“โลกนี้และโลกหน้าตถาคตผู้รู้ได้ประกาศไว้ดีแล้ว

ตถาคตผู้ตรัสรู้เอง ทราบชัดโลกทั้งปวงทั้งที่มารไปถึงได้

และที่มัจจุราชไปถึงไม่ได้ ด้วยความรู้ยิ่ง

จึงได้เปิดประตูแห่งอมตะ๑

เพื่อให้ถึงนิพพานอันเป็นแดนเกษม

กระแสแห่งมารผู้มีใจบาปตถาคตตัดได้แล้ว

กำจัดได้แล้ว กำราบได้แล้ว

ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงเป็นผู้มากด้วยความปราโมทย์

ปรารถนาธรรมอันเป็นแดนเกษม๒เถิด”

จูฬโคปาลสูตรที่ ๔ จบ

๕. จูฬสัจจกสูตร

ว่าด้วยสัจจกะ นิครนถบุตร สูตรเล็ก

อนุสาสนีของพระพุทธเจ้า

{๓๙๒} [๓๕๓] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่กูฏาคารศาลาป่ามหาวัน เขตกรุงเวสาลี ในสมัยนั้น สัจจกะ นิครนถบุตรอาศัยอยู่ในกรุงเวสาลี เป็นนักโต้วาทะ พูดยกตน ว่าเป็นบัณฑิต ชนจำนวนมากยกย่องว่าเป็นผู้มีลัทธิดี เขากล่าวปราศรัยในที่ชุมชน ในกรุงเวสาลีอย่างนี้ว่า