ဟိရိဇာတ်: စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေနှင့် စကားပြောသာ ဖြစ်သော မိတ်ဆွေ

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ပဉ္စကနိပါတ်ရှိ ဟိရိဇာတ်တွင် ဂါထာ 5 ပုဒ် ပါရှိသည်။ ပထမဂါထာသုံးပုဒ်သည် မိတ်ဆွေမဟုတ်သူ၏ လက္ခဏာကို ဟောထားသည် — ထိုသူသည် ရှက်ကြောက်မှု (ဟိရိ) မရှိ၊ ကူညီကြင်နာမှုကို စက်ဆုပ်ကာ “ငါသည် သင်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သည်” ဟု ပြောသော်လည်း စကားထက် ပိုကောင်းသည့်အရာကို မပြုလုပ်ပေ။ လူသည် ပြုနိုင်သည့်အတိုင်း ပြောသင့်ပြီး မပြုနိုင်လျှင် မပြောသင့်ပေ။ ပညာရှိတို့သည် စကားသာ ကောင်း၍ မလုပ်သူကို သိကြသည်။ ကွဲကွာမှုကို အမြဲစောင့်ကြည့်ကာ အပြစ်အနာအဆာကိုသာ ရှာဖွေသူသည်လည်း မိတ်ဆွေမဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် သူတစ်ပါးက ဖျက်ဆီးစေ့ဆော်သော်လည်း မကွဲသူနှင့်မူ မိခင်ရင်ခွင်ပေါ်တွင် အိပ်သော သားငယ်ကဲ့သို့ စိတ်ချလက်ချ နေထိုင်နိုင်သည်။ ထိုသူသည် စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးဂါထာနှစ်ပုဒ်တွင် အာနိသင်ကို မြင်သူသည် ချီးမွမ်းခြင်းကို ယူဆောင်လာသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ချမ်းသာသုခ၏ အကြောင်းကို ဖြစ်စေသည်ဟု မိန့်ထားပြီး ဝိဝေကရသ၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်းရသနှင့် ဓမ္မပီတိရသကို သောက်သုံးရသူသည် ပူပန်ခြင်းလည်း မရှိ၊ ပါပလည်း မရှိဟု ဟောထားသည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အသေးစိတ်အချက်များသည် အဋ္ဌကထာမှ ဖြစ်ပြီး ဧကနိပါတ် အကတညုဇာတ်တွင် ကြိုတင်ပြောထားပြီးသော ဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားသည် — နယ်စပ်ဒေသက သူဌေးတစ်ဦးသည် အနာထပိဏ္ဍိကသူဌေး၏ မျက်နှာချင်းမဆုံဖူးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးဖြစ်သည်။ နယ်စပ်သူဌေး၏ လူတို့ ကုန်သွယ်ရန် လာသောအခါ အနာထပိဏ္ဍိကသူဌေးက ကောင်းစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အနာထပိဏ္ဍိကသူဌေး၏ လူတို့ နယ်စပ်ဒေသသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသူဌေးက တည်းခိုရန်နေရာနှင့် စားနပ်ရိက္ခာ မပေးခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် နယ်စပ်သူဌေး၏ လူတို့ ဒုက္ခရောက်ပြီး ကူညီမည့်သူ မရှိခဲ့ပေ။ အတိတ်ဇာတ်လမ်းတွင် ဗောဓိသတ်သည် ဤဂါထာများကို ဟောကြားခဲ့သော ဗာရာဏသီသူဌေးဖြစ်သည်။