ທຳມະ 10 20 30 40: ເຮັດເອງ ຊັກຊວນ ພໍໃຈ ແລະ ກ່າວຍ້ອງຍໍ

ໃນທຸຕິຍະວັກ ປັນຈະມະປັນນາສົກ ທະສະກະນິບາດ ອັງຄຸດຕະລະນິກາຍ ພະພຸດທະເຈົ້າຕັດວ່າ ບຸກຄົນຜູ້ປະກອບດ້ວຍທຳ 10 ປະການ ຄື ຂ້າສັດ ລັກຊັບ ປະພຶດຜິດໃນກາມ ເວົ້າຕົວະ ເວົ້າສໍ່ສຽດ ເວົ້າຄຳຫຍາບ ເວົ້າເພີ້ເຈີ້ ຢາກໄດ້ຂອງຜູ້ອື່ນ ມີຈິດປອງຮ້າຍ ແລະ ມີຄວາມເຫັນຜິດ ເປັນຜູ້ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ໃນນະລົກ ຄືສິ່ງຂອງທີ່ເຂົານຳມາວາງໄວ້ ສ່ວນຜູ້ປະກອບດ້ວຍການເວັ້ນຂາດຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ເປັນຜູ້ຖືກເຊີນມາໄວ້ໃນສະຫວັນ ຄືສິ່ງຂອງທີ່ນຳມາປະດິດສະຖານໄວ້

ຈາກນັ້ນຊົງເພີ່ມເປັນທຳ 20 ປະການ ຄືເຮັດເອງ ແລະ ຊັກຊວນຜູ້ອື່ນໃນແຕ່ລະຂໍ້ ທຳ 30 ປະການ ຄືເພີ່ມຄວາມພໍໃຈໃນສິ່ງນັ້ນ ແລະ ທຳ 40 ປະການ ຄືເພີ່ມການກ່າວສັນລະເສີນສິ່ງນັ້ນ ທັງຝ່າຍຊົ່ວ ແລະ ຝ່າຍດີນັບແບບດຽວກັນທຸກຊັ້ນ ແລ້ວຊົງໃຊ້ຊຸດດຽວກັນອະທິບາຍວ່າ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຝ່າຍຊົ່ວຍ່ອມບໍລິຫານຕົນໃຫ້ຖືກກຳຈັດ ຖືກທຳລາຍ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຝ່າຍດີຍ່ອມບໍລິຫານຕົນບໍ່ໃຫ້ຖືກກຳຈັດ

ໃນຕະຕິຍະວັກຖັດມາ ຊົງໃຊ້ຊຸດດຽວກັນອີກເທື່ອໜຶ່ງ ເພື່ອບອກວ່າໃຜເມື່ອຕາຍໄປຍ່ອມເຂົ້າເຖິງທຸກຄະຕິ ຫຼື ສຸຄະຕິ ແລະ ໃຜພຶງຮູ້ວ່າເປັນຄົນພານ ໃຜພຶງຮູ້ວ່າເປັນບັນດິດ ພະສູດໃນສອງວັກນີ້ສ່ວນໃຫຍ່ຫຍໍ້ໄວ້ດ້ວຍ ລ.ລ. ແລະ ບາລີສະຫຍາມລັດບັນທຶກໄວ້ວ່າ ຈຳນວນພະສູດໃນວັກເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ນັບຕາມແບບເປຍຍານ