[๕๓] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสต่อไปด้วยพระคาถาว่า

บุคคลได้สำคัญว่าเราเสมอเขา ว่า

เราดีกว่าเขา ว่าเราเลวกว่าเขา บุคคลนั้น

พึงวิวาทกับเขา ขีณาสวภิกษุเป็นผู้ไม่

หวั่นไหวอยู่ในมานะ ๓ อย่าง มานะว่า

เราเสมอเขา ว่าเราดีกว่าเขา ว่าเราเลว

กว่าเขา ย่อมไม่มีแก่ขีณาสวภิกษุนั้น

ดูก่อนเทวดา ถ้าท่านเข้าใจก็จงพูดเถิด.

เทวดานั้นทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ไม่ทราบเนื้อความ แห่งธรรมนี้ ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสโดยย่อให้ได้ความโดยพิสดารได้ ข้าแต่ พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ขอประทานพระโอกาส ข้าพระองค์พึงทราบ เนื้อความเเห่งธรรมนี้ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสโดยย่อให้ได้ความโดยพิสดารได้ อย่างใด ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าโปรดตรัสแก่ข้าพระองค์อย่างนั้นเถิด.

[๕๔] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสต่อไปด้วยพระคาถาว่า

ขีณาสวภิกษุละบัญญัติเสียแล้ว บรร-

ลุธรรมที่ปราศจากมานะแล้ว ได้ตัดตัณหา

ในนามรูปนี้เสียแล้ว พวกเทวดา พวก

มนุษย์ ในโลกนี้ก็ดี ในโลกอื่นก็ดี ใน

สวรรค์ทั้งหลายก็ดี ในสถานที่อาศัยของ

สัตว์ทั้งปวงก็ดี เที่ยวค้นหาก็ไม่พบขีณา-

สวภิกษุนั้น ผู้มีเครื่องผูกอันตัดเสียแล้ว

ไม่มีทุกข์ ไม่มีตัณหา ดูก่อนเทวดา

ถ้าท่านเข้าใจก็จงพูดเถิด.