ဖုံးကွယ်ထားသော အပြစ်သည် ယိုစိမ့်တတ်သည်: ပရိဝါရ၏ နိဂုံးဂါထာများ
ဆန္နမတိဝဿတိ ဝိဝဋံ နာတိဝဿတိရှင်ဥပါလိက သိက္ခာပုဒ် မည်မျှရှိသနည်း၊ မြို့မည်မျှတွင် ပညတ်တော်မူခဲ့သနည်းဟု လျှောက်ထားသည်။ အဖြေသည် အာပတ်အုပ်စုတ…
ဒါနသံဝိဘာဂဿ ဝိပါကံ
ဘုရားရှင် သိတော်မူသကဲ့သို့ သတ္တဝါတို့သည် ပေးလှူခြင်းနှင့် ခွဲဝေခြင်း၏ အကျိုးကို သိကြလျှင် နောက်ဆုံးထမင်းလုတ်ကိုပင် မစားမီ ခွဲဝေကြမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် “ကုသိုလ်ကို မကြောက်ကြပါနှင့်၊ ကုသိုလ်ဆိုသည်မှာ သုခ၏ အမည်ဖြစ်သောကြောင့်” ဟူသော စကားလည်း ပါသည်။
ဣတိဝုတ္တကသည် ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ ကျမ်းတစ်စောင်ဖြစ်ပြီး “ဤသုတ်ကို ဘဂဝါ မိန့်တော်မူခဲ့သည်” ဟု စတင်သော သုတ်တိုများကို စုစည်းထားသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားရှင် ဤသို့ မိန့်ကြားတော်မူခဲ့သည့် စကားဖြစ်သည်။ အဋ္ဌကထာအရ ဤတရားအစုကို မှတ်သားသူမှာ ကောသမ္ဗီမြို့ရှိ သာမာဝတီမိဖုရား၏ အစေခံအမျိုးသမီး ခုဇ္ဇုတ္တရာ ဖြစ်ပြီး တရားနာပြီးနောက် ပြန်ပြောကြားသည်။
ဧကနိပါတ်၏ တတိယဝဂ်တွင် ပေးလှူခြင်းကို တိုက်ရိုက်ဆိုသော သုတ်နှစ်ခု ရှိသည်။ ဒါနသုတ်တွင် ဘုရားရှင်က သတ္တဝါတို့သည် ပေးလှူခြင်းနှင့် ခွဲဝေခြင်း၏ အကျိုးကို ဘုရားရှင် သိတော်မူသကဲ့သို့ သိကြလျှင် ကြိုမပေးဘဲ မစားကြ၊ ဝန်တိုမှုလည်း စိတ်ကို မလွှမ်းမိုးနိုင်၊ နောက်ဆုံးထမင်းလုတ်ကိုပင် လက်ခံသူရှိလျှင် ခွဲဝေကြမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။
ပုညသုတ်ကမူ “ကုသိုလ်ကို မကြောက်ကြပါနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူပြီး ကုသိုလ်သည် သုခ၏ အမည်ဖြစ်ကြောင်း ဟောကြားကာ ဘုရားရှင်၏ အတိတ်ဇာတိများတွင် ကြီးမြတ်မှုသည် ကံသုံးမျိုးမှ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဒါန၊ ဒမ (မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း) နှင့် သံယမ (ထိန်းသိမ်းခြင်း) တို့ ဖြစ်သည်။ သုတ်အဆုံးရှိ ဂါထာက ဒါန၊ ငြိမ်းချမ်းသော အကျင့်နှင့် မေတ္တာစိတ်ကို ပွားများရန် အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။
ဘုရားရှင်က သတ္တဝါတို့သည် ပေးလှူခြင်းနှင့် ခွဲဝေခြင်း၏ အကျိုးကို ဘုရားရှင် သိတော်မူသကဲ့သို့ သိကြလျှင် ကြိုမပေးဘဲ မစားကြ။ သို့သော် မသိသောကြောင့် ကြိုမပေးဘဲ စားကြသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။
ဝယ်လာသော မုန့် သို့မဟုတ် အစားအစာကို မဖွင့်မီ အတူနေသူကို လက်ခံမလားဟု ဦးစွာ မေးကြည့်ပါ။ အတွေးဖြစ်မလာမီ အကျင့်တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်စေပါ။
သုတ်က ခွဲဝေခြင်း၏ အကျိုးကို သိလျှင် လက်ခံသူရှိလျှင် နောက်ဆုံးထမင်းလုတ်ကိုပင် မခွဲဝေဘဲ မစားဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ပေးလှူခြင်းသည် ပိုလျှံလာသည်အထိ စောင့်ရန် မလိုပါ။
ချမ်းသာလာမှ ကူညီရန် မစောင့်ပါနှင့်။ ရှိနည်းသည့်အရာကိုလည်း ခွဲဝေနိုင်သည်။ ဥပမာ ငွေမေ့ကျန်ခဲ့သော သူငယ်ချင်းအား နေ့လယ်စာ တစ်ဝက်ကို ပေးခြင်း။
သုတ်က ဝန်တိုခြင်းကို စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသော “အညစ်အကြေး” ဟု ခေါ်သည်။ ဂါထာက ပေးလှူခြင်း၏ အကျိုးကို သိလျှင် ဝန်တိုခြင်းတည်းဟူသော အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြမည်ဟု ဆိုသည်။
တစ်စုံတစ်ဦးက ပစ္စည်းချေးရန် သို့မဟုတ် ခွဲဝေရန် တောင်းသောအခါ ပေါ်လာသည့် ဆုပ်ကိုင်လိုစိတ်ကို သတိပြုပါ။ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရန် မလိုပါ၊ ၎င်းသည် စိတ်ကို ကျဉ်းမြောင်းစေသော အညစ်အကြေးဖြစ်ကြောင်းသာ သိပါ။
ဂါထာက ဝန်တိုခြင်းကို ဖယ်ရှားပြီး စိတ်ကြည်လင်သူသည် သင့်လျော်သောအခါ မြတ်သောသူကို ဒါနပြုသင့်သည်။ ထိုဒါနသည် အကျိုးများစွာ ရှိပြီး ထိုဒါယကာတို့သည် ဤလောကမှ စွန့်ခွာသွားပြီးနောက် နတ်ပြည်သို့ ရောက်သည်ဟု ဆိုသည်။
လက်ခံသူ တကယ်လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် ပေးပါ၊ စိတ်ရောက်ချိန်တွင်လည်း ပေးပါ။ ပေးပြီးနောက် နောင်တရနေလျှင် နည်းနည်းသာ ပေး၍ စိတ်သက်သာစွာ ပေးလျှင် ပိုကောင်းသည်။
ပုညသုတ်တွင် ဘုရားရှင်က “ကုသိုလ်ကို မကြောက်ကြပါနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ကုသိုလ်ဟူသော စကားသည် လိုလားစရာ၊ ချစ်ခင်စရာ၊ နှစ်သက်စရာ သုခ၏ အမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် ခုနစ်နှစ်ပတ်လုံး မေတ္တာစိတ်ကို ပွားများခဲ့ဖူးပြီး ထိုကုသိုလ်၏ အကျိုးကို ကြာမြင့်စွာ ခံစားခဲ့သည်ဟု ဟောကြားတော်မူသည်။
ကောင်းသောအမှု ပြုစဉ် ရှက်နေခြင်း သို့မဟုတ် အယောင်ဆောင်သည်ဟု ထင်မည်ကို ကြောက်နေလျှင် ကုသိုလ်ဆိုသည်မှာ သုခဖြစ်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး သို့မဟုတ် ပြသမှု မဟုတ်ကြောင်း သတိရပါ။
ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ဇာတိတွင် ဣဒ္ဓိနှင့် အာနုဘော်များစွာ ရှိခဲ့ခြင်းသည် ကံသုံးမျိုးမှ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဒါန၊ ဒမနှင့် သံယမ တို့ဖြစ်ကြောင်း ဆင်ခြင်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ပေးလှူခြင်းသည် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် မိမိကို ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့နှင့် တွဲလျက် ရှိသည်။
ပစ္စည်းပေးခြင်းအပြင် အခြားရှုထောင့်နှစ်ခုကိုလည်း တွဲလေ့ကျင့်ကြည့်ပါ။ ဥပမာ မကြိုက်သည့်အရာကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် လူကို နာကျင်စေသော စကားကို သတိထားခြင်း။
ပုညသုတ်အဆုံးရှိ ဂါထာက အကျိုးလိုသူသည် သုခကို အမြတ်ရစေသော ကုသိုလ်ကို သင်ယူသင့်သည်ဟု ဆိုသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဒါန၊ ငြိမ်းချမ်းသော အကျင့်နှင့် မေတ္တာစိတ်ကို ပွားများခြင်း ဖြစ်သည်။ ပဏ္ဍိတ်သည် ဤတရားသုံးပါးကို ပွားများပြီးနောက် မညှဉ်းဆဲမှုမရှိသော လောကသို့ ရောက်သည်။
ဤသုံးချက်ကို ညနေခင်း ရိုးရိုးစစ်ဆေးစာရင်းအဖြစ် သုံးပါ။ ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တစ်စုံတစ်ခု ပေးခဲ့သလား၊ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကျင့်ခဲ့သလား၊ ဘယ်သူ့အပေါ် ကောင်းသောအတွေး ရှိခဲ့သလား။
ဤသုတ်သည် မိမိပင် ဒုက္ခရောက်လောက်အောင် ပေးလှူရန် မဆိုပါ။ အသုံးပြုသောပုံရိပ်မှာ စားတော့မည့်သူသည် ဘေးရှိသူကို ဦးစွာ သတိရခြင်း ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်ဘဝတွင် သေးငယ်သည့် အကျင့်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်၊ အလှူကြီးများ ပေးခြင်း မဟုတ်ပါ။
သုတ်တွင် ပေးလှူခြင်း၏ အကျိုးကို နတ်ပြည်နှင့် နောင်ဘဝသုခအဖြစ် ဖော်ပြသည်၊ ၎င်းမှာ ဓမ္မသွန်သင်ချက်အရ ယုံကြည်ရသည့်ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းမြင်နိုင်သော အကျိုးမှာ ဝန်တိုမှု မလွှမ်းမိုးသော စိတ် ဖြစ်သည်။ ဝန်တိုမှုသည် စိတ်ကို ကျဉ်းမြောင်းစေပြီး ဆုပ်ကိုင်စေသည်။ ခွဲဝေခြင်းက စိတ်ကို ပွင့်လင်းစေသည်။
တတ်နိုင်သလောက် ပေးလှူသင့်သည်။ ကြွေးမြီယူရန် သို့မဟုတ် မိသားစု ဒုက္ခရောက်သည်အထိ ပေးရန် မလိုသလို ငွေကြေးအဖြစ် ပြန်ရမည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ရပါ။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
ရှင်ဥပါလိက သိက္ခာပုဒ် မည်မျှရှိသနည်း၊ မြို့မည်မျှတွင် ပညတ်တော်မူခဲ့သနည်းဟု လျှောက်ထားသည်။ အဖြေသည် အာပတ်အုပ်စုတ…
မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တိုင် ချမှတ်တော်မူသော စည်းမျဉ်းဖြစ်သည် — ဘုရားရှင်၏ စကားတော်ဟု အဆိုပြုသော စကားသည် စစ်မှန်၊ မ…
ရေလှိုင်းကြီးများ ကြောက်စရာကောင်းစွာ တက်လာသော ရေလွှမ်းမိုးမှုအလယ်တွင် ရပ်နေသူ၊ ဇရာနှင့် မရဏတို့၏ ဖိစီးမှုကို ခ…
ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ်က သစ္စာလေးပါးသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်၍ အခြားသို့ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြပြီး သစ္စာတစ်ခုချင်းစီ၏ အဓိပ္ပာယ်မျ…