ຫຼັກທຳ › ທຳມະສັງຄະນີ: ສະມະຖະ ວິປັດສະນາ ແລະ ບໍ່ອີ່ມໃນກຸສົນ
ທຳມະສັງຄະນີ: ສະມະຖະ ວິປັດສະນາ ແລະ ບໍ່ອີ່ມໃນກຸສົນ
ສຶກສາເລິກ

ທຳມະສັງຄະນີ: ສະມະຖະ ວິປັດສະນາ ແລະ ບໍ່ອີ່ມໃນກຸສົນ

ອະສັນຕຸດຖະຕາ ຈະ ກຸສະເລສຸ ທຳເມສຸ

ຄູ່ທຳມະທ້າຍສຸດຂອງສຸດຕັນຕະມາຕິກາໄລ່ຈາກສະມະຖະກັບວິປັດສະນາ ນິມິດແຫ່ງຄວາມສະຫງົບກັບນິມິດແຫ່ງຄວາມພຽນ ຄວາມເຫັນທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ບໍລິສຸດ ຄວາມສັງເວດ ໄປຈົນເຖິງຄວາມບໍ່ອີ່ມໃນກຸສົນທຳ ຄວາມບໍ່ຖອຍໃນຄວາມພຽນ ວິຊາ ແລະ ວິມຸດຕິ

8 ຂໍ້

ໃນທຳມະສັງຄະນີ ອະພິທຳມະປິດົກ ຄູ່ທຳມະຊ່ວງທ້າຍຂອງສຸດຕັນຕະມາຕິກາລຽງກັນຄືເສັ້ນທາງຂອງການຝຶກ ນິກເຂປະກັນໄຂຄວາມວ່າ ສະມະຖະຄືຄວາມຕັ້ງຢູ່ແຫ່ງຈິດຈົນເຖິງສຳມາສະມາທິ ວິປັດສະນາຄືປັນຍາຈົນເຖິງສຳມາທິດຖິ ສະມະຖະນິມິດ ແລະ ອະວິກເຂປະຄືສະມາທິ ປັກຄາຫະນິມິດ ແລະ ປັກຄາຫະຄືຄວາມພຽນ

ຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນຄູ່ສິນ ແລະ ທິດຖິ ທັງຝ່າຍວິບັດ ຝ່າຍສົມບູນ ແລະ ຝ່າຍບໍລິສຸດ ແລ້ວເປັນຄວາມສັງເວດ ແລະ ຄວາມພຽນໂດຍແຍບຄາຍຂອງຜູ້ສັງເວດ ຄວາມບໍ່ອີ່ມໃນກຸສົນທຳກັບຄວາມບໍ່ຖອຍໃນຄວາມພຽນ ແລະ ຈົບດ້ວຍວິຊາກັບວິມຸດຕິ ຍານໃນຄວາມສິ້ນໄປກັບຍານໃນຄວາມບໍ່ເກີດຂຶ້ນ

ລາຍລະອຽດເລື່ອງວິຊາ 3 ມັກຄະຍານ ແລະ ຜົນຍານເປັນເລື່ອງຂອງການປະຕິບັດຂັ້ນສູງ ໜ້ານີ້ເລົ່າໄວ້ຕາມທີ່ຄຳພີນິຍາມ ຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນມີໄວ້ເພື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈພາບລວມ

  1. 1

    ສະມະຖະ ແລະ ວິປັດສະນາ ສະມະໂຖ ຈະ ວິປັດສະນາ ຈະ

    ສະມະຖະ ຄືຄວາມຕັ້ງຢູ່ແຫ່ງຈິດ ໄປຈົນເຖິງສຳມາສະມາທິ ວິປັດສະນາ ຄືປັນຍາ ຄວາມຮູ້ຊັດ ຄວາມບໍ່ຫຼົງ ຄວາມເລືອກເຟັ້ນທຳມະ ແລະ ສຳມາທິດຖິ ຄຳພີຍົກສອງຂໍ້ມາເປັນຄູ່ ບໍ່ໄດ້ແຍກເປັນສອງທາງທີ່ຂັດກັນ

    ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

    ໃນການນັ່ງສະມາທິສັ້ນໆ ຊ່ວງທຳອິດໃຫ້ໃຈນິ່ງຢູ່ກັບລົມຫາຍໃຈ ຊ່ວງຫຼັງສັງເກດວ່າຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກເກີດແລ້ວດັບໄປແນວໃດ

  2. 2

    ນິມິດແຫ່ງຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມພຽນ ສະມະຖະນິມິດຕັນຈະ ປັກຄາຫະນິມິດຕັນຈະ

    ສະມະຖະນິມິດ ຄືຄວາມຕັ້ງຢູ່ແຫ່ງຈິດຈົນເຖິງສຳມາສະມາທິ ປັກຄາຫະນິມິດ ຄືການປາລົບຄວາມພຽນທາງໃຈຈົນເຖິງສຳມາວາຍາມະ ຄູ່ຕໍ່ໄປຄືປັກຄາຫະ (ການປະຄອງຈິດດ້ວຍຄວາມພຽນ) ກັບອະວິກເຂປະ (ຄວາມບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານ) ກໍໄຂຄວາມດ້ວຍຄວາມພຽນ ແລະ ສະມາທິຄືກັນ

    ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

    ເມື່ອງ່ວງ ຫຼື ຂີ້ຄ້ານ ໃຫ້ເພີ່ມຄວາມພຽນ ເຊັ່ນ ລືມຕາ ຫຼື ລຸກຍ່າງ ເມື່ອຟຸ້ງ ຫຼື ຄຽດ ໃຫ້ຜ່ອນລົງ ແລະ ກັບມາທີ່ຄວາມສະຫງົບ

  3. 3

    ທິດຖິວິບັດ ແລະ ທິດຖິສຳປະທາ ທິດຖິສຳປະທາ

    ທິດຖິວິບັດ ຄືຄວາມເຫັນວ່າທານບໍ່ມີຜົນ ການບູຊາບໍ່ມີຜົນ ຜົນຂອງກຳດີກຳຊົ່ວບໍ່ມີ ໂລກນີ້ໂລກໜ້າບໍ່ມີ ແມ່ພໍ່ບໍ່ມີ ແລະ ບໍ່ມີສະມະນະພາມຜູ້ປະຕິບັດຊອບທີ່ຮູ້ແຈ້ງແລ້ວສອນຜູ້ອື່ນ ມິດສາທິດຖິທັງໝົດຈັດເປັນທິດຖິວິບັດ ທິດຖິສຳປະທາຄືປັນຍາທີ່ເຫັນກົງກັນຂ້າມ ສຳມາທິດຖິທັງໝົດຈັດເປັນທິດຖິສຳປະທາ

    ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

    ສັງເກດຄວາມຄິດແບບ "ເຮັດດີໄປກໍບໍ່ມີຜົນ" ທີ່ມັກໂຜ່ຂຶ້ນມາເວລາທໍ້ຖອຍ ແລ້ວນຶກເຖິງຜົນດີນ້ອຍໆ ຂອງການກະທຳດີທີ່ເຄີຍເຫັນແທ້

  4. 4

    ຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງຄວາມເຫັນ ກຳມັດສະກະຕະຍານັງ

    ທິດຖິວິສຸດທິ ໄດ້ແກ່ ຍານທີ່ຮູ້ວ່າສັດມີກຳເປັນຂອງຕົນ ຍານອັນຄ້ອຍຕາມສັດຈະ ຍານຂອງຜູ້ພ້ອມດ້ວຍມັກ ແລະ ຍານຂອງຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຜົນ ສ່ວນຄຳວ່າ "ຄວາມພຽນຂອງຜູ້ມີຄວາມເຫັນບໍລິສຸດ" ໄຂຄວາມວ່າເປັນຄວາມພຽນຈົນເຖິງສຳມາວາຍາມະ

    ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

    ເລີ່ມຈາກຂັ້ນທຳອິດທີ່ໃຊ້ໄດ້ທຸກມື້ ຄືເມື່ອເກີດຜົນທີ່ບໍ່ມັກ ໃຫ້ຖາມວ່າ "ສ່ວນທີ່ເປັນການກະທຳຂອງເຮົາແມ່ນຫຍັງ" ກ່ອນຈະຊອກຫາຄົນຜິດ

  5. 5

    ສັງເວດແລ້ວພຽນຢ່າງແຍບຄາຍ ສັງເວຊະນິເຍສຸ ຖາເນສຸ ສັງວິກຄັດສະ ຈະ ໂຍນິໂສ ປະທານັງ

    ຄວາມສັງເວດ ຄືການເຫັນຊາດ ຊະລາ ພະຍາທິ ມໍລະນະ ໂດຍຄວາມເປັນໄພ ຖານະທີ່ຕັ້ງແຫ່ງຄວາມສັງເວດ ຄືຊາດ ຊະລາ ພະຍາທິ ມໍລະນະ ຄວາມພຽນໂດຍແຍບຄາຍຂອງຜູ້ສັງເວດ ຄືການສ້າງສັນທະ ພະຍາຍາມ ປາລົບຄວາມພຽນ ປະຄອງຈິດ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ອະກຸສົນທີ່ຍັງບໍ່ເກີດເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອລະອະກຸສົນທີ່ເກີດແລ້ວ ເພື່ອໃຫ້ກຸສົນທີ່ຍັງບໍ່ເກີດເກີດຂຶ້ນ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ກຸສົນທີ່ເກີດແລ້ວຕັ້ງຢູ່ ແລະ ຈະເລີນບໍລິບູນ

    ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

    ເມື່ອໄດ້ຂ່າວການເຈັບປ່ວຍ ຫຼື ການຈາກໄປຂອງຄົນຮູ້ຈັກ ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ຕົກໃຈແລ້ວລືມ ໃຫ້ເລືອກສິ່ງດີໜຶ່ງຢ່າງທີ່ຈະເລີ່ມເຮັດ ຫຼື ນິໄສບໍ່ດີໜຶ່ງຢ່າງທີ່ຈະເຊົາ

  6. 6

    ບໍ່ອີ່ມໃນກຸສົນທຳ ອະສັນຕຸດຖະຕາ ຈະ ກຸສະເລສຸ ທຳເມສຸ

    ຄວາມບໍ່ສັນໂດດໃນກຸສົນທຳ ໄຂຄວາມວ່າເປັນຄວາມປາຖະໜາຍິ່ງຂຶ້ນໄປຂອງຜູ້ບໍ່ອີ່ມໃນການຈະເລີນກຸສົນທຳ

    ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

    ເມື່ອຮັກສາສິນ ຫຼື ຝຶກສະມາທິໄດ້ຕໍ່ເນື່ອງແລ້ວ ຢ່າຢຸດພຽງເທົ່ານັ້ນ ລອງເພີ່ມກຸສົນອີກດ້ານໜຶ່ງ ເຊັ່ນ ການໃຫ້ ການຟັງທຳ ຫຼື ການຊ່ວຍວຽກສ່ວນລວມ

  7. 7

    ບໍ່ຖອຍໃນຄວາມພຽນ ອັບປະຕິວານິຕາ ຈະ ປະທານັດມິງ

    ຄວາມບໍ່ທໍ້ຖອຍໃນຄວາມພຽນ ໄຂຄວາມວ່າເປັນການເຮັດໂດຍເຄົາລົບ ເຮັດຕິດຕໍ່ກັນ ເຮັດບໍ່ຢຸດ ບໍ່ຍໍ້ທໍ້ ບໍ່ປະສັນທະ ບໍ່ປະທຸລະ ແລະ ການເສບ ການຈະເລີນ ການເຮັດໃຫ້ຫຼາຍ ເພື່ອຄວາມຈະເລີນແຫ່ງກຸສົນທຳ

    ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

    ເມື່ອພາດການຝຶກໄປຫຼາຍມື້ ຢ່າປະຖິ້ມທັງໝົດ ໃຫ້ກັບມາເຮັດໃນຂະໜາດນ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ເຮັດໄດ້ມື້ນີ້ ເພື່ອຮັກສາຄວາມຕໍ່ເນື່ອງໄວ້

  8. 8

    ວິຊາ ວິມຸດຕິ ແລະ ຍານສອງຢ່າງ ວິດຊາ ຈະ ວິມຸດຕິ ຈະ

    ວິຊາ ຄືວິຊາ 3 ໄດ້ແກ່ ຍານລະນຶກຊາດໃນອະດີດ ຍານໃນການຈຸຕິ ແລະ ອຸປະບັດຂອງສັດ ແລະ ຍານໃນຄວາມສິ້ນອາສະວະ ວິມຸດຕິມີສອງ ຄືຄວາມຫຼຸດພົ້ນແຫ່ງຈິດ ແລະ ນິບພານ ສ່ວນຍານໃນຄວາມສິ້ນໄປຄືຍານຂອງຜູ້ພ້ອມດ້ວຍມັກ ຍານໃນຄວາມບໍ່ເກີດຂຶ້ນຄືຍານຂອງຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຜົນ ຂໍ້ນີ້ມີໄວ້ເພື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈພາບລວມ

    ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

    ບໍ່ຕ້ອງກັງວົນວ່າເປົ້າໝາຍໄກເກີນໄປ ໃຫ້ເຫັນວ່າຄູ່ທຳມະທັງຊຸດລຽງຈາກສິ່ງທີ່ເຮັດໄດ້ມື້ນີ້ ຄືວ່າງ່າຍ ຄົບມິດດີ ສຳຫຼວມ ມີສະຕິ ໄປສູ່ປາຍທາງນີ້

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ຄູ່ "ບໍ່ອີ່ມໃນກຸສົນທຳ" ໜ້າສົນໃຈ ເພາະຄວາມສັນໂດດທີ່ພະສູດຍົກຍ້ອງມັກໝາຍເຖິງຄວາມພໍໃຈໃນປັດໄຈເຄື່ອງອາໄສທີ່ມີ ສ່ວນຄວາມດີກັບບໍ່ຄວນພໍໃຈພຽງແຕ່ທີ່ມີ ໃນຄຳພີດຽວກັນ ການກິນໂດຍບໍ່ຮູ້ປະມານກໍໄຂຄວາມວ່າເປັນຄວາມບໍ່ສັນໂດດ ສອງຄຳນີ້ຈຶ່ງໃຊ້ຕ່າງບ່ອນກັນ

ຄວາມສັງເວດໃນຄວາມໝາຍນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມຫົດຫູ່ ແຕ່ເປັນການເຫັນໄພຂອງການເກີດ ແກ່ ເຈັບ ຕາຍ ແລ້ວປ່ຽນເປັນແຮງພຽນທີ່ມີທິດທາງ ຖ້າການຄິດເຖິງຄວາມຕາຍເຮັດໃຫ້ຊຶມເສົ້າ ຫຼື ບໍ່ຢາກມີຊີວິດຢູ່ ຄວນພັກການພິຈາລະນາແບບນີ້ໄວ້ກ່ອນ ແລະ ລົມກັບຄົນທີ່ໄວ້ໃຈ ຫຼື ໂທຫາສາຍດ່ວນສຸຂະພາບຈິດ 1323 ຂອງປະເທດໄທ (ຖ້າທ່ານຢູ່ ສປປ ລາວ ຫຼື ປະເທດອື່ນ, ກະລຸນາຕິດຕໍ່ສາຍດ່ວນຊ່ວຍເຫຼືອ ຫຼື ໜ່ວຍບໍລິການສຸກເສີນໃນທ້ອງຖິ່ນຂອງທ່ານ)

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ

ທີ່ມາໃນພະໄຕຣປິດົກ

ຄລິກເພື່ອໄປອ່ານເນື້ອຫາແທ້ໃນໜ້າທີ່ອ້າງເຖິງ

ຫຼັກທຳອື່ນທີ່ໜ້າສົນໃຈ

ສັນຍາເວທະຍິຕະກະຖາ: ນິໂລດສະມາບັດເປັນໂລກິຍະ ຫຼື ໂລກຸດຕະລະ ແລະ ຜູ້ຢູ່ໃນນິໂລດຕາຍໄດ້ບໍ

ສັນຍາເວທະຍິຕະກະຖາ

ກຸ່ມກະຖາທ້າຍວັກທີ 15 ວ່າດ້ວຍສັນຍາເວທະຍິຕະນິໂລດ ພາວະທີ່ສັນຍາແລະເວທະນາດັບ ຖາມວ່າເປັນໂລກຸດຕະລະຫຼືໂລກິຍະ ຜູ້ເຂົ້າຢ…

ວິມານະວັດຖຸ: ສິນຫ້າ ແລະ ວັນອຸໂບສົດຂອງຄົນທຳມະດາ

ປັນຈະສິກຂາປະເທ ລະຕາ

ຍິງຮັບໃຊ້ທີ່ພຽນຮັກສາສິນ ຍິງທີ່ເຮືອນຢູ່ໃກ້ປະຕູບ້ານຊາວປະມົງເຊິ່ງທັງແບ່ງປັນ ແລະ ຮັກສາອຸໂບສົດ ອຸບາສິກາທີ່ຕັ້ງໃຈຜິດ…
ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອຮັບ 40 ແຕ້ມບຸນຈາກການອ່ານໜ້ານີ້