ဗုဒ္ဓါနုဿတိ

နောက်ခံသမိုင်း

အနုဿတိ ဆိုသည်မှာ မကြာခဏ အောက်မေ့ခြင်း ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ရတနာသုံးပါးကို အောက်မေ့ခြင်းကို စိတ်၏ အနားယူရာအဖြစ် အသုံးပြုရန် ညွှန်ကြားတော်မူသည်။ အနုဿတိဋ္ဌာနသုတ်တွင် အရိယာသာဝကသည် တထာဂတကို အောက်မေ့နေသော ထိုခဏတွင် စိတ်ကို ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့ မလွှမ်းမိုးဘဲ ဖြောင့်မတ်စွာ ဖြစ်စေသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ထို့ကြောင့် ဤဂါထာသည် မန္တန်မဟုတ်ဘဲ ကိလေသာမှ ဝေးခြင်းမှသည် နတ်နှင့်လူတို့၏ ဆရာ ဖြစ်ခြင်းအထိ ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်များကို တစ်ခုချင်း ဆွဲထုတ်၍ ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်းဖြစ်သည်။ စိတ်ကို ဤအရာများနှင့်အတူ ခဏတာထားရှိလျှင် ယခင်နေ့၏ စိတ်ပျံ့လွင့်မှုသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ပေါ့ပါးသွားတတ်သည်။

“ဤသို့ လှပသော ကျော်ကြားသံ ပျံ့နှံ့ပြီ” ဟု စသော စကားရပ်သည် သုတ်များစွာတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ တွေ့ရပြီး ထိုခေတ်လူတို့သည် မြတ်စွာဘုရားနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းကို မည်သို့ကြားကြသည်၊ ချဉ်းကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်မီ မည်သို့ကြားခဲ့သည်ကို ပြောပြသည်။