အကိတ္တိဇာတ်: စိတ်ကောင်းလာစေရန် တောင်းသော ဆုကျေးဇူး

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ်ပါဠိတော် တေရသနိပါတ်ပါ အကိတ္တိဇာတ်တွင် သိကြားမင်းသည် ခြောက်သွေ့သောနေရာတွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်သည့် အကိတ္တိရသေ့ကို မြင်၍ အဘယ်အရာကို ဆန္ဒရှိသနည်းဟု မေးသည်။ ရသေ့က အကြိမ်ကြိမ် မွေးဖွားခြင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးခြင်းနှင့် မေ့လျော့စွာ သေခြင်းတို့သည် ဒုက္ခဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာသို့ လာနေထိုင်ကြောင်း ဖြေသည်။ သိကြားမင်း အဖြေကို နှစ်သက်၍ ဆုပေးသည်။ ရသေ့က ဆုကို တစ်ခုချင်းစီ တောင်းပြီး သိကြားမင်းက အချို့အချက်များတွင် အကြောင်းရင်းကို မေးသည်။

တောင်းသည့်ဆုများမှာ သား၊ ဇနီး၊ ဥစ္စာနှင့် ချစ်ခင်ဖွယ်အရာများ ရပြီးသော်လည်း လူတို့ကို မဝနိုင်စေသည့် လောဘ မရှိစေရန်၊ လယ်ယာနှင့် ဥစ္စာပစ္စည်းများကို ဆုံးရှုံးစေသည့် ဒေါသ မရှိစေရန်၊ လူမိုက်ကို မမြင်ရ၊ မကြားရ၊ အတူမနေရလိုခြင်း၊ ပညာရှိကို မြင်ရ၊ ကြားရ၊ အတူနေရလိုခြင်း၊ နတ်ဘောဇဉ်နှင့် သီလရှိသည့် တောင်းသူ ရှိစေလိုခြင်း၊ ပေးနေစဉ် သဒ္ဓါ မယုတ်လျော့ဘဲ ပေးပြီးနောက် နောင်တမရဘဲ ပေးနေစဉ် စိတ်ကြည်လင်လိုခြင်းတို့ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအချက်မှာ သိကြားမင်း နောက်ထပ် မလာစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုန်းကြီးမားပြည့်စုံသည့် အသွင်ကို မြင်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံရာတွင် ပမာဒဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းမှာ အဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ အကိတ္တိသည် ချမ်းသာသော ဗြာဟ္မဏဖြစ်သည်။ မိဘများ ကွယ်လွန်သောအခါ ဥစ္စာစုဆောင်းသူများအားလုံး ဥစ္စာကို ယူ၍ မသွားနိုင်ဘဲ ထားခဲ့ရသည်ကို မြင်သဖြင့် ဒါနပြုပြီး ညီမနှင့်အတူ ရှင်ရဟန်းပြုသည်။ ရိုသေသူများနှင့် လာဘသက္ကာရ များလာသောအခါ ကျွန်းတစ်ခုတွင် ခွဲခွာနေထိုင်ပြီး ရေနွေးပြုတ်ထားသော သစ်ရွက်များကို စားသည်။ သိကြားမင်းသည် ဗြာဟ္မဏအသွင်ဖြင့် ဆွမ်းလာတောင်းသည်မှာ သုံးရက်တိုင်း ရသေ့က အားလုံးကို ပေးလှူခဲ့သည်။ အဋ္ဌကထာက မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းကို မဟာဒါနပြုသော ဥပါသကာအား မိန့်ကြားတော်မူခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည်။