สุชาตชาดก: ลูกผู้ป้อนหญ้าวัวตาย เพื่อถอนลูกศรแห่งความโศกของพ่อ

ในสุชาตชาดก ปัญจกนิบาตชาดก ขุททกนิกาย ตัวบทในพระไตรปิฎกมีคาถา ๕ บท บทแรกเป็นคำของพ่อที่ถามลูกว่า ทำไมจึงรีบเกี่ยวหญ้าสดมาบ่นเพ้อกับวัวแก่ที่ตายแล้วว่า "กินเถิด กินเถิด" วัวที่ตายแล้วไม่อาจลุกขึ้นเพราะหญ้าและน้ำ บทที่สองเป็นคำตอบของลูกว่า หัว เท้า หาง และหูของวัวยังอยู่ครบ ลูกจึงคิดว่าวัวอาจลุกขึ้น แต่หัวและมือเท้าของปู่ไม่ปรากฏเลย พ่อที่ร้องไห้อยู่ที่สถูปดินมิใช่คนไร้ความคิดยิ่งกว่าหรือ

สองบทต่อมาเป็นคำของพ่อว่า ลูกดับความร้อนใจของพ่อเหมือนเอาน้ำรดไฟ ถอนลูกศรคือความโศกที่เสียบอยู่ในใจออกได้แล้ว พ่อจะไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้อีก บทสุดท้ายสรุปว่า ผู้มีปัญญา มีใจอนุเคราะห์ ย่อมทำให้คนพ้นจากความโศกได้ เหมือนสุชาตะทำให้บิดาพ้นจากความโศก

รายละเอียดของเรื่องมาจากอรรถกถาชาดก ตามอรรถกถา เมื่อปู่ตาย พ่อนำกระดูกมาทำสถูปดินไว้ในสวน เดินร่ำไห้อยู่ทุกวัน ไม่อาบน้ำ ไม่กินอาหาร ไม่ทำการงาน สุชาตกุมารจึงคิดอุบายไปวางหญ้าและน้ำไว้หน้าวัวที่ตาย ชาวบ้านไปบอกพ่อว่าลูกเป็นบ้า ความห่วงลูกทำให้พ่อลุกออกมา อรรถกถาเล่าเหตุปรารภว่าพระพุทธเจ้าทรงเล่าเรื่องนี้แก่กุฎุมพีที่เศร้าโศกเพราะบิดาตาย