๒. พยัคฆชาดก

ว่าด้วยเรื่องของมิตร

[๔๑๕] ความเกษมจากโยคะ ย่อมเสื่อมไป

เพราะการคบหากันมิตรคนใด บัณฑิตพึง

รักษาลาภยศและชีวิตของตน ที่มิตรนั้น

ครอบงำไว้เสียก่อน ดุจบุคคลผู้รักษาตาของ

ตนไว้ ฉะนั้น.

[๔๑๖] ความเกษมจากโยคะ ย่อมเจริญเพราะ

การคบหากับมิตรคนใด บุรุษผู้ฉลาดในกิจ

ทั้งมวล พึงกระทำกิจทุกอย่างของกัลยาณ-

มิตรให้เหมือนของตน.

[๔๑๗] ดูก่อนราชสีห์และเสือโคร่ง จงมาเถิด

ขอเชิญท่านทั้งสองจงกลับเข้าไปยังป่าใหญ่

พวกมนุษย์อย่ามาตัดป่าของเราให้ปราศจาก

ราชสีห์และเสือโคร่งเสียเลย ราชสีห์และ

เสือโคร่งอย่าได้เป็นผู้ไร้ป่า.

จบ พยัคฆชาดกที่ ๒