เราเที่ยวเดินเล่นไปจนถึงป่ามฤคทายวัน

ได้เห็นพระศาสดาผู้เป็นนาถะ กำลังทรงแสดง

พระธรรมเทศนา เรื่องบทอมตธรรม

เราได้เห็นพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้

เป็นเทพยิ่งกว่าทวยเทพ มีพระดำรัสเกลี้ยงเกลา

น่ารัก มีพระสุรเสียงสม่ำเสมอเหมืนนกการะเวก

มีพระสำเนียงก้องเหมือนเสียงหงส์และเสียงกลอง

ใหญ่ ยังมหาชนให้ทราบชัดได้ และได้สดับ

พระสุรเสียงอันไพเราะ จึงได้ละโภคทรัพย์มิใช่

น้อย ออกบวชเป็นบรรพชิต เราบวชแล้วเช่นนี้

ไม่นานก็เป็นพหูสูต เป็นพระธรรมกถึก มีปฏิภาณ

อันวิจิตร

เราเป็นคนองอาจในการพรรณนา ได้

พรรณนาพระคุณของพระศาสดาผู้มีพระฉวีวรรณ

เหมือนทองคำ ในท่ามกลางบริษัทบ่อย ๆ ว่า

พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นี้ เป็นพระ

ขีณาสพ เป็นผู้ตื่นแล้วไม่มีทุกข์ ทรงตัดความ

สงสัยได้แล้วทรงถึงควานสั้นกรรมทุกอย่าง ทรง

พ้นกิเลสแล้วในเพราะธรรมเป็นที่สิ้นไปแห่งอุปธิ

พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นี้นั้น เป็นผู้

ตื่นแล้ว ทรงแกล้วกล้าดุจสีหะ พระองค์เป็นผู้

ประเสริฐยิ่ง ทรงประกาศพรหมจักรแก่โลก พร้อม

ทั้งเทวโลก ทรงฝึกพระองค์เองและทรงฝึกผู้อื่น