မဟာဓမ္မပါလဇာတ်: ဓမ္မသည် ဓမ္မကျင့်သူကို စောင့်ရှောက်သည်

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ်ပါဠိတော် ဒသကနိပါတ်ပါ မဟာဓမ္မပါလဇာတ်တွင် လာရောက်လည်ပတ်သူက ပုဏ္ဏားကို “သင်သည် မည်သည့်ဝတ်နှင့် ဗြဟ္မစရိယကို ကျင့်သောကြောင့် သင့်အမျိုးရှိ လူငယ်များ မသေကြသနည်း” ဟု မေးသည်။ ပုဏ္ဏားက ဂါထာအများအပြားဖြင့် ဖြေသည်။ ဂါထာတစ်ပုဒ်စီ၏ အဆုံးတွင် “ထို့ကြောင့် ငါတို့၏ လူငယ်များ မသေကြ” ဟု ဆိုသည်။ ဓမ္မကို ကျင့်ခြင်း၊ မုသားမပြောခြင်း၊ သူတော်ကောင်းကို ရွေးချယ်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ အိမ်ထောင်ဖက်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်း၊ သီလစောင့်ထိန်းခြင်းမှ စ၍ အစေခံများအပါအဝင် အိမ်သားအားလုံးပင် ဓမ္မကျင့်ကြသည်အထိ ဟောပြောပြီး “ဓမ္မသည် ဓမ္မကျင့်သူကို စောင့်ရှောက်သည်၊ မိုးရာသီရှိ ထီးကြီးကဲ့သို့၊ ယူလာသော အရိုးသည် အခြားသတ္တဝါ၏ဖြစ်သည်၊ ငါတို့သား ချမ်းသာနေဆဲ” ဟု နိဂုံးချုပ်သည်။

ဇာတ်လမ်းမှာ အဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ ဓမ္မပါလကုမာရသည် တက္ကသိုလ်မြို့သို့ ပညာသင်သွားသည်။ ဆရာ၏ သားသေသောအခါ လူတိုင်း ငိုကြွေးကြသော်လည်း ဓမ္မပါလကုမာရက မိမိမျိုးရိုးတွင် လူငယ်အရွယ် သေသူ မရှိကြောင်း သူငယ်ချင်းများအား ပြောသည်။ ဆရာက စမ်းသပ်ရန် ဆိတ်အရိုးကို ယူ၍ ဖခင်ထံသွားကာ သားသေပြီဟု ပြောသောအခါ ဖခင်က ရယ်မောပြီး မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဆရာက အကြောင်းကို မေးပြီး နာပြီးသောအခါ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ကာ ဆိတ်အရိုးဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံပြီး ထိုတရားကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ခွင့်တောင်းသည်။

အဋ္ဌကထာက မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းကို သုဒ္ဓေါဒနမင်းအား မိန့်ကြားတော်မူခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သုဒ္ဓေါဒနမင်းက နတ်တစ်ပါး လာ၍ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားသည် ကျင့်ကြံနေစဉ် ကွယ်လွန်ပြီဟု ပြောခဲ့သော်လည်း မယုံခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။