ໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ທະສະລະຖະຊາດົກ: ລາມະບັນດິດກັບຂ່າວການສະຫວັນຄົດຂອງພະບິດາ

ທະສະລະຖະຊາຕະກັງ

ເມື່ອໄດ້ຂ່າວວ່າພະບິດາສະຫວັນຄົດ ທຸກຄົນຮ້ອງໄຫ້ ແຕ່ລາມະບັນດິດບໍ່ເສົ້າໂສກ ແລະ ອະທິບາຍວ່າຊີວິດຮັກສາໄວ້ບໍ່ໄດ້ດ້ວຍການຄ່ຳຄວນ ທຸກຄົນຄືກັບໝາກໄມ້ສຸກທີ່ລໍວັນຫຼົ່ນ ແລ້ວຫັນມາເຮັດໜ້າທີ່ດູແລຄົນທີ່ຍັງຢູ່

7 ຂໍ້

ໃນທະສະລະຖະຊາດົກ ເອກາທະສະກະນິບາດ ຊາດົກ ຂຸດທະກະນິກາຍ ລາມະບັນດິດເອີ້ນລັກຂະນະ ແລະ ສີດາໃຫ້ລົງໄປໃນນ້ຳ ແລ້ວບອກວ່າພະລະຕະນຳຂ່າວມາວ່າພະເຈົ້າທະສະລະຖະສະຫວັນຄົດແລ້ວ ພະລະຕະຖາມວ່າດ້ວຍອານຸພາບຫຍັງ ພະອົງຈຶ່ງບໍ່ເສົ້າໂສກ ລາມະບັນດິດຕອບດ້ວຍຄາຖາຫຼາຍບົດວ່າ ຊີວິດຮັກສາໄວ້ບໍ່ໄດ້ດ້ວຍການຄ່ຳຄວນ ທຸກຄົນມຸ່ງໜ້າສູ່ຄວາມຕາຍ ການຮ່ຳໄຫ້ທຳຮ້າຍຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ຊ່ວຍຜູ້ລ່ວງລັບ ຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງດັບຄວາມໂສກໂດຍໄວ ແລ້ວເຮັດໜ້າທີ່ດູແລຄອບຄົວ ແລະ ຜູ້ຄົນຕໍ່ໄປ

ເລື່ອງເລົ່າມາຈາກອັດຖະກະຖາ ພະເຈົ້າທະສະລະຖະແຫ່ງພາລານະສີມີພະໂອລົດສອງອົງ ຄືລາມະບັນດິດກັບລັກຂະນະ ແລະ ພະທິດາຊື່ສີດາ ເຊິ່ງຕ່າງຈາກລາມະກຽນທີ່ຄົນໄທຄຸ້ນເຄີຍ ເມື່ອພະມະເຫສີອົງໃໝ່ທູນຂໍລາຊະສົມບັດໃຫ້ພະລະຕະ ໂອລົດຂອງຕົນ ພະລາຊາຢ້ານວ່າອັນຕະລາຍຈະເກີດແກ່ໂອລົດທັງສອງ ຈຶ່ງໃຫ້ໄປຢູ່ປ່າ ແລະ ກັບມາເມື່ອຄົບ 12 ປີ ສີດາຕາມໄປນຳ ແຕ່ພະລາຊາສະຫວັນຄົດໃນປີທີ 9 ພະລະຕະຈຶ່ງໄປເຊີນລາມະບັນດິດກັບມາຄອງລາດ

ລາມະບັນດິດບໍ່ຍອມກັບກ່ອນຄົບກຳນົດຕາມທີ່ພະບິດາຕັດໄວ້ ຈຶ່ງມອບເກີບຫຍ້າໃຫ້ວາງໄວ້ເທິງລາຊະບັນລັງແທນ ອັດຖະກະຖາເລົ່າວ່າພະພຸດທະເຈົ້າຕັດເລື່ອງນີ້ແກ່ຄະຫະບໍດີຜູ້ປະຖິ້ມການງານທັງໝົດ ເພາະເສົ້າໂສກເຖິງພໍ່ທີ່ລ່ວງລັບ

1

ບອກຂ່າວຮ້າຍຢ່າງໃສ່ໃຈຄົນຟັງ ເອຖະ ລັກຂະນະສີຕາ ຈະ ອຸໂພ ໂອຕະລະໂຖທະກັງ

ຄາຖາທຳອິດ ລາມະບັນດິດເອີ້ນລັກຂະນະ ແລະ ສີດາໃຫ້ລົງໄປໃນນ້ຳ ແລ້ວບອກຂ່າວການສະຫວັນຄົດຂອງພະບິດາ ອັດຖະກະຖາອະທິບາຍວ່າ ລາມະບັນດິດເຫັນວ່ານ້ອງທັງສອງຍັງນ້ອຍ ຖ້າຮູ້ຂ່າວກະທັນຫັນອາດທົນຄວາມເສົ້າບໍ່ໄຫວ ຈຶ່ງໃຫ້ລົງແຊ່ນ້ຳກ່ອນ ທັງສອງກໍຍັງສະຫຼົບໄປ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອຕ້ອງບອກຂ່າວຮ້າຍ ໃຫ້ເລືອກເວລາ ແລະ ສະຖານທີ່ທີ່ອີກຝ່າຍນັ່ງພັກໄດ້ ມີຄົນຢູ່ນຳ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງຂັບລົດ ຫຼື ເຮັດວຽກຕໍ່ທັນທີ
2

ຊີວິດຮັກສາໄວ້ບໍ່ໄດ້ດ້ວຍການຄ່ຳຄວນ ຍັງ ນະ ສັກກາ ນັງ ປາເລຕຸງ

ລາມະບັນດິດຕອບພະລະຕະວ່າ ສິ່ງທີ່ຄົນຫຼວງຫຼາຍຄ່ຳຄວນເຖິງ ແຕ່ບໍ່ອາດຮັກສາໄວ້ໄດ້ ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງມີປັນຍາຈະເຮັດຕົນໃຫ້ເດືອດຮ້ອນໄປເພື່ອຫຍັງ ອັດຖະກະຖາອະທິບາຍວ່າ ເຖິງຄົນຈະຮ່ຳໄຫ້ຫຼາຍປານໃດ ກໍບໍ່ມີໃຜຮັກສາຊີວິດຂອງຜູ້ໃດໄວ້ໄດ້

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ໃນມື້ທີ່ຄິດວົນວ່າ "ຖ້າຕອນນັ້ນເຮັດແບບນີ້" ໃຫ້ແຍກວ່າເລື່ອງໃດຍັງເຮັດຫຍັງໄດ້ ເລື່ອງໃດຜ່ານໄປແລ້ວ ແລ້ວວາງພະລັງໄວ້ກັບເລື່ອງທີ່ຍັງເຮັດໄດ້
3

ທຸກຄົນຄືກັບໝາກໄມ້ສຸກ ຜະລານະມິວະ ປັກການັງ

ຄາຖາກ່າວວ່າ ທັງເດັກ ແລະ ຜູ້ໃຫຍ່ ທັງຄົນພານ ແລະ ບັນດິດ ທັງຄົນຮັ່ງມີ ແລະ ຄົນທຸກຍາກ ລ້ວນມຸ່ງໜ້າສູ່ຄວາມຕາຍ ໝາກໄມ້ທີ່ສຸກແລ້ວມີໄພຄືການຫຼົ່ນຢູ່ສະເໝີສັນໃດ ສັດທີ່ເກີດມາແລ້ວກໍມີໄພຄືຄວາມຕາຍຢູ່ສະເໝີສັນນັ້ນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ໃຊ້ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ເປັນເຫດໃຫ້ບອກຮັກ ແລະ ຂອບໃຈຄົນໃນເຮືອນຕັ້ງແຕ່ມື້ນີ້ ບໍ່ຕ້ອງລໍໂອກາດພິເສດ
4

ເຊົ້າເຫັນກັນ ແລງອາດບໍ່ເຫັນ ສາຍະເມເກ ນະ ທິດສັນຕິ

ຄາຖາກ່າວວ່າ ຕອນເຊົ້າເຫັນຄົນຢູ່ຫຼາຍ ຕອນແລງບາງຄົນກໍບໍ່ເຫັນແລ້ວ ຕອນແລງເຫັນຄົນຢູ່ຫຼາຍ ຕອນເຊົ້າບາງຄົນກໍບໍ່ເຫັນແລ້ວ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ກ່ອນອອກຈາກເຮືອນ ຫຼື ວາງສາຍໂທລະສັບ ລອງຈົບດ້ວຍຄຳທີ່ດີ ແມ່ນແຕ່ໃນມື້ທີ່ຫາກໍຜິດຖຽງກັນ ເພາະເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຈະໄດ້ລົມກັນອີກເມື່ອໃດ
5

ຮ່ຳໄຫ້ທຳຮ້າຍຕົນ ແຕ່ບໍ່ຊ່ວຍຜູ້ຈາກໄປ ນິລັດຖາ ປະລິເທວະນາ

ຄາຖາກ່າວວ່າ ຖ້າການຄ່ຳຄວນຈົນຫຼົງລືມຕົວນຳປະໂຫຍດມາໄດ້ແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ຜູ້ມີປັນຍາກໍຄົງເຮັດ ແຕ່ຜູ້ທີ່ທຳຮ້າຍຕົນເອງຍ່ອມຈ່ອຍຜອມ ຜິວພັນໝົ່ນໝອງ ຜູ້ລ່ວງລັບບໍ່ໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງດ້ວຍການຮ່ຳໄຫ້ນັ້ນ ການຮ່ຳໄຫ້ຈຶ່ງໄຮ້ປະໂຫຍດ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ໃນຊ່ວງໄວ້ທຸກ ໃຫ້ດູແລຮ່າງກາຍຂັ້ນພື້ນຖານໄວ້ ຄືກິນເຂົ້າ ດື່ມນ້ຳ ແລະ ນອນ ເຖິງວ່າໃຈຍັງເສົ້າ ການດູແລຕົນເອງບໍ່ໄດ້ແປວ່າຮັກຜູ້ຈາກໄປໜ້ອຍລົງ
6

ດັບຄວາມໂສກຄືກັບດັບໄຟໄໝ້ເຮືອນ ວາໂຕ ຕູລັງວະ ທັງສະເຍ

ຄາຖາກ່າວວ່າ ຄົນສະຫຼາດດັບໄຟທີ່ໄໝ້ເຮືອນດ້ວຍນ້ຳສັນໃດ ຜູ້ມີປັນຍາທີ່ໄດ້ສຶກສາມາດີກໍພຶງກຳຈັດຄວາມໂສກທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍໄວ ຄືກັບລົມພັດປຸຍຝ້າຍສັນນັ້ນ ເພາະຄົນດຽວຕາຍ ຄົນດຽວເກີດ ຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັນຂອງສັດທັງຫຼາຍມີພຽງການໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອຄວາມເສົ້າທ່ວມທົ້ນ ລອງເຮັດສິ່ງເລັກໆ ທີ່ພາໃຈກັບມາຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ເຊັ່ນ ຍ່າງ ລ້າງຖ້ວຍ ຫຼື ລົມກັບໝູ່ທີ່ໄວ້ໃຈ ບໍ່ຕ້ອງບັງຄັບຕົນເອງໃຫ້ຫາຍເສົ້າທັນທີ
7

ກັບມາເຮັດໜ້າທີ່ຕໍ່ຄົນທີ່ຍັງຢູ່ ໂສຫັງ ຍະສັນຈະ ໂພຄັນຈະ

ຄາຖາສຸດທ້າຍຂອງລາມະບັນດິດກ່າວວ່າ ເຮົາຈະໃຫ້ຍົດ ແລະ ໂພກະຊັບ ລ້ຽງດູຄູ່ຄອງ ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະ ຄົນທີ່ເຫຼືອ ນີ້ຄືກິດຂອງຜູ້ຮູ້ ໃນອັດຖະກະຖາ ລາມະບັນດິດຍັງຮັກສາຄຳຂອງພະບິດາ ໂດຍບໍ່ກັບກ່ອນຄົບກຳນົດ ແລະ ມອບເກີບຫຍ້າໃຫ້ວາງເທິງບັນລັງແທນຈົນກວ່າຈະກັບມາ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຫຼັງການສູນເສຍ ໃຫ້ຖາມຕົນເອງວ່າຜູ້ຈາກໄປຝາກຫຍັງໄວ້ໃຫ້ດູແລ ເຊັ່ນ ຄອບຄົວ ວຽກ ຫຼື ຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຍັງບໍ່ແລ້ວ ແລ້ວຄ່ອຍໆ ເຮັດສິ່ງນັ້ນຕໍ່

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ຊາດົກນີ້ບໍ່ໄດ້ສອນວ່າຄົນທີ່ຮ້ອງໄຫ້ເມື່ອສູນເສຍເປັນຄົນຜິດ ໃນເລື່ອງເອງ ລັກຂະນະ ສີດາ ແລະ ພະລະຕະກໍຮ້ອງໄຫ້ ລາມະບັນດິດບໍ່ໄດ້ດຸນ້ອງໆ ແຕ່ເລືອກວິທີບອກຂ່າວຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ອະທິບາຍຄວາມບໍ່ທ່ຽງ ຈົນອັດຖະກະຖາເລົ່າວ່າທຸກຄົນທີ່ຟັງພາກັນສ່າງໂສກ

ສິ່ງທີ່ໃຊ້ໄດ້ຄືການມອງຄວາມຕາຍໃຫ້ກົງກັບຄວາມຈິງ ແລະ ບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄວາມໂສກທຳລາຍຕົນເອງ ຈົນປະຖິ້ມໜ້າທີ່ຕໍ່ຄົນທີ່ຍັງຢູ່ ຄືກັບຄະຫະບໍດີໃນຕົ້ນເລື່ອງທີ່ປະຖິ້ມວຽກທັງໝົດ

ຄວາມເສົ້າຫຼັງການສູນເສຍເປັນເລື່ອງທຳມະຊາດ ແລະ ໃຊ້ເວລາຕ່າງກັນໃນແຕ່ລະຄົນ ຖ້າຄວາມເສົ້າຍາວນານຈົນກິນບໍ່ໄດ້ ນອນບໍ່ຫຼັບ ຫຼື ໃຊ້ຊີວິດປະຈຳວັນບໍ່ໄດ້ ຄວນປຶກສາຜູ້ຊ່ຽວຊານ ຫຼື ໂທຫາສາຍດ່ວນສຸຂະພາບຈິດ 1323 ຂອງປະເທດໄທ (ຖ້າທ່ານຢູ່ ສປປ ລາວ ຫຼື ປະເທດອື່ນ, ກະລຸນາຕິດຕໍ່ສາຍດ່ວນຊ່ວຍເຫຼືອ ຫຼື ໜ່ວຍບໍລິການສຸກເສີນໃນທ້ອງຖິ່ນຂອງທ່ານ)

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ