ကလျာဏမိတ္တဓမ္မခုနစ်ပါး

ဒေဝတာဝဂ် သတ္တကနိပါတ်တွင် ရဟန်းသည် အင်္ဂါခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသော မိတ်ဆွေကို ပေါင်းသင်းသင့်ကြောင်း၊ နှင်ထုတ်ခံရသော်လည်း လိုက်ပါသင့်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုခုနစ်ပါးမှာ ချစ်ဖွယ်ရှိခြင်း၊ လေးစားဖွယ်ရှိခြင်း၊ ချီးမွမ်းဖွယ်ရှိခြင်း၊ စကားပြောကျွမ်းကျင်ခြင်း၊ စကားကို သည်းခံနိုင်ခြင်း၊ နက်နဲသောအကြောင်းအရာကို ရှင်းလင်းနိုင်ခြင်းနှင့် မသင့်သောအရာသို့ မဆွဲခေါ်ခြင်း တို့ ဖြစ်သည်။

ထိုဝဂ်တွင်ပင် မိတ္တသုတ်ဟူသော အခြားသုတ်တစ်ခုသည် ယေဘုယျဆက်ဆံရေးဘက်မှ မိတ်ဆွေ၏ အင်္ဂါခုနစ်ပါးကို ဟောထားသည် — ပေးရန်ခက်သောအရာကို ပေးခြင်း၊ ပြုရန်ခက်သောအရာကို ပြုခြင်း၊ ခံရန်ခက်သောအရာကို ခံခြင်း၊ ကိုယ်၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို မိတ်ဆွေအား ဖွင့်ပြခြင်း၊ မိတ်ဆွေ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ခြင်း၊ ဘေးအန္တရာယ်ကြုံချိန် စွန့်ပစ်မထားခြင်းနှင့် ဥစ္စာပျက်စီးသည့်အခါ အထင်မသေးခြင်း တို့ ဖြစ်သည်။

ဤစာမျက်နှာသည် “မိတ်ဆွေစစ် မိတ်ဆွေအတု” စာမျက်နှာနှင့် ကွာခြားသည် — ထိုစာမျက်နှာက မပေါင်းသင်းသင့်သူများကို ခွဲခြားရန် ကူညီပြီး ဤစာမျက်နှာက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဓမ္မဘက်တွင် ကြီးထွားစေသူ၏ လက္ခဏာများကို ဖော်ပြသည်။