ວິປະລີຕະກະຖາ ແລະ ສຳມະຕິຍານະກະຖາ: ຮູ້ແບບໃດຈຶ່ງນັບເປັນປັນຍາທີ່ເຫັນຈິງ

ການຝຶກສະມາທິດ້ວຍການເພ່ງສິ່ງໜຶ່ງເປັນເຄື່ອງມືທີ່ແມ່ນແຕ່ພະອໍລະຫັນກໍໃຊ້ໄດ້ ບໍ່ຕ້ອງຮູ້ສຶກວ່າກຳລັງໜີຄວາມຈິງ ຕາບໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ມັນເພື່ອຍຶດສິ່ງໃດວ່າທ່ຽງ.

ເມື່ອຝຶກນຶກພາບ ຫຼື ໃຊ້ຄຳບໍລິກຳ ເຮົາຮູ້ຕົວວ່າກຳລັງໃຊ້ເຄື່ອງມື ນີ້ແຕກຕ່າງຈາກການຫຼອກຕົວເອງ. ສິ່ງທີ່ຄວນລະວັງຈິງໆ ຄືການເຊື່ອວ່າສິ່ງທີ່ປ່ຽນແປງຈະຢູ່ກັບເຮົາຕະຫຼອດໄປ.

ຄວາມຮູ້ບາງຢ່າງເປັນທັກສະທົ່ວໄປ ບາງຢ່າງເປັນຄວາມຊຳນານເລິກເຊິ່ງ. ຢ່າສັນນິຖານວ່າເມື່ອຮູ້ເລື່ອງໜຶ່ງດີແລ້ວ ຈະຮູ້ແຕກສະຫຼາດທຸກເລື່ອງ.

ການຮູ້ຊື່ໝວດທຳ ຮູ້ສັບບາລີ ຫຼື ຮູ້ຂັ້ນຕອນພິທີມີປະໂຫຍດ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວກັບການເຫັນທຸກແລະລະເຫດແຫ່ງທຸກໃນໃຈຕົນເອງ. ໃຫ້ວັດຄວາມກ້າວໜ້າຈາກຢ່າງຫຼັງ.

ເວລາອ່ານໃຈຄົນໃກ້ຕົວ ສິ່ງທີ່ຄວນຮັບຮູ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າ "ເຂົາຄິດຫຍັງ" ແຕ່ຄື "ໃຈເຂົາຢູ່ໃນສະພາບໃດ" ເຊັ່ນ ເມື່ອຍ ກັງວົນ ຫຼື ຂຸ່ນເຄືອງ. ການອ່ານສະພາບໃຈຊ່ວຍໃຫ້ເລືອກຄຳເວົ້າໄດ້ເໝາະກວ່າ.

ການຄາດການຈາກເຫດປັດໄຈເຮັດໄດ້ ແລະ ມີປະໂຫຍດ ເຊັ່ນ ການວາງແຜນຮັບຄວາມສ່ຽງ. ໜ້າສັງເກດວ່າພະພຸດທະພົດທີ່ຍົກມາກໍລະບຸຄວາມສ່ຽງໄວ້ຫຼາຍທາງ. ເວລາວາງແຜນ ໃຫ້ກຽມຮັບຫຼາຍຄວາມເປັນໄປໄດ້ ບໍ່ຟັນທາງດຽວ.

ຂະນະທີ່ກຳລັງໂກດ ຫຼື ກຳລັງໝັ້ນໃຈຫຼາຍໆ ໃຈທີ່ກຳລັງເປັນແບບນັ້ນກວດຕົວເອງໄດ້ຍາກ. ໃຫ້ທົບທວນການຕັດສິນໃຈສຳຄັນອີກຄັ້ງໃນເວລາຕໍ່ມາ ຫຼື ຂໍໃຫ້ຄົນອື່ນຊ່ວຍເບິ່ງ.

ຄູທີ່ດີບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ທຸກຢ່າງເທົ່າຜູ້ວາງຄຳສອນ ແລະ ກໍບໍ່ໄດ້ບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍ. ຈົ່ງເຄົາລົບຄວາມຮູ້ຂອງຄູຕາມຈິງ ບໍ່ຍົກໃຫ້ສູງເກີນ ຫຼື ກົດໃຫ້ຕ່ຳເກີນ.