ဖေဏပိဏ္ဍူပမသုတ်: ခန္ဓာငါးပါးသည် အမြှုပ်နှင့် မျက်လှည့်ကဲ့သို့
ဖေဏပိဏ္ဍူပမံ ရူပံခန္ဓာငါးပါးကို အနှစ်သာရမရှိဘဲ စွဲလမ်းစရာမရှိသည့်အရာအဖြစ် ကြည့်ရန် ဥပမာငါးခု — ရူပသည် ရေမြှုပ်အစုအဝေးကဲ့သို့၊ ဝ…
ယော ပုဗ္ဗေ ကရဏီယာနိ ပစ္ဆာ သော ကာတုမိစ္ဆတိ
အရင်လုပ်သင့်သော အလုပ်ကို နောက်မှ လုပ်သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဒုက္ခရောက်တတ်သည်။ အိပ်နေရာမှ အလျင်စလို ထလာ၍ ဝရုဏပင်၏ လတ်ဆတ်သော ကိုင်းများကို ချိုးကာ ထင်းလုပ်ခဲ့ရာ မီးမတောက်သဖြင့် အုပ်စုလုံး ခရီးမမီခဲ့ရသော မာဏဝနှင့် တူသည်။
ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတက ဧကကနိပါတ်ပါ ဝရုဏဇာတ်တွင် ဂါထာတစ်ပုဒ်သာ ရှိပြီး ထိုဂါထာက အရင်လုပ်သင့်သော ကိစ္စကို နောက်မှ လုပ်လိုသူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဒုက္ခရောက်တတ်သည်၊ ဝရုဏပင်ကို ချိုးသော မာဏဝကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဇာတ်ပုံပြင်သည် အဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ ဗောဓိသတ်သည် တက္ကသိုလ်မြို့တွင် ဆရာဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် တပည့်များ တောထဲသို့ ထင်းရှာသွားကြသည်။ ပျင်းရိသော မာဏဝတစ်ယောက်သည် ဝရုဏပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မြင်၍ ခြောက်သွေ့သော သစ်ပင်ဟု မှတ်ထင်ကာ ခဏအိပ်ပြီးမှ တက်ချိုးမည်ဟု စဉ်းစားသည်။ သူငယ်ချင်းများ ထင်းစည်းစည်းပြီးနောက် ပြန်ခါနီးတွင် သူ့ကို နှိုးကြသဖြင့် သူသည် အလျင်စလို တက်၍ ကိုင်းကို ချိုးသည်။ ကိုင်းက ပြန်ကန်လာ၍ မျက်စိကို ထိမိသည်။ ထို့နောက် လတ်ဆတ်သော ကိုင်းများကို ချိုးချ၍ ထင်းစည်းစည်းကာ သူငယ်ချင်းတို့၏ ထင်းခြောက်အပုံပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တပည့်အားလုံးသည် ဆွမ်းအမြန်စား၍ ရွာတစ်ရွာက ပင့်ထားသော ကိစ္စသို့ ခရီးထွက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထမင်းချက်သူသည် ထိုလတ်ဆတ်သော ထင်းကို ယူသွားပြီး မီးမည်မျှမှုတ်မှုတ် မလောင်သဖြင့် နေမြင့်လာသည်အထိ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း မမီကြတော့ပေ။ ဆရာသည် ဖြစ်ရပ်ကို ကြားနာပြီး ဤဂါထာကို ဆိုသည်။ အဋ္ဌကထာတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် အစပိုင်းတွင် လုံ့လလျော့ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်း အချိန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အကျွံ လုံ့လထုတ်ရာမှ အိပ်ငိုက်၍ ပြုတ်ကျကာ ခြေကျိုးသွားသော ရဟန်းတစ်ပါးကြောင့် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုရဟန်းကြောင့် အခြားရဟန်းများ ခရီးထွက်ချိန်ကို ရွှေ့ဆိုင်းရသည်။
ဂါထာသည် အရင်လုပ်သင့်သော ကိစ္စဖြင့် စသည်။ အဋ္ဌကထာက ဤကိစ္စကို အရင်လုပ်ရမည်၊ ဤကိစ္စကို နောက်မှ လုပ်လို့ရသည်ဟု သေချာစွာ မစဉ်းစားဘဲ အရင်လုပ်ရမည့် ကိစ္စကို နောက်မှ လုပ်သူသည် လူမိုက် ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြသည်။
နေ့ကို လုပ်ရမည့် အလုပ်များ ရေးမှတ်ခြင်းဖြင့် စပါ။ ထို့နောက် အဘယ်အလုပ်ကို ယခု မလုပ်လျှင် ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်လာမည်နည်းဟု မေးပြီး ထိုအလုပ်ကို အရင်လုပ်ပါ။
အရင်လုပ်သင့်သော ကိစ္စကို နောက်မှ လုပ်လိုသူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဒုက္ခရောက်တတ်သည်။ အဋ္ဌကထာက “ဒုက္ခရောက်သည်” ဟူသော စကားကို နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်မချမ်းသာဘဲ ပူဆွေးငိုကြွေးရခြင်းဟု ရှင်းပြသည်။
မည်သည့်အလုပ်ကိုမဆို ရွှေ့ဆိုင်းမည်ဆိုလျှင် အလုပ်ကို ပေးပို့ရမည့်နေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို မြင်ကြည့်ပါ။ အလုပ်မပြီးသေးလျှင် မည်သို့ ခံစားရမည်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။
အဋ္ဌကထာတွင် ပျင်းရိသော မာဏဝသည် ဝရုဏပင်ကို မြင်ပြီး ခြောက်သွေ့နေသည်ဟု ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထင်မှတ်ကာ အဝတ်ခင်း၍ အရင်အိပ်လိုက်သည်။ နောက်မှ တက်ချိုးမည်ဟု ရည်ရွယ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမြင်မှားခြင်းနှင့် ပျင်းရိခြင်းသည် အတူတကွ လာတတ်သည်။
“ခဏနေမှ လုပ်မယ်၊ ဒီအလုပ်က လွယ်တာပဲ” ဟု မိမိစိတ်ထဲ ကြားလျှင် ထိုအလုပ်သည် တကယ်လွယ်ကူမှုရှိမရှိ အရင်စစ်ကြည့်ပါ။ အချို့အလုပ်သည် မိမိ မစရသေးသောကြောင့်သာ လွယ်ကူသယောင် ထင်ရသည်။
ဂါထာသည် ဝရုဏပင်ကို ချိုးသော မာဏဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ အဋ္ဌကထာက သူ့ကို နှိုးလိုက်သောအခါ အလျင်စလို တက်ပြီး ကိုင်းကို မိမိဘက်သို့ ဆွဲသဖြင့် ကိုင်းက ပြန်ကန်၍ မျက်စိကို ထိမိကြောင်း၊ ထို့နောက် လတ်ဆတ်သောကိုင်းကို ထင်းအဖြစ် သုံးနိုင်မနိုင် မကြည့်ဘဲ အလျင်စလို ချိုးချခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
နောက်ဆုံးအချိန်တွင် လုပ်သော အလုပ်သည် စစ်ဆေးသည့် အဆင့်ကို ကျော်တတ်သည်။ မလွှဲမရှောင်သာလျှင် မပေးပို့မီ အလုပ်ကို စစ်ဆေးရန် အနည်းငယ်မျှ အချိန်ချန်ထားပါ။
အဋ္ဌကထာတွင် မာဏဝသည် လတ်ဆတ်သော ထင်းကို သူငယ်ချင်းတို့၏ ထင်းခြောက်အပုံပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ထမင်းချက်သူက ထိုထင်းကို ယူသုံးရာ မီးမလောင်ဘဲ နေမြင့်လာသည်။ တပည့်အားလုံးသည် ပင့်ထားသော ကိစ္စသို့ မမီကြတော့ပေ။
အုပ်စုလိုက်လုပ်သော အလုပ်တွင် မိမိ ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်သည့် အပိုင်းသည် အခြားသူများ စောင့်နေသည့် အပိုင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မီမည်မဟုတ်ဟု သိလျှင် မပြင်ဆင်ရသေးသော အလုပ်ကို အခြားသူများ၏ အလုပ်နှင့် ရောနှောပေးပို့မည့်အစား အဖွဲ့ကို စောစီးစွာ ပြောပြပါ။
အဋ္ဌကထာပါ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုတွင် ရဟန်းတစ်ပါးသည် လုံ့လလျော့သောကြောင့် အဖော်ရဟန်းများနှင့်အတူ တောသို့ မလိုက်ခဲ့ချေ။ အဖော်များ ချီးမွမ်းခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ညအချိန်တွင် အပြင်းအထန် လုံ့လထုတ်ရာမှ အိပ်ငိုက်၍ ပြုတ်ကျကာ ခြေကျိုးသွားသည်။ အဖော်ရဟန်းများ စောင့်ရှောက်နေရသဖြင့် ခရီးထွက်ချိန်ကို ရွှေ့ဆိုင်းရသည်။
အလုပ် သို့မဟုတ် စာဖတ်ခြင်းကို အများကြီး ကျန်ခဲ့ဖူးလျှင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းရန် မကြိုးစားပါနှင့်။ ထိုအစား နေ့စဉ် စဉ်ဆက်မပြတ် လုပ်နိုင်သော အစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲပါ။
ဤဂါထာသည် လူတိုင်း ကြုံဖူးသော ရွှေ့ဆိုင်းခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ ယနေ့မလုပ်ဘဲ မနက်ဖြန်သို့ ရွှေ့ထားခြင်းအကြောင်း ပြောသည်။ အချိန်ရှိစဉ်က လုပ်လျှင် လွယ်ကူမည့်အလုပ်ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ရွှေ့လိုက်ရာ အလျင်စလို လုပ်ရ၍ အမှားဖြစ်ကာ မိမိရော သူတစ်ပါးပါ ဒုက္ခရောက်ရသည်။
အဋ္ဌကထာပါ ဇာတ်လမ်းက အစပိုင်း ပျင်းရိခြင်းနှင့် အဆုံးပိုင်း အလျင်စလို လုပ်ခြင်းသည် ပြဿနာတစ်ခုတည်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အဘယ်အရာကို အရင်လုပ်ရမည်၊ အဘယ်အရာကို နောက်မှ လုပ်လို့ရသည်ဟူသော အစီအစဉ်ကို မသိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုပါ ရဟန်းလည်း လုံ့လနည်းခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့် ဆုံးရှုံးသည်မဟုတ်ဘဲ အချိန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အကျွံ ကြိုးစားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ အလုပ်ကို ရွှေ့ဆိုင်းခြင်းသည် ပျင်းရိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း သို့မဟုတ် စိုးရိမ်စိတ် အလွန်များခြင်းကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်။ ထိုသို့ မကြာခဏ ဖြစ်လျှင် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ခြင်းထက် လုံလောက်စွာ အနားယူပြီး အလုပ်ကို အပိုင်းသေးသေးများ ခွဲလုပ်ခြင်းက ပိုအထောက်အကူ ဖြစ်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
ခန္ဓာငါးပါးကို အနှစ်သာရမရှိဘဲ စွဲလမ်းစရာမရှိသည့်အရာအဖြစ် ကြည့်ရန် ဥပမာငါးခု — ရူပသည် ရေမြှုပ်အစုအဝေးကဲ့သို့၊ ဝ…
အဋ္ဌကဝဂ်ရှိ သုတ်သုံးသုတ်၏ ဂါထာများသည် အမြင်ကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းအကြောင်း ဟောသည်။ မိမိ၏ သီလကို မကြွားဝါခြင်း၊ စင်က…
ဗုဒ္ဓဝင်၏ အဖွင့်အခန်းတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် နတ်နှင့်လူတို့ ဗုဒ္ဓဗိုလ်ကို သိစေရန် ကောင်းကင်ယံ၌ ရတနာဖြင့် တန်ဆာဆင်…
ရှင်အနုရုဒ္ဓက လူအများသည် ပေါက်တူးနှင့် ခြင်းတောင်းကိုင်၍ ဂင်္ဂါမြစ်ကို ပြန်စီးစေရန် ဆည်ပိတ်၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ သ…