍສຳລັບຕົວລາວເອງຫຼືບໍ່
3

ຄົນນອກບໍ່ຮູ້ວ່າລາວເຫຼືອເທົ່າໃດ ນະ ຊານາຕິ ປະຕິລູປັງ ວາ ອັບປະຕິລູປັງ ວາ

ພະພຸດທະເຈົ້າຕັດວ່າ ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຍາດ ຍ່ອມບໍ່ຮູ້ການກະທຳອັນສົມຄວນ ຫຼື ບໍ່ສົມຄວນ ຂອງທີ່ມີຢູ່ ຫຼື ບໍ່ມີ ຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຍາດ ນີ້ຄືເຫດຜົນຂອງສິກຂາບົດ ບໍ່ແມ່ນການລັງກຽດຜູ້ໃຫ້ ແຕ່ເພາະຜູ້ຮັບບໍ່ມີທາງຮູ້ຖານະທີ່ແທ້ຈິງຂອງລາວ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຢ່າປະເມີນຈາກສິ່ງທີ່ເຫັນ ຄົນທີ່ລ້ຽງເຂົ້າທຸກເທື່ອ ອາດກຳລັງລຳບາກກວ່າທີ່ເຮົາຄິດ ຖາມກົງໆ ຫຼື ສະຫຼັບກັນເປັນຄົນຈ່າຍແດ່
4

ເມື່ອມີຄົນຢືນບົງການໃຫ້ເຮົາໄດ້ປຽບ ອິທະ ສູປັງ ເທຖະ ອິທະ ໂອທະນັງ ເທຖະ

ສິກຂາບົດທີສອງເກີດຂຶ້ນເມື່ອພິກຂຸນີມາຢືນສັ່ງເຈົ້າພາບວ່າ ຈົ່ງຖວາຍແກງທີ່ທ່ານອົງນີ້ ຈົ່ງຖວາຍເຂົ້າທີ່ທ່ານອົງນີ້ ຕາມຄວາມສະໜິດສະໜົມ ພິກຂຸພວກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ສັນຕາມຕ້ອງການ ສ່ວນພິກຂຸອື່ນບໍ່ໄດ້ດັ່ງໃຈ ຊົງກຳນົດໃຫ້ພິກຂຸທີ່ສັນຢູ່ ຕ້ອງບອກໃຫ້ຜູ້ບົງການຫຼີກໄປກ່ອນ ຖ້າບໍ່ມີໃຜເວົ້າຫຍັງເລີຍ ທຸກອົງຕ້ອງສະແດງຄືນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຖ້າມີຄົນຄອຍຈັດຂອງດີໃຫ້ເຮົາເປັນພິເສດຕໍ່ໜ້າຄົນອື່ນ ຕ້ອງເປັນເຮົາເອງທີ່ເວົ້າວ່າ ຂໍແບ່ງໃຫ້ເທົ່າກັນ ການງຽບເທົ່າກັບຍອມຮັບ
5

ຕະກູນທີ່ສັດທາຫຼາຍ ແຕ່ຊັບໜ້ອຍ ສັດທາຍະ ວັດທະຕິ ໂພເຄນະ ຫາຍະຕິ

ມີຕະກູນໜຶ່ງທີ່ສອງຜົວເມຍຈະເລີນດ້ວຍສັດທາ ແຕ່ຍ່ອນດ້ວຍໂພຄະຊັບ ເຂົາສະລະອາຫານຄາບເຊົ້າທັງໝົດຖວາຍພິກຂຸ ຈົນບາງເທື່ອຕ້ອງອົດອາຫານ ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ສົງສູດສົມມຸດຕະກູນແບບນີ້ວ່າເປັນເສກຂະ ດ້ວຍຍັດຕິທຸຕິຍະກຳ ແລ້ວຫ້າມພິກຂຸຮັບຂອງໃນຕະກູນນັ້ນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຖ້າຮູ້ວ່າໃຜໃຫ້ເກີນກຳລັງເປັນປະຈຳ ໃຫ້ບອກກັນໃນກຸ່ມໃຫ້ຊັດເຈນວ່າ ເທື່ອຕໍ່ໄປບໍ່ຕ້ອງຮັບຈາກເຮືອນນີ້ ແທນທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ແຕ່ລະຄົນຕັດສິນໃຈເອງ
6

ປົກປ້ອງລາວ ແຕ່ຢ່າປະຕິເສດນ້ຳໃຈລາວ ກິນນຸ ໂຂ ນາມະ ອຳຫາກັງ ຊີວິເຕນະ

ເມື່ອມີງານມະໂຫລະສົບໃນເມືອງສາວັດຖີ ຕະກູນນັ້ນນິມົນພິກຂຸໄປສັນອາຫານ ພິກຂຸທັງຫຼາຍລັງກຽດບໍ່ຮັບ ເຂົາຈຶ່ງເພັ່ງໂທດວ່າ ພວກເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ໄປເຮັດຫຍັງ ເພາະພະຄຸນເຈົ້າບໍ່ຮັບນິມົນໄປສັນອາຫານຂອງພວກເຮົາ ຈຶ່ງຊົງຜ່ອນໃຫ້ຮັບໄດ້ ເມື່ອໄດ້ຮັບນິມົນໄວ້ກ່ອນ ແລະ ພາຍຫຼັງ ເມື່ອພິກຂຸອົງໜຶ່ງອາພາດໃນເຮືອນນັ້ນ ຈົນໄປບິນທະບາດບໍ່ໄດ້ ກໍຊົງຜ່ອນໃຫ້ຜູ້ອາພາດຮັບໄດ້ນຳ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ການປະຕິເສດນ້ຳໃຈທຸກເທື່ອ ເຮັດໃຫ້ຄົນຮູ້ສຶກໄຮ້ຄ່າ ໃຫ້ຮັບໃນມື້ທີ່ລາວຕັ້ງໃຈກະກຽມໄວ້ ແລະ ຊ່ວຍແບ່ງເບົາໃນມື້ອື່ນແທນ
7

ບ່ອນພັກທີ່ມີໄພ ຕ້ອງບອກກັນໄວ້ກ່ອນ ປຸບເພ ອັບປະຕິສັງວິທິຕັງ

ສິກຂາບົດທີສີ່ວ່າດ້ວຍເສນາສະນະປ່າທີ່ຮູ້ກັນວ່າເປັນບ່ອນໜ້າລັງກຽດ ມີໄພຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ພິກຂຸຜູ້ບໍ່ອາພາດ ບໍ່ພຶງຮັບຂອງຂົບຂອງສັນທີ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ບອກໃຫ້ຮູ້ໄວ້ກ່ອນ ແລະ ຕົວບົດກຳນົດວ່າ ຖ້າບ່ອນນັ້ນມີໄພ ໃຫ້ບອກຜູ້ທີ່ຈະນຳອາຫານມາໃຫ້ຮູ້ຕາມຄວາມຈິງ ຜູ້ອາພາດໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຖ້າບ່ອນທີ່ເຮົານັດຄົນມາມີຄວາມສ່ຽງ ເຊັ່ນ ທາງປ່ຽວ ມືດ ຫຼື ນ້ຳຖ້ວມ ຕ້ອງບອກລ່ວງໜ້າສະເໝີ ບໍ່ແມ່ນປ່ອຍໃຫ້ລາວມາພົບເອງ

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ຄົນທີ່ໃຫ້ດ້ວຍສັດທາ ຫຼື ດ້ວຍຄວາມຮັກ ມັກບໍ່ບອກວ່າຕົນເອງເຫຼືອເທົ່າໃດ ໝວດນີ້ຈຶ່ງຍ້າຍພາລະການເບິ່ງແຍງມາໄວ້ທີ່ຜູ້ຮັບ ໃຫ້ເປັນຝ່າຍສັງເກດວ່າ ຜູ້ໃຫ້ຍັງໄຫວບໍ່ ບໍ່ແມ່ນລໍຖ້າໃຫ້ລາວປະຕິເສດເອງ

ສິ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈ ຄືຕົວບົດບໍ່ໄດ້ຈົບຢູ່ທີ່ການຫ້າມຮັບ ເມື່ອພິກຂຸບໍ່ຮັບນິມົນຂອງຕະກູນນັ້ນໃນງານມະໂຫລະສົບ ເຂົາກັບເສຍໃຈ ເຖິງກັບເວົ້າວ່າ ພວກເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ໄປເຮັດຫຍັງ ໃນເມື່ອພະຄຸນເຈົ້າບໍ່ຮັບຂອງຂອງພວກເຮົາ ຈຶ່ງຊົງຜ່ອນໃຫ້ຮັບໄດ້ ເມື່ອເຂົານິມົນໄວ້ກ່ອນ ແລະ ເມື່ອພິກຂຸອາພາດ ຄວາມຫວັງດີທີ່ກາຍເປັນການປະຕິເສດນ້ຳໃຈ ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄຳຕອບເຊັ່ນກັນ

ນຳມາໃຊ້ໄດ້ໂດຍກົງ ກັບການຮັບນ້ຳໃຈຈາກພໍ່ແມ່ທີ່ລາຍໄດ້ໜ້ອຍ ໝູ່ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ເປັນ ຫຼື ລູກນ້ອງທີ່ຢາກເອົາໃຈຫົວໜ້າ ທາງສາຍກາງຄືຮັບແຕ່ພໍດີ ຮັບເມື່ອລາວກຽມໃຈໄວ້ແລ້ວ ແລະ ເມື່ອເຫັນໃຜຖືກເອົາປຽບຕໍ່ໜ້າ ກໍຕ້ອງເປັນຝ່າຍເວົ້າຂຶ້ນ

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ