๖. มัจฉชาดก

ไฟราคะร้อนกว่าไฟอย่างอื่น

[๒๘๑] ไฟนี้ก็ไม่เผาเราให้เร่าร้อน แม้หลาวที่

นายพรานแหเสี้ยมเป็นอย่างดีแล้ว ก็ไม่ยังความ

ทุกข์ให้เกิดขึ้นแก่เรา แต่การที่นางปลาเข้าใจว่า

เราไปหานางปลาตัวอื่นด้วยความยินดี อันนี้แหละ

จะเผาเราให้เร่าร้อน.

[๒๘๒] ไฟคือราคะนั้นแลย่อมเผาเราให้เร่าร้อน

อนึ่ง จิตของเราเองย่อมเผาเราให้เร่าร้อน พราน

แหทั้งหลาย ขอได้ปล่อยเราเถิด สัตว์ผู้ตกยาก

อยู่ในกาม ท่านไม่ควรฆ่าโดยแท้.

จบ มัจฉชาดกที่ ๖

อรรถกถามัจฉชาดกที่ ๖

พระศาสดาเมื่อประ ทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ทรง ปรารภการเล้าโลมของภรรยาเก่า ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำ เริ่มต้นว่า น มายมคฺคิ ตปติ ดังนี้.

เรื่องย่อมีว่า พระศาสดาตรัสถามภิกษุนั้นว่า ดูก่อนภิกษุ ได้ยินว่า เธอกระสันจริงหรือ ภิกษุนั้นกราบทูลว่า จริงพระเจ้าข้า