ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก
ฉบับ มมร. · เล่ม ๗๒ · หน้า ๒๑๐ · ข้อ 120
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

เมื่อเรากล่าวสรรเสริญพระคุณของพระ-

สัมพุทธเจ้า ชื่อว่าทำพระองค์ให้เป็นที่รักแม้แห่ง

หมู่ชน เพราะฉะนั้นเราจึงเป็นผู้น่ารัก น่าชม

เหมือนพระจันทร์อันมีในสรทกาลฉะนั้น เรา

เชยพระสุคตเจ้าด้วยวาจาทุกอย่าง ตามสติสามารถ

เพราะฉะนั้น เราจึงมีปฏิภาณวิจิตร เหมือนท่าน

พระวังคีสะ

คนพาลพวกใดเป็นผู้ถึงความสงสัย จึง

ดูหมิ่นพระมหามุนี เราข่มขี่คนพาลพวกนั้น โดย

ชอบธรรม เพราะฉะนั้น เราจึงไม่ถูกดูหมิ่น เรา

ได้ช่วยนำกิเลสของสัตว์ทั้งหลายให้หมดไป ด้วย

การสรรเสริญพระคุณพระพุทธเจ้า เพราะอำนาจ

ของกรรมนั้น เราจึงเป็นผู้มีใจไม่มีกิเลส

เราผู้แสดงพุทธานุสสติ ได้ทำปัญญา

เครื่องตรัสรู้ให้เกิดแก่ผู้ฟัง เพราะฉะนั้น เราจึง

เป็นผู้มีปัญญาเห็นแจ้งอรรถอันละเอียด

เราจักเป็นผู้สิ้นอาสวะทุกอย่างจักข้ามพ้น

สาครคือสงสารไปได้ และมีความชำนิชำนาญ

ไม่ถือมั่นด้วยอุปาทาน ถึงควานดับสนิท

ในกัปนี้เองเราได้ชมเชยพระชินเจ้าใด

ด้วยการชมเชยนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็น

ผลแห่งพุทธบูชา