ဗုဒ္ဓါပဒါန်: ပါရမီနှင့် စိတ်ဖြင့် တည်ဆောက်သော ပြာသာဒ်

ခုဒ္ဒကနိကာယ် အပဒါန်ကျမ်း၏ ပထမအကြောင်းဖြစ်သော ဗုဒ္ဓါပဒါန်တွင် ရှင်အာနန္ဒာသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ မြတ်စွာဘုရားအား သဗ္ဗညုဗုဒ္ဓါ တကယ်ရှိပါသလား၊ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသနည်းဟု လျှောက်ထားသည်။ မြတ်စွာဘုရားက ဂါထာဖြင့် ဖြေကြားတော်မူသည်မှာ ရှေးဗုဒ္ဓါတို့၌ ကုသိုလ်ပြုထားသော်လည်း မလွတ်မြောက်သေးသူသည် ရင့်သန်သော ပညာကြောင့် သဗ္ဗညုဖြစ်ခြင်းသို့ ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

အပဒါန်ကျမ်းသည် ဘုရားရှင်၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၊ မထေရ်နှင့် မထေရီတို့က ရှေးဘဝ၌ မိမိပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကံနှင့် နောက်ဆုံးဘဝအထိ ရရှိသော အကျိုးကို ပြန်ပြောသည့် ဂါထာများကို စုစည်းထားသောကျမ်းဖြစ်သည်။ ပညာရှင်အများစုက အပဒါန်ကို ဒီဃနိကာယ် သို့မဟုတ် မဇ္ဈိမနိကာယ်ကဲ့သို့ အဓိကနိကာယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပိဋကတ်၏ နောက်ကာလအပိုင်းတွင် သတ်မှတ်ကြသည်။ ထေရဝါဒအစဉ်အလာကမူ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ရေတွက်သည်။

ဗုဒ္ဓါပဒါန်၏ အကြောင်းအရာအများစုမှာ ခမ်းနားလှပသော ရှုခင်းဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရားက ဗုဒ္ဓက္ခေတ္တရှိ ရတနာများကို စိတ်ဖြင့် ဆောင်ယူ၍ အထပ်ထပ်ရှိသော ကျောက်မျက်ပြာသာဒ်ကို ဖန်ဆင်းပြီး အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ရှိ ဘုရားရှင်၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါနှင့် သာဝကတို့ကို ပင့်ဖိတ်ကာ သင်္ကန်းနှင့် အစားအစာ ကပ်လှူပြီး ကုသိုလ်အကျိုးကို သတ္တဝါအားလုံးအား အမျှဝေခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံစေခဲ့သော ပါရမီကို အကျဉ်းချုပ်ကာ ဗုဒ္ဓါနုသာသနီသုံးချက်ကို ပေးတော်မူပြီး ဘုရားရှင်နှင့် ဗုဒ္ဓဓမ္မတို့သည် အစိန္တေယျဖြစ်ကြောင်း၊ အစိန္တေယျအပေါ် ကြည်ညိုမှု၏ အကျိုးလည်း အစိန္တေယျဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။