ทุกนิบาต

เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๑

ว่าด้วยคาถาสุภาษิต ในทุกนิบาต วรรคที่ ๑

๑. อุตตรเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษของภพ

[๒๕๘] ได้ยินว่า ท่านพระอุตตรเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า ภพอะไร

ที่เที่ยงไม่มี แม้สังขารที่เที่ยงก็ไม่มี ขันธ์เหล่านั้นย่อมเวียนเกิดและ

เวียนดับไป เรารู้โทษอย่างนี้แล้ว จึงไม่มีความต้องการด้วยภพ เราสลัด

ตนออกจากกามทั้งปวง บรรลุถึงความสิ้นอาสวะแล้ว.

๒. ปิณโฑลภารทวาชเถรคาถา

สุภาษิตชี้ทางดำเนินชีวิตที่ถูก

[๒๕๙] ได้ยินว่า ท่านพระปิณโฑลภารทวาชเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

ชีวิตของเรานี้ ย่อมไม่เป็นไปโดยไม่สมควร อาหารไม่ได้ทำจิตให้สงบ

เราเห็นว่า ร่างกายจะดำรงอยู่ได้เพราะอาหาร จึงได้เที่ยวแสวงหาอาหาร

โดยทางที่ชอบ นักปราชญ์มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ได้กล่าวการไหว้

การบูชาในตระกูลทั้งหลายว่า เป็นเปือกตม เป็นลูกศรอันละเอียด

ถอนขึ้นได้ยาก สักการะอันบุรุษชั่วละได้ยาก.

๓. วัลลิยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการฝึกจิต

[๒๖๐] วานรเข้าไปอยู่ในกระท่อมมีประตู ๕ ประตู พยายามเวียนเข้าออกทาง

ประตูนั้นเนืองๆ จงหยุดนิ่งนะเจ้าลิง อย่าวิ่งไปดังกาลก่อนเลย เราจับ

เจ้าไว้ได้ด้วยปัญญาแล้ว เจ้าจักไปไกลไม่ได้ละ.