ถึงความล้างเท้า

[๓๙๔] เมื่อท่านเห็นพวกโจรยิงลูกธนูอันแหลม

ถือดาบอันคมกล้าซึ่งขัดแล้วด้วยน้ำมัน เมื่อ

มรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้วเหตุไฉนหนอ

ท่านจึงไม่มีความครั่นคร้าม.

[๓๙๕] เมื่อเราเห็นพวกโจรยิงลูกธนูอันแหลม

ถือครอบอันคมกล้าซึ่งขัดแล้วด้วยน้ำมัน เมื่อ

มรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้ว เรากลับได้

ความยินดีและโสมนัสมากยิ่ง.

[๓๙๖] เรานั้นเกิดความยินดีและโสมนัสแล้ว

ก็ครอบงำศัตรูทั้งหลายเสียได้ เพราะว่าชีวิต

ของเรา ๆ ไดและมาแต่ก่อนแล้ว เมื่อทำ

ความอาลัยในชีวิต เพราะว่าพึงกระทำกิจ

ของคนกล้าหาญในกาลบางคราวหาได้ไม่.

จบ ขุรัปปชาดกที่ ๕

อรรถกถาขุรัปปชาดกที่ ๕

พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ภิกษุผู้และความเพียรรูปหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า ทิสฺวา