ဧကရာဇဇာတ်: ချမ်းသာခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်းနှစ်ခုလုံးတွင် ချိန်ခွင်ကဲ့သို့ မျှတဖြောင့်မတ်သော စိတ်

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ်တော် စတုက္ကနိပါတ် ဧကရာဇဇာတ်တွင် ဂါထာလေးပုဒ် ရှိသည်။ ဒုဗ္ဘိသေနမင်းက ဧကရာဇမင်းအား ယခင်က ပြည့်စုံသော ကာမဂုဏ်ကို ခံစားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကြမ်းတမ်းသော တွင်းထဲသို့ ပစ်ချခံရပြီး အဘယ်ကြောင့် မူလ အသားအရောင်နှင့် ခွန်အားကို မစွန့်လွှတ်ရသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ဧကရာဇမင်းက ခံနိုင်ရည်နှင့် တပသည် ရှေးကတည်းက တောင့်တခဲ့သောအရာဖြစ်ပြီး ယခု ထိုအရာကို ရရှိပြီဖြစ်သောကြောင့် အသားအရောင်နှင့် ခွန်အားကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်လွှတ်ရမည်နည်း၊ ချမ်းမြေ့သော သူတော်ကောင်းသည် ချိန်ခွင်ကဲ့သို့ ချမ်းသာခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်းနှစ်ခုလုံးတွင် မျှတသည်ဟု ဖြေကြားသည်။

နောက်ခံဇာတ်လမ်းသည် အဋ္ဌကထာမှ ဖြစ်သည်။ ဗာရာဏသီရှင်ဘုရင်၏ နန်းတွင်း၌ အပြစ်ကျူးလွန်သော အမတ်တစ်ဦးသည် နယ်နှင်ခံရပြီး ကောသလဘုရင် ဒုဗ္ဘိသေနထံသွား၍ မြို့ကို သိမ်းယူရန် လှုံ့ဆော်သည်။ ဒုဗ္ဘိသေနမင်းက ဗာရာဏသီမင်းကို ဖမ်းဆီးကာ တံခါးထရံတွင် ဆွဲချည်ထားသည်။ ဗာရာဏသီမင်းက မိမိကို ဖမ်းဆီးသူအပေါ် မေတ္တာပွားများ၍ ဈာန်ရသည်။ အဋ္ဌကထာက ဆက်ပြောသည်မှာ ဒုဗ္ဘိသေနမင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အပူဆာမှုဖြစ်ပေါ်လာပြီး အကြောင်းကို သိသောအခါ လွှတ်ပေးကာ ကိုယ်တိုင်လာရောက်၍ ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဒုဗ္ဘိသေနမင်းသည် နိုင်ငံကို ပြန်အပ်ကာ လှုံ့ဆော်သော အမတ်ကို အပြစ်ပေး၍ ပြန်သွားပြီး ဗာရာဏသီမင်းမူ နိုင်ငံကို အမတ်တို့အား အပ်နှင်းကာ ရသေ့ပြုသွားသည်ဟု အဋ္ဌကထာက ပြောပြသည်။