บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โน เป็นเพียงนิบาต. อธิบายว่า เหตุอะไร ๆ ที่จะทำให้ฉันพ้นจากทุกข์นั้น ย่อมไม่มี.

ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ได้กล่าวคาถาที่เหลือว่า :-

ข้าแต่พระราชา เว้นสุจริตและวาจาที่

เป็นสุภาษิตเสีย เหตุอย่างอื่นจะป้องกันได้

ในเวลาจะตาย ไม่มีเลย ทรัพย์นอกนี้ก็

เหมือนกันนั่นแหละ.

ชนเหล่าใดเข้าไปผูกเวรว่า คนนี้ได้ด่า

เรา คนนี้ได้ฆ่าเรา คนนี้ได้ชนะเรา คนนี้ได้

ลักของ ๆ เรา เวรของชนเหล่านั้นย่อมไม่

สงบ ส่วนชนเหล่าใดไม่เข้าไปผูกเวรว่า คน

นี้ได้ด่าเรา คนนั้นได้ฆ่าเรา คนนั้นได้ชนะเรา

คนนี้ได้ลักของ ๆ เรา เวรของชนเหล่านั้น

ย่อมเข้าไปสงบ.

ในกาลไหน ๆ เวรในโลกนี้ย่อมไม่ระงับ

ด้วยเวรเลย แต่ย่อมระงับได้ด้วยความไม่มี

เวร ธรรมนี้เป็นของเก่า.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นาญฺํ สุจริตํ แก้เป็น นาญฺํ

สุจริตา. อีกอย่างหนึ่ง บาลีก็อย่างนี้แหละ อธิบายว่า เว้นสุจริตเสีย