ပဉ္စုပေါသထိကဇာတ်: မိမိတို့ ဒုက္ခရောက်စေသည်ကို သိသော သတ္တဝါငါးကောင်

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ်တော် ပကိဏ္ဏကနိပါတ်ရှိ ပဉ္စုပေါသထိကဇာတ်၏ ဂါထာများသည် တာပသရသေ့နှင့် တိရစ္ဆာန်လေးကောင်တို့၏ မေးခွန်းအဖြေများ ဖြစ်သည်။ တာပသရသေ့သည် ခို၊ မြွေ၊ ခွေးအနှင့် ဝက်ဝံတို့ကို တစ်ကောင်ချင်း ဘာကြောင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို သည်းခံ၍ ဥပုသ်စောင့်ရသနည်းဟု မေးသည်။ တစ်ကောင်စီက မိမိ ကြုံခဲ့ဖူးသော ဖြစ်ရပ်ကို ပြောပြပြီး “ထိုအကြောင်းကြောင့် ဥပုသ်စောင့်ပါသည်၊ ထိုကိလေသာသည် ကျွန်ုပ်ထံ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာပါစေနှင့်” ဟု တူညီသော စကားဖြင့် နိဂုံးချုပ်ကြသည်။

ခိုက မိမိ၏ ခိုမကို သိမ်းငှက်က ဝိုင်းဝန်းဖမ်းသွားခြင်းခံရပြီး ကွဲကွာမှုကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲရကြောင်း ပြောသည်။ မြွေက နွားက နင်းမိ၍ ဒေါသထွက်ကာ ကိုက်လိုက်ရာ နွားသေသွားပြီး ရွာသားများ ထွက်လာ၍ ငိုကြွေးကြောင်း ပြောသည်။ ခွေးအက သေဆုံးသော ဆင်၏ အသားကို စွဲလမ်းကာ အလောင်းထဲ ဝင်သွားပြီး မိုးရွာမှသာ ထွက်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ဝက်ဝံက မိမိနေရာကို အထင်သေး၍ အလွန်လိုချင်ကာ နယ်စပ်ရွာသို့ ဝင်သွားရာ ရွာသားများ ဝိုင်းရိုက်သဖြင့် ခေါင်းကွဲသွားကြောင်း ပြောသည်။ နောက်ဆုံး တိရစ္ဆာန်လေးကောင်က တာပသရသေ့ကို ပြန်မေးသည်။ ရသေ့က ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် ရသေ့ကျောင်းသို့ လာရောက်ထိုင်ကာ မိမိ၏ ဂတိ၊ နာမ်၊ ဂေါတ္တနှင့် စရဏကို ပြောကြားခဲ့သော်လည်း မာနကြောင့် ရှိခိုးခြင်းလည်း မပြု၊ မေးခြင်းလည်း မပြုခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် မာန ပြန်မလာစေရန် ဥပုသ်စောင့်ကြောင်း ပြောသည်။

ပိဋကတ်သုံးပုံတွင်ပါသော ဇာတ်တော်တွင် ဂါထာများသာ ရှိသည်။ အဋ္ဌကထာက ဆက်လက်ပြောပြသည်မှာ သတ္ထာသည် ဥပုသ်စောင့်သော ဥပါသကာ 500 အား ဥပုသ်သည် ပညာရှိတို့၏ ရှေးဟောင်းအစဉ်အလာဖြစ်ပြီး ကိလေသာကို ဖိနှိပ်ရန် ဖြစ်သည်ဟု ဤအကြောင်းကို မိန့်ကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တာပသရသေ့သည် မိမိ၏ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်မှ သံဝေဂရ၍ မျိုးရိုးဇာတိသည် ဘာမျှမတတ်နိုင်၊ သီလနှင့် စရဏသာလျှင် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်ဟု ကြံစည်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ မာနကို ဖိနှိပ်နိုင်သောအခါ ဈာန်ကို ပွားများနိုင်၍ တိရစ္ဆာန်လေးကောင်ကို ဆုံးမခဲ့သည်ဟုလည်း ဆိုသည်။