ມະຫານາມະສາກະຍະກັບເນີຍໃສທີ່ຂໍໃຫ້ລໍຖ້າ: ເມື່ອຄວາມແຄ້ນແຝງມາໃນຮູບຄຳຂໍ

ໃນພະວິໄນປິດົກ ມະຫາວິພັງ ພາກ 2 ປາຈິດຕິຍະກັນ ອະເຈລົກວັກ ສິກຂາບົດທີ 7 ເລົ່າວ່າ ເມື່ອພະພຸດທະເຈົ້າປະທັບຢູ່ນິໂຄທາຮາມ ເມືອງກະບິນລະພັດ ມະຫານາມະສາກະຍະມີຢາຫຼາຍ ຈຶ່ງທູນຂໍປະວາລະນາຖວາຍຢາແກ່ສົງຕະຫຼອດສີ່ເດືອນ. ພິກຂຸລັງກຽດບໍ່ຮັບ ພະພຸດທະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງອະນຸຍາດ. ພິກຂຸຂໍຢາພຽງເລັກໜ້ອຍ ຢາຂອງທ່ານຈຶ່ງຍັງເຫຼືອຫຼາຍເໝືອນເດີມ ທ່ານຈຶ່ງຂໍປະວາລະນາຕໍ່ອີກສີ່ເດືອນ ແລະ ຄັ້ງທີສາມຂໍປະວາລະນາຕະຫຼອດຊີວິດ ເຊິ່ງຊົງອະນຸຍາດທັງສອງຄັ້ງ.

ຕໍ່ມາພະສັບພັກຄີນຸ່ງຫົ່ມບໍ່ຮຽບຮ້ອຍ ມະຫານາມະສາກະຍະທັກວ່ານັກບວດຄວນນຸ່ງຫົ່ມຮຽບຮ້ອຍ ເຖິງພ້ອມດ້ວຍມາລະຍາດບໍ່ແມ່ນບໍ? ພະສັບພັກຄີຜູກໃຈເຈັບ ປຶກສາກັນຫາທາງເຮັດໃຫ້ທ່ານອັບອາຍ ແລ້ວໄປຂໍເນີຍໃສໜຶ່ງທະນານ. ທ່ານຂໍໃຫ້ລໍຖ້າກ່ອນມື້ນີ້ ເພາະຄົນໄປຄອກເພື່ອນຳເນີຍໃສມາ ຈະໄດ້ທັນເວລາ. ພະສັບພັກຄີບໍ່ລໍຖ້າ ແລະ ຕໍ່ວ່າວ່າທ່ານປະວາລະນາແລ້ວບໍ່ຖວາຍ.

ພະພຸດທະເຈົ້າຊົງຕຳໜິແລ້ວບັນຍັດວ່າ ພິກຂຸບໍ່ອາພາດພຶງຍິນດີປະວາລະນາປັດໄຈສີ່ເດືອນ ເວັ້ນແຕ່ປະວາລະນາຕໍ່ ຫຼື ປະວາລະນາຕະຫຼອດໄປ ຖ້າຍິນດີເກີນກວ່ານັ້ນເປັນປາຈິດຕີ. ສິກຂາບົດນີ້ເປັນວິໄນຂອງພິກຂຸ ແຕ່ພາບຂອງຜູ້ໃຫ້ທີ່ໃຈກວ້າງ ຜູ້ຮັບທີ່ຮູ້ປະມານ ແລະ ຜູ້ຮັບທີ່ໃຊ້ຄຳເຊີນເປັນເຄື່ອງມືແກ້ແຄ້ນ ໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກຄົນ.