ธังกชาดก

ว่าด้วยการร้องไห้ไม่มีประโยชน์

[๗๒๒] ชนเหล่าอื่นเศร้าโศกอยู่ ร้องไห้อยู่

ชนเหล่าอื่นมีหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา พระองค์

เป็นผู้มีผิวพระพักตร์ผ่องใส ดูก่อนฆฏราชา

เพราะเหตุไรพระองค์จึงไม่เศร้าโศก.

[๗๒๓] ความเศร้าโศกหาได้นำสิ่งที่ล่วงไปแล้ว

มาได้ไม่ หาได้นำความสุขในอนาคตมาได้ไม่

ดูก่อนธังกราชา เพราะฉะนั้น หม่อมฉันจึง

ไม่เศร้าโศก ความเป็นสหายในความโศก

ย่อมไม่มี.

[๗๒๔] บุคคลเศร้าโศกอยู่ ย่อมเป็นผู้ผอมเหลือง

และไม่พอใจบริโภคอาหาร เมื่อเขาถูกลูกศร

คือความเศร้าโศกเสียบแทงแล้ว เร่าร้อนอยู่

ศัตรูทั้งหลายย่อมดีใจ.

[๗๒๕] ความฉิบหายอันมีความเศร้าโศกเป็นมูล

จักไม่มาถึงหม่อมฉันผู้อยู่ในบ้านหรือในป่า

ในที่ลุ่มหรือในที่ดอน หม่อมฉันเห็นบทฌาน

แล้วอย่างนี้.