မင်္ဂလဇာတ်: ကြွက်ကိုက်သော အဝတ်နှင့် နိမိတ်ကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်ခြင်း

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတက ဧကကနိပါတ် မင်္ဂလဇာတ်တွင် ဂါထာတစ်ပုဒ်တည်း ပါရှိသည် — အကြင်သူသည် မင်္ဂလာစွဲခြင်းကို နုတ်ပစ်နိုင်ပြီ၊ ဥက္ကာပျံကို မစွဲ၊ အိပ်မက်ကို မစွဲ၊ ကောင်းဆိုးလက္ခဏာကို မစွဲသောသူသည် မင်္ဂလာစွဲခြင်း၏ အပြစ်ကို ကျော်လွန်၍ သတ္တဝါတို့ကို ချည်နှောင်သော ကိလေသာကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး နောက်ထပ် မွေးဖွားရန် မလာတော့ဟူ၍ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းကို အဋ္ဌကထာမှ ဆိုထားသည် — ရာဇဂြိုဟ်မြို့ရှိ ချမ်းသာသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် မင်္ဂလာနိမိတ်ကို အလွယ်တကူ စွဲယူသူဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် သေတ္တာထဲ သိမ်းထားသော သာဋကအဝတ်စုံကို ကြွက်ကိုက်သည်။ သူက ထိုအဝတ်စုံသည် ကာဠကဏ္ဏီကဲ့သို့ အမင်္ဂလာဖြစ်သည်ဟု မြင်ပြီး လက်ခံသူတိုင်း ပျက်စီးလိမ့်မည်၊ သားသမီးကိုလည်းကောင်း အစေခံကိုလည်းကောင်း မပေးနိုင်ဟု ယူဆသဖြင့် သားအား ထမ်းပိုးအဖျားဖြင့် သုသာန်သို့ သွားပစ်စေပြီး လက်ဖြင့်ပင် မကိုင်ရဟု တားမြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် သုသာန်တံခါးဝတွင် ကြွရောက်စောင့်နေတော်မူသည်။ မာဏဝ အဝတ်ကို ပစ်ပြီးနောက် မာဏဝက တားသော်လည်း ထိုအဝတ်ကို သိမ်းတော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏသည် နောက်မှလိုက်ပြီး ပစ်ပေးရန် တောင်းပန်ကာ အဝတ်သစ်များစွာဖြင့် လဲလှယ်ရန် ကမ်းလှမ်းသည်။ ဘုရားရှင်က သုသာန်၊ အမှိုက်ပုံ သို့မဟုတ် ရေဆိပ်တွင် သူတို့ စွန့်ပစ်ထားသောအဝတ်သည် ရဟန်းအတွက် သင့်လျော်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီး ဤဗြာဟ္မဏပင် အဝတ်နှင့်ပတ်သက်သော နိမိတ်ကို စွဲလမ်းခဲ့သည့် အတိတ်ဘဝကို ပြောကြားတော်မူသည်၊ ထိုအခါ ဗောဓိသတ်ဖြစ်သော ရသေ့သည် ထိုအဝတ်ကို သိမ်း၍ သုံးခဲ့သည်။ အဋ္ဌကထာတွင် ဓမ္မဒေသနာ ဆုံးသောအခါ သားအဖနှစ်ဦးစလုံး သောတာပတ္တိဖိုလ်ကို ရရှိကြသည်ဟု ဆိုထားသည်။