เสขิยวัตรเรื่องการแสดงธรรม: ธรรมะควรส่งถึงผู้ที่พร้อมรับ
น ฉตฺตปาณิสฺส อคิลานสฺส ธมฺมํ เทเสสฺสามีติภิกษุไม่พึงแสดงธรรมแก่ผู้ที่ไม่ป่วยซึ่งถือร่ม ถือไม้พลองหรืออาวุธ สวมรองเท้า นั่งในยาน นอนอยู่ หรือคลุมศีรษะ แ…
จตสฺโส ปฏิปทา
ทางปฏิบัติ ๔ แบบ ลำบากหรือสะดวก รู้ช้าหรือรู้เร็ว — ทุกแบบไปถึงได้เหมือนกัน การปฏิบัติที่ยากไม่ได้แปลว่าผิดทาง
ในปฏิปทาวรรค จตุกกนิบาต ทรงแสดงปฏิปทา ๔ ประการ คือ ปฏิบัติลำบาก รู้ได้ช้า · ปฏิบัติลำบาก รู้ได้เร็ว · ปฏิบัติสะดวก รู้ได้ช้า · ปฏิบัติสะดวก รู้ได้เร็ว
ทรงอธิบายเหตุไว้ชัดว่า ที่ปฏิบัติลำบากเพราะโดยปกติเป็นผู้มีราคะ โทสะ หรือโมหะกล้า จึงเสวยทุกข์โทมนัสที่เกิดจากกิเลสเหล่านั้นอยู่เนือง ๆ ส่วนที่รู้ได้ช้าเพราะอินทรีย์ ๕ คือ ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ ปัญญา ยังอ่อน ถ้ากิเลสเบาบางก็ปฏิบัติสะดวก ถ้าอินทรีย์แก่กล้าก็รู้ได้เร็ว
ทั้งสี่แบบล้วนเป็นทางที่นำไปสู่การสิ้นอาสวะ ต่างกันเพียงความยากง่ายและความช้าเร็ว
กิเลสกล้าจึงปฏิบัติลำบาก และอินทรีย์อ่อนจึงรู้ได้ช้า เป็นทางที่ต้องใช้ความอดทนมากที่สุด แต่ก็ยังเป็นทางที่ไปถึงได้
ถ้าเห็นตัวเองในข้อนี้ ให้ตั้งเป้าที่ความสม่ำเสมอ ไม่ใช่ผลลัพธ์ แล้วนับความก้าวหน้าเป็นปี ไม่ใช่เป็นวัน
กิเลสกล้าจึงปฏิบัติลำบาก แต่อินทรีย์แก่กล้าจึงรู้ได้เร็ว
คนที่เข้าใจธรรมได้ไวแต่ยังถูกกิเลสลากบ่อย ให้เน้นศีลและการสำรวมอินทรีย์ เพื่อลดแรงของกิเลสลง
กิเลสเบาบางจึงปฏิบัติสะดวก แต่อินทรีย์ยังอ่อนจึงรู้ได้ช้า
คนที่ใจสงบง่ายแต่ไม่ค่อยเกิดความเข้าใจใหม่ ให้เพิ่มการศึกษาและพิจารณาเพื่อบ่มปัญญา
กิเลสเบาบางจึงปฏิบัติสะดวก และอินทรีย์แก่กล้าจึงรู้ได้เร็ว
ถ้าเป็นแบบนี้ ให้ระวังความประมาทและความถือตัว และใช้ความสะดวกนั้นช่วยเหลือคนที่เดินทางยากกว่า
หลักนี้ช่วยคนที่ท้อ — ถ้าภาวนาแล้วรู้สึกว่ายากกว่าคนอื่น ไม่ได้แปลว่าทำผิดหรือไม่เหมาะกับทางนี้ อาจแปลว่ากิเลสที่ต้องจัดการหนักกว่า หรืออินทรีย์ยังต้องบ่มอีก ซึ่งแก้ได้ทั้งสองอย่าง
และช่วยคนที่ปฏิบัติสะดวกไม่ให้ประมาทหรือดูแคลนคนอื่น เพราะความง่ายมาจากเหตุปัจจัยเดิมของแต่ละคน ไม่ใช่ความเก่งกว่า
สิ่งที่ควรทำคือเลิกเทียบความเร็วกับคนอื่น แล้วดูว่าตัวเองต้องลดกิเลสข้อไหน หรือเพิ่มอินทรีย์ข้อไหน
คลิกเพื่อไปอ่านเนื้อหาจริงในหน้าที่อ้างถึง
ภิกษุไม่พึงแสดงธรรมแก่ผู้ที่ไม่ป่วยซึ่งถือร่ม ถือไม้พลองหรืออาวุธ สวมรองเท้า นั่งในยาน นอนอยู่ หรือคลุมศีรษะ แ…
ญาติที่มีมากและอยู่อย่างเกื้อกูลกันเป็นสิ่งดี ต้นไม้ในป่าที่ขึ้นรวมกันต้านลมได้ แต่ต้นไม้ที่ยืนโดดเดี่ยว แม้ให…
คาถา ๔๐ บทของพระมหากัสสปะ ว่าด้วยการไม่คลุกคลีหมู่ การเห็นคำกราบไหว้บูชาเป็นเปือกตม ข้าวจากมือคนโรคเรื้อนที่ฉั…
สิกขาบทท้ายรตนวรรคกำหนดของใช้ของภิกษุไม่ให้เกินประมาณ ตั้งแต่กล่องเข็มที่ทำให้ช่างงาไม่มีเวลาทำมาหากิน เตียงสู…