ສຶກສາເລິກ

ຄະຕິອະນຸໂຍກ ແລະ ກັນລະຍານະວັກ: ຄົນເດີມ ຫຼື ຄົນອື່ນທີ່ວຽນເກີດ ແລະ ຮັບຜົນກຳ

ປຸກຄະໂລ ສັນທາວະຕິ ອັດມາ ໂລກາ ປະລັງ ໂລກັງ

ສອງຕອນໃນປຸກຄະລະກະຖາ ຝ່າຍໜຶ່ງເຫັນວ່າມີບຸກຄົນທີ່ທ່ອງທ່ຽວຈາກໂລກນີ້ໄປໂລກອື່ນ ແລະ ມີຜູ້ທຳກຳກັບຜູ້ເສວີຍຜົນທີ່ຫາໄດ້ໂດຍປະລະມັດ ຝ່າຍເຖລະວາດຖາມວ່າຜູ້ທີ່ໄປນັ້ນເປັນຄົນເດີມຫຼືຄົນອື່ນ ຖ້າເປັນຄົນເດີມທຸກປະການ ຄວາມຕາຍກໍບໍ່ມີ ຖ້າຂາດສູນໄປກໍເປັນອຸດເຊທະທິດຖິ ແຕ່ກຳແລະຜົນຂອງກຳຍັງມີຢູ່ຈິງ

7 ຂໍ້

ໃນປຸກຄະລະກະຖາ ກະຖາວັດຖຸ ພະໄຕຣປິດົກ ເຫຼັ້ມ 37 ວັກທີ 1 ມີສອງຕອນທີ່ຕໍ່ຈາກຄຳຖາມຫຼັກວ່າບຸກຄົນຫາໄດ້ໂດຍປະລະມັດຫຼືບໍ່ ຕອນທຳອິດຊື່ຄະຕິອະນຸໂຍກ ຝ່າຍປະລະວາທີຮັບວ່າບຸກຄົນທ່ອງທ່ຽວໄປຈາກໂລກນີ້ສູ່ໂລກອື່ນ ຈາກໂລກອື່ນສູ່ໂລກນີ້ ຝ່າຍສະກະວາທີຄືຝ່າຍເຖລະວາດຖາມຕໍ່ວ່າ ຜູ້ທີ່ທ່ອງທ່ຽວໄປນັ້ນເປັນບຸກຄົນຄົນເດີມ ເປັນບຸກຄົນອື່ນ ເປັນທັງສອງຢ່າງ ຫຼື ບໍ່ແມ່ນທັງສອງຢ່າງ ຝ່າຍປະລະວາທີຮັບບໍ່ໄດ້ສັກທາງ

ຝ່າຍປະລະວາທີຍົກພະສູດມາອ້າງ ເຊັ່ນ ບຸກຄົນທ່ອງທ່ຽວໄປເຈັດເທື່ອເປັນຢ່າງຍິ່ງແລ້ວເຮັດທີ່ສຸດແຫ່ງທຸກໄດ້ ແລະ ສັງສາລະວັດມີເບື້ອງຕົ້ນທີ່ຕາມຮູ້ບໍ່ໄດ້ ຝ່າຍເຖລະວາດຮັບວ່າພະສູດເຫຼົ່ານີ້ມີຢູ່ຈິງ ແຕ່ຊີ້ວ່າຖ້າຄົນເດີມໄປໂດຍບໍ່ເປັນອື່ນເລີຍ ຄວາມຕາຍກໍຈະບໍ່ມີ ແລ້ວປິດຕອນດ້ວຍຄາຖາວ່າ ຖ້າບຸກຄົນແຕກດັບໄປພ້ອມຂັນກໍເປັນອຸດເຊທະທິດຖິ ຖ້າບໍ່ແຕກດັບ ບຸກຄົນກໍທ່ຽງ ເທົ່າທຽມກັບນິບພານ

ຕອນທີສອງຊື່ກັນລະຍານະວັກ ຝ່າຍປະລະວາທີເຫັນວ່າເມື່ອຫາໄດ້ເຊິ່ງກຳດີກຳຊົ່ວ ກໍຕ້ອງຫາໄດ້ເຊິ່ງຜູ້ທຳແລະຜູ້ເສວີຍວິບາກ ຝ່າຍເຖລະວາດຖາມກັບວ່າ ຖ້າຢ່າງນັ້ນຜູ້ສ້າງບຸກຄົນນັ້ນກໍຕ້ອງຫາໄດ້ດ້ວຍບໍ ເຊິ່ງຈະໄລ່ຕໍ່ໄປບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ຕົວຄຳພີເອີ້ນພຽງສະກະວາທີກັບປະລະວາທີ ບໍ່ໄດ້ລະບຸຊື່ນິກາຍ

1

ຄົນເດີມໄປ ຫຼື ຄົນອື່ນໄປ ສະເວວະ ປຸກຄະໂລ ສັນທາວະຕິ

ຝ່າຍໜຶ່ງຮັບວ່າບຸກຄົນທ່ອງທ່ຽວໄປຈາກໂລກນີ້ສູ່ໂລກອື່ນ ຝ່າຍເຖລະວາດຖາມວ່າ ບຸກຄົນນັ້ນເອງທ່ອງທ່ຽວໄປບໍ ບຸກຄົນອື່ນທ່ອງທ່ຽວໄປບໍ ທັງບຸກຄົນນັ້ນແລະບຸກຄົນອື່ນບໍ ຫຼື ບໍ່ແມ່ນທັງສອງ ຝ່າຍທີ່ສະເໜີຕອບຮັບບໍ່ໄດ້ສັກຂໍ້ ເພາະແຕ່ລະຄຳຕອບພາໄປສູ່ຂໍ້ຂັດແຍ້ງ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອນຶກເຖິງຕົວເອງໃນອະດີດທີ່ເຄີຍພາດ ລອງເບິ່ງວ່າເປັນກະແສທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນມາ ບໍ່ແມ່ນຕົວຕົນເດີມທີ່ຕາຍຕົວ ແລະ ບໍ່ແມ່ນຄົນອື່ນທີ່ບໍ່ກ່ຽວກັບເຮົາ
2

ພະສູດທີ່ຝ່າຍໜຶ່ງຍົກມາ ສັດຕັກຂັດຕຸປະລະມັງ ສັນທາວິດວານະ ປຸກຄະໂລ

ຝ່າຍປະລະວາທີຍົກພະດຳລັດວ່າ ບຸກຄົນນັ້ນທ່ອງທ່ຽວໄປເຈັດເທື່ອເປັນຢ່າງຍິ່ງ ແລ້ວຈະເຮັດທີ່ສຸດແຫ່ງທຸກໄດ້ເພາະສິ້ນສັງໂຍດທັງປວງ ແລະ ພະດຳລັດວ່າ ການທ່ອງທ່ຽວໄປຂອງສັດຜູ້ມີອະວິຊາເປັນເຄື່ອງກັ້ນ ມີຕັນຫາເປັນເຄື່ອງຜູກ ມີເບື້ອງຕົ້ນທີ່ຕາມຮູ້ບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງສະຫຼຸບວ່າບຸກຄົນທ່ອງທ່ຽວໄປຈິງ ຝ່າຍເຖລະວາດຮັບວ່າພະສູດເຫຼົ່ານີ້ມີຢູ່ຈິງ ປະເດັນຢູ່ທີ່ວ່າຈະເຂົ້າໃຈຄຳວ່າບຸກຄົນໃນພະສູດແນວໃດ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເວລາອ່ານຄຳສອນທີ່ໃຊ້ພາສາທຳມະດາ ເຊັ່ນ ຄົນນັ້ນໄປເກີດທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ເຂົ້າໃຈວ່າເປັນພາສາທີ່ໃຊ້ສື່ສານ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງອ່ານທຸກຄຳເປັນຄຳນິຍາມທາງປັດຊະຍາ
3

ມະນຸດກັບເທວະດາເປັນຄົນດຽວກັນບໍ ສະເວວະ ມະນຸດໂສ ໂສ ເທໂວ

ຝ່າຍເຖລະວາດຖາມວ່າ ບາງຄົນເປັນມະນຸດແລ້ວໄປເປັນເທວະດາມີບໍ ຝ່າຍປະລະວາທີຮັບ ຖາມຕໍ່ວ່າມະນຸດກໍຄົນນັ້ນ ເທວະດາກໍຄົນນັ້ນບໍ ແລ້ວຊີ້ວ່າຖ້າບຸກຄົນນັ້ນເອງເຄື່ອນຈາກໂລກນີ້ໄປໂລກອື່ນໂດຍບໍ່ເປັນອື່ນເລີຍ ຄວາມຕາຍກໍຈັກບໍ່ມີ ແມ່ນແຕ່ການຂ້າສັດກໍຫາບໍ່ໄດ້ ແຕ່ກຳມີຢູ່ ຜົນຂອງກຳມີຢູ່ ກຸສົນແລະອະກຸສົນຍັງໃຫ້ຜົນຢູ່ ທ່ານຍັງຖາມທຳນອງດຽວກັນເຖິງວັນນະ ແລະ ຖາມວ່າຄົນມືດ້ວນຕ້ອງໄປເກີດເປັນຄົນມືດ້ວນສະເໝີບໍ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຖ້າມີຄົນບອກວ່າຕົວເອງເປັນແບບນີ້ມາຕັ້ງແຕ່ເກີດແລະຈະເປັນແບບນີ້ຕະຫຼອດໄປ ໃຫ້ລະນຶກວ່າແມ່ນແຕ່ໃນຊີວິດດຽວ ຮ່າງກາຍ ຄວາມຄິດ ແລະ ບົດບາດກໍປ່ຽນໄປຕາມເຫດປັດຈະຍະຕະຫຼອດເວລາ
4

ພະໂສດາບັນໄປເກີດເປັນເທວະດາ ກໍຍັງເປັນພະໂສດາບັນ ຕັດຖະປິ ໂສຕາປັນໂນວະ ໂຫຕິ

ຝ່າຍປະລະວາທີແຍ້ງວ່າ ພະໂສດາບັນເຄື່ອນຈາກມະນຸດສະໂລກໄປເກີດໃນເທວະໂລກ ກໍຍັງເປັນພະໂສດາບັນຢູ່ໃນເທວະໂລກນັ້ນ ແສດງວ່າບຸກຄົນນັ້ນເອງທ່ອງທ່ຽວໄປ ຝ່າຍເຖລະວາດຖາມກັບວ່າ ທ່ານຖືດ້ວຍຫຼືວ່າ ເມື່ອໄປເກີດໃນເທວະໂລກແລ້ວຍັງເປັນມະນຸດຢູ່ ຄຸນທຳທີ່ຕິດຕາມໄປໄດ້ບໍ່ໄດ້ແປວ່າທຸກຢ່າງຄົງເດີມ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ສິ່ງທີ່ພັດທະນາຂຶ້ນໃນໃຈ ເຊັ່ນ ຄວາມຊື່ຕົງຫຼືຄວາມເຂົ້າໃຈທຳ ຕິດຕົວໄປໄດ້ແມ່ນວ່າສະຖານະພາຍນອກຈະປ່ຽນ ລົງທຶນກັບສິ່ງນີ້ຫຼາຍກວ່າພາບລັກສະນະ
5

ບໍ່ຂາດສູນ ແລະ ບໍ່ທ່ຽງ ອຸດເສທາ ພະວະຕິ ທິດຖິ

ຝ່າຍເຖລະວາດຖາມຕໍ່ວ່າ ຖ້າບຸກຄົນນັ້ນເອງທ່ອງທ່ຽວໄປ ເປັນຜູ້ມີຮູບໄປຫຼືບໍ່ມີຮູບໄປ ຮູບໄປຫຼືຮູບບໍ່ໄປ ຖ້າຕອບທາງໜຶ່ງກໍເທົ່າກັບວ່າຊີບກັບສະລີລະເປັນອັນດຽວກັນ ອີກທາງໜຶ່ງກໍເທົ່າກັບວ່າຊີບເປັນຢ່າງໜຶ່ງ ສະລີລະເປັນອີກຢ່າງໜຶ່ງ ທ້າຍຕອນສະຫຼຸບວ່າ ຖ້າບຸກຄົນແຕກດັບໄປເມື່ອຂັນແຕກດັບ ກໍເປັນອຸດເຊທະທິດຖິທີ່ພະພຸດທະເຈົ້າຊົງເວັ້ນແລ້ວ ຖ້າບຸກຄົນບໍ່ແຕກດັບເມື່ອຂັນແຕກດັບ ບຸກຄົນກໍຈະທ່ຽງ ເທົ່າທຽມກັບນິບພານ ຂໍ້ນີ້ມີໄວ້ເພື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈພາບລວມ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອເຈິການປ່ຽນແປງຄັ້ງໃຫຍ່ ບໍ່ຕ້ອງເລືອກລະຫວ່າງຄິດວ່າທຸກຢ່າງຈົບສິ້ນໄຮ້ຄວາມໝາຍ ກັບຄິດວ່າບໍ່ມີຫຍັງປ່ຽນ ໃຫ້ເບິ່ງວ່າສິ່ງທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ຍັງສົ່ງຜົນຕໍ່ ແມ່ນວ່າຮູບແບບຈະປ່ຽນໄປ
6

ເຫັນກຳ ຈຶ່ງຕ້ອງເຫັນຜູ້ທຳບໍ ກັນຍານະປາປະການັງ ກຳມານັງ ກັດຕາ ກາເລຕາ

ໃນກັນລະຍານະວັກ ຝ່າຍປະລະວາທີເຫັນວ່າເມື່ອຫາໄດ້ເຊິ່ງກຳດີກຳຊົ່ວ ກໍຕ້ອງຫາໄດ້ເຊິ່ງຜູ້ທຳ ຜູ້ສ້າງກຳນັ້ນ ຝ່າຍເຖລະວາດຖາມວ່າ ຖ້າຢ່າງນັ້ນຜູ້ສ້າງບຸກຄົນນັ້ນກໍຕ້ອງຫາໄດ້ດ້ວຍບໍ ຖ້າຮັບ ກໍຕ້ອງມີຜູ້ສ້າງຕໍ່ໄປອີກ ຈົນບໍ່ມີການເຮັດທີ່ສຸດແຫ່ງທຸກ ທ່ານຍັງທຽບວ່າ ເຫັນມະຫາປະຖະວີ ມະຫາສະມຸດ ພູສິເນລຸ ນ້ຳ ໄຟ ລົມ ຫຍ້າແລະຕົ້ນໄມ້ ກໍຕ້ອງເຫັນຜູ້ສ້າງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍບໍ ຄຳຖາມແບບດຽວກັນໃຊ້ກັບຜູ້ເສວີຍວິບາກ ຜູ້ເສວີຍສຸກທິບ ສຸກຂອງມະນຸດ ແລະ ທຸກໃນອະບາຍກັບໃນນະລົກ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເວລາເກີດບັນຫາ ໃຫ້ຖາມວ່າເກີດຈາກເຫດປັດຈະຍະຫຍັງແດ່ ແທນການຮີບຫາຄົນຜິດຄົນດຽວແລ້ວຈົບ ບ່ອຍເທື່ອເຫດມີຫຼາຍຊັ້ນກວ່າທີ່ຄິດ
7

ທຳເອງຮັບເອງ ຫຼື ຄົນອື່ນທຳ ໂສ ກະໂລຕິ ໂສ ປະຕິສັງເວເທຕິ

ຝ່າຍເຖລະວາດຖາມວ່າ ຖ້າຫາໄດ້ເຊິ່ງຜູ້ທຳແລະຜູ້ເສວີຍ ຜູ້ນັ້ນທຳແລ້ວຜູ້ນັ້ນເອງເສວີຍບໍ ຖ້າຮັບ ກໍເທົ່າກັບວ່າສຸກທຸກຕົວທຳເອງ ຖ້າຄົນອື່ນທຳຄົນອື່ນເສວີຍ ກໍເທົ່າກັບສຸກທຸກຄົນອື່ນທຳໃຫ້ ຖ້າຮັບທັງສອງທາງຫຼືປະຕິເສດທັງສອງທາງ ກໍຕິດຂັດອີກແບບ ຝ່າຍປະລະວາທີຮັບຂໍ້ສະຫຼຸບເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ ເມື່ອອ່ານລວມກັບຕອນອື່ນຂອງປຸກຄະລະກະຖາ ຈະເຫັນວ່າຝ່າຍເຖລະວາດເບິ່ງກຳແລະວິບາກວ່າເປັນໄປຕາມເຫດປັດຈະຍະ ແລະ ເອີ້ນຜູ້ທຳຜູ້ຮັບຕາມພາສາທີ່ໃຊ້ກັນທົ່ວໄປ ຂໍ້ນີ້ມີໄວ້ເພື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈພາບລວມ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອຕ້ອງຮັບຜົນຂອງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ບໍ່ຕ້ອງໂທດຕົນເອງຢ່າງດຽວຫຼືໂທດຄົນອື່ນຢ່າງດຽວ ໃຫ້ເບິ່ງທັງການກະທຳຂອງເຮົາ ເງື່ອນໄຂອ້ອມຕົວ ແລະ ສິ່ງທີ່ປ່ຽນໄດ້ຕໍ່ຈາກນີ້

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ຄຳຖາມວ່າຜູ້ທີ່ເກີດໃໝ່ເປັນຄົນເດີມຫຼືຄົນອື່ນ ເບິ່ງຄືເລື່ອງໄກຕົວ ແຕ່ຖາມແບບດຽວກັນໄດ້ກັບຕົວເຮົາເມື່ອສິບປີກ່ອນ ຄົນທີ່ເຄີຍເຮັດພາດໃນວັນນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄົນເດີມທຸກປະການ ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນຄົນແປກໜ້າທີ່ບໍ່ກ່ຽວກັບເຮົາ ການກະທຳໃນວັນນັ້ນສົ່ງຜົນມາເຖິງມື້ນີ້ຈິງ

ກະຖານີ້ກັນຄວາມຄິດສອງແບບໄວ້ ແບບທຳອິດຄື ເຮົາຄືຕົວຕົນເດີມທີ່ບໍ່ປ່ຽນ ເຮັດໃຫ້ຕິດຢູ່ກັບພາບເກົ່າຂອງຕົວເອງ ແບບທີສອງຄື ບໍ່ມີໃຜກ່ຽວຂ້ອງກັບການກະທຳ ເຮັດໃຫ້ປັດຄວາມຮັບຜິດຊອບ ທັງສອງແບບບໍ່ຕົງກັບທີ່ຝ່າຍເຖລະວາດຢືນຢັນວ່າ ກຳມີຢູ່ ຜົນຂອງກຳມີຢູ່

ໃນທາງປະຕິບັດ ໃຫ້ຮັບຜິດຊອບການກະທຳຂອງຕົນເຕັມທີ່ ແລະ ເປີດໂອກາດໃຫ້ຕົວເອງປ່ຽນໄດ້ເຕັມທີ່ເຊັ່ນກັນ

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ