ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก
ฉบับ มมร. · เล่ม ๗๒ · หน้า ๕๗๔ · ข้อ 158
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

รูปน่าปรารถนา ปฏิบัติอยู่ในป่าที่น่ารื่นรมย์เช่น

นี้ เหมือนคนอยู่ในที่มืด ภิกษุนี้ศีรษะโล้น คลุม

สังฆาฏิ นั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ ละความยินดีที่เกิดแต่

อารมณ์เจริญฌานอยู่ ธรรมดาคฤหัสถ์ควรจะบริ-

โภคกามตามความสุข แก่แล้วจึงควรจะประพฤติ

ธรรมอันเจริญงามนี้ในภายหลัง

ดิฉันสำคัญว่า พระคันธกุฏีที่ประทับแห่ง

พระพิชิตมารว่างเปล่าจึงเข้าไป ได้เห็นพระพิชิต-

มารดังดวงอาทิตย์แรกอุทัย ประทับสำราญ

พระองค์เดียว มีหญิงสาวสวยถวายการพัดอยู่

ครั้นแล้วดิฉันดำริผิดว่าพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้องอาจกว่า

นรชนพระองค์นี้มิได้เศร้าหมอง

หญิงสาวคนนั้น มีรัศมีเปล่งปลั่งดัง

ทองคำ มีดวงตางามเช่นดอกบัว ริมฝีปากแดง

ดังผลมะพลับสุก ชำเลืองแต่น้อยเป็นที่ยินดีแห่ง

ใจและนัยน์ตา

มีลำแขนเหมือนทองคำ วงหน้าสวย ถัน

ทั้งคู่เต่งตั้งดังดอกบัวตูม มีเอวกลมกล่อม ตะโพก

ผึ่งผาย ลำขาน่ายินดี มีเครื่องตกแต่งงาม

เครื่องประดับสีแดงแวววาว นุ่งผ้าเนื้อ

เกลี้ยงสีเขียว มีรูปสมบัติชมไม่เบื่อ ประดับด้วย

สรรพาภรณ์.