Atha kho, assalāyana, asito devalo isi satta brāhmaṇisayo etadavoca: ‘sutaṁ metaṁ, bho, sattannaṁ kira brāhmaṇisīnaṁ araññāyatane paṇṇakuṭīsu sammantānaṁ evarūpaṁ pāpakaṁ diṭṭhigataṁ uppannaṁ— brāhmaṇova seṭṭho vaṇṇo, hīno añño vaṇṇo; brāhmaṇova sukko vaṇṇo, kaṇho añño vaṇṇo; brāhmaṇāva sujjhanti, no abrāhmaṇā; brāhmaṇāva brahmuno puttā orasā mukhato jātā brahmajā brahmanimmitā brahmadāyādā’ti. ‘Evaṁ, bho’. ‘Jānanti pana bhonto— yā janikā mātā brāhmaṇaṁyeva agamāsi, no abrāhmaṇan’ti? ‘No hidaṁ, bho’. ‘Jānanti pana bhonto— yā janikāmātu mātā yāva sattamā mātumātāmahayugā brāhmaṇaṁyeva agamāsi, no abrāhmaṇan’ti? ‘No hidaṁ, bho’. ‘Jānanti pana bhonto— yo janako pitā brāhmaṇiṁyeva agamāsi, no abrāhmaṇin’ti? ‘No hidaṁ, bho’. ‘Jānanti pana bhonto— yo janakapitu pitā yāva sattamā pitupitāmahayugā brāhmaṇiṁyeva agamāsi, no abrāhmaṇin’ti? ‘No hidaṁ, bho’. ‘Jānanti pana bhonto— yathā gabbhassa avakkanti hotī’ti? ‘Jānāma mayaṁ, bho— yathā gabbhassa avakkanti hoti. Idha mātāpitaro ca sannipatitā honti, mātā ca utunī hoti, gandhabbo ca paccupaṭṭhito hoti; evaṁ tiṇṇaṁ sannipātā gabbhassa avakkanti hotī’ti.