บาปกรรมย่อมตามเผาคนพาล เหมือนไฟอันเถ้า

กลบไว้ฉะนั้น.

๑๓. ความรู้ย่อมเกิดแก่คนพาล เพียงเพื่อ

ความฉิบหายเท่านั้น ความรู้นั้นยังหัวคิดของเขาให้

ตกไป ย่อมฆ่าส่วนสุกกธรรมของคนพาลเสีย.

๑๔. ภิกษุผู้พาล พึงปรารถนาครามยกย่องอัน

ไม่มีอยู่ ความแวดล้อมในภิกษุทั้งหลาย ความเป็น

ใหญ่ในอาวาส และการบูชาในตระกูลแห่งชนอื่น

ความดำริย่อมเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้พาลว่า คฤหัสถ์และ

บรรพชิตทั้งสองจงสำคัญกรรมอันเขาทำเสร็จแล้ว

เพราะอาศัยเราผู้เดียว จงเป็นไปในอำนาจของเขา

เท่านั้น ในกิจน้อยใหญ่กิจไร ๆ ริษยาและมานะ

ย่อมเจริญ ( แก่เธอ).

๑๕. ก็ข้อปฏิบัติอันเข้าไปอาศัยลาภ เป็น

อย่างอื่น ข้อปฏิบัติอันยังสัตว์ให้ถึงพระนิพพานเป็น

อย่างอื่น (คนละอย่าง) ภิกษุผู้เป็นสาวกของพระ-

พุทธเจ้าทราบเนื้อความนั้นอย่างนี้แล้ว ไม่พึงเพลิด-

เพลินสักการะ พึงตามเจริญวิเวก.

จบพาลวรรคที่ ๕.