มัยหกสกุณชาดก: นกที่ร้องว่า "ของเรา" จนผลไม้หมดต้น

ในมัยหกสกุณชาดก ฉักกนิบาต ชาดก ขุททกนิกาย คาถาเล่าถึงนกชื่อมัยหกะ ซึ่งเที่ยวไปตามไหล่เขาและซอกเขา ขึ้นเกาะต้นเลียบที่มีผลสุกแล้วร้องว่า "ของเรา ของเรา" ระหว่างที่มันร้องอยู่ ฝูงนกก็พากันมากินผลเลียบแล้วบินไป มันก็ยังร้องอยู่อย่างนั้น

คาถาต่อมาเปรียบว่า คนบางคนก็เป็นเช่นนั้น รวบรวมทรัพย์ไว้มาก แต่ไม่ปฏิบัติต่อตนเองและญาติตามสมควร ไม่ใช้เป็นค่าผ้า อาหาร ดอกไม้ หรือเครื่องลูบไล้แม้สักครั้ง ไม่สงเคราะห์ญาติ เฝ้าหวงว่า "ของเรา" จนพระราชา โจร หรือทายาทที่ไม่ชอบพอกันมาเอาไป ส่วนผู้มีปัญญาได้ทรัพย์แล้วย่อมสงเคราะห์ญาติ ได้เกียรติด้วยการนั้น ละโลกไปแล้วย่อมบันเทิงในสวรรค์

เรื่องประกอบมาจากอรรถกถา เรื่องปัจจุบันคือเศรษฐีในกรุงสาวัตถีผู้มีทรัพย์มากแต่กินปลายข้าว นุ่งผ้าเนื้อหยาบ ไม่ให้ใคร เมื่อตายไม่มีทายาท ทรัพย์จึงตกเป็นของหลวง ใช้เวลาขนถึงเจ็ดวัน เรื่องในอดีตเล่าว่า พระโพธิสัตว์มอบสมบัติให้น้องชายพร้อมกำชับให้รักษาโรงทานไว้ แล้วออกบวช แต่น้องชายเลิกโรงทาน และถึงกับทำร้ายหลานเพราะไม่อยากแบ่งสมบัติ พระโพธิสัตว์จึงกลับมาแสดงคาถานี้ และให้น้องชายเปิดโรงทานอีกครั้ง