ว่าด้วยภิกษุอรหันต์

[๑๗] ๑. ความเร่าร้อน ย่อมไม่มีแก่ท่านผู้มีทางไกล

อันถึงแล้ว หาความเศร้าโศกมิได้ หลุดพ้นแล้วในที่

ทั้งปวง ผู้ละกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวงได้แล้ว.

๒. ท่านผู้มีสติย่อมออก ท่านย่อมไม่ยินดีใน

ที่อยู่ ท่านละความห่วงใยเสีย เหมือนฝูงหงส์ละเปือก

ตมไปฉะนั้น.

๓. คติของชนทั้งหลายผู้หาสั่งสมมิได้ ผู้กำหนด

รู้โภชนะ มีสุญญตวิโมกข์ และอนิมิตตวิโมกข์

เป็นอารมณ์ ไปตามยาก เหมือนทางไปของฝูงนก

ในอากาศฉะนั้น.

๔. อาสวะทั้งหลายของบุคคลใดสิ้นแล้ว บุคคล

ใดไม่อาศัยแล้วในอาหารและสุญญตวิโมกข์ อนิมิตต-

วิโมกข์ เป็นโคจรของบุคคลใด ร่องรอยของบุคคล

นั้น ๆ รู้ได้ยาก เหมือนรอยของนกทั้งหลายในอากาศ

ฉะนั้น.

๕. อินทรีย์ทั้งหลายของภิกษุใด ถึงความสงบ

แล้ว เหมือนม้าอันนายสารถีฝึกดีแล้วฉะนั้น แม้

๑. ในวรรคนี้ มีอรรถกถา ๑๐ เรื่อง.