ได้ยินว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงอาศัยอยู่ในถ้ำอินทศาล ณ เวทิสสก

บรรพต. ครั้งนั้นนกฮูกตัวหนึ่ง ครั้นเมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จเข้าไปสู่บ้าน

เพื่อบิณฑบาต ก็บินตามได้ครึ่งทาง ครั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จออกมา ก็ทำ

การต้อนรับครึ่งทาง. ในวันหนึ่ง นกฮูกนั้นลงจากภูเขาไหว้พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ซึ่งมีพระภิกษุสงฆ์แวดล้อมประทับนั่งในเวลาเย็น โดยป้องปีก ประคองอัญชลี ทำศีรษะให้ต่ำลง ยืนนมัสการพระทศพลอยู่. พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแลดูนกฮูก นั้นแล้ว ทรงกระทำการยิ้มแย้ม. พระอานนทเถระทูลถามว่า ข้าแต่พระองค์ ผู้เจริญ อะไรหนอแล เป็นเหตุ อะไรเป็นปัจจัยแห่งการทรงยิ้มแย้มให้ปรากฏ. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ดูก่อนอานนท์ เธอจงดูนกฮูกนี้ นกฮูกนี้ยังจิตให้ เลื่อมใสในเราและในพระภิกษุสงฆ์แล้วท่องเที่ยวในเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ตลอดแสนกัป จักเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้านามว่าโสมนัส ดังนี้แล้ว จึงตรัส พระคาถาว่า

ดูก่อนนกฮูกตากลม อยู่เป็นเวลายาว

นานในภูเขาเวทิสสกะ เจ้านกฮูก เจ้ามี

ความสุขแล้ว เจ้านั้นเห็นพระพุทธเจ้าผู้

ประเสริฐผู้ลุกขึ้นตามกาล ยังจิตให้เลื่อมใส

ในเรา และในพระภิกษุสงฆ์อันยอดเยี่ยม

จะไม่ไปสู่ทุคติตลอดแสนกัป ครั้นเคลื่อน

จากเทวโลกแล้ว อันกุศลมูลตักเตือนแล้ว

จักเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้าผู้มีญาณอันหาที่

สุดมิได้ปรากฏนามว่า โสมนัส.