သံယောဇဉ်ဆယ်ပါး
ဒသ သံယောဇနာနိစိတ်ကို ဒုက္ခနှင့် ချည်နှောင်ထားသော ချည်နှောင်မှုဆယ်မျိုး—ကျင့်ကြံမှု မည်မျှတိုးတက်ပြီးသည်ကို ပြသည့် မြေပုံဖြစ…
မဟာသကုလုဒါယိသုတ္တံ
သကုလုဒါယီက တပည့်များသည် အလိုနည်းခြင်းနှင့် ရောင့်ရဲခြင်းငါးချက်ကြောင့် မြတ်စွာဘုရားကို လေးစားသည်ဟု ထင်သည်။ မြတ်စွာဘုရားက ထိုအချက်များကို ပယ်တော်မူပြီး စစ်မှန်သော အကြောင်းငါးပါးကို မိန့်တော်မူသည် — သီလ၊ စစ်မှန်သော အသိအမြင်၊ ပညာ၊ သစ္စာလေးပါးအကြောင်း ဖြေကြားခြင်းနှင့် တပည့်များ ကျင့်ရန် ညွှန်ကြားထားသော ပဋိပဒါတို့ဖြစ်သည်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် မဟာသကုလုဒါယိသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့အနီး ပရိဗိုဇ်တို့၏ အာရာမသို့ ကြွရောက်တော်မူသည်။ သကုလုဒါယီပရိဗိုဇ်က အယူဝါဒဆရာအများ ထိုနေရာ၌ ဝါကပ်ကြောင်း၊ ပူရဏကဿပသည် တပည့်များ၏ ကြားဖြတ်ပြောဆိုခြင်းကို အစည်းအဝေးလယ်၌ ခံရပြီး လေးစားမှု မရရှိကြောင်း၊ သို့သော် သမဏဂေါတမ၏ အစည်းအဝေး၌ ချောင်းဆိုးသံရှိလျှင်ပင် ဘေးမှရဟန်းက ဒူးဖြင့်ထိ၍ တိတ်ဆိတ်စေကြောင်း၊ သိက္ခာချသွားသူများပင် ဆရာ၊ ဓမ္မနှင့် သံဃာကို ချီးမွမ်း၍ မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်ကြကြောင်း ပြောသည်။
မြတ်စွာဘုရားက သကုလုဒါယီသည် တပည့်များ ဘုရားရှင်ကို လေးစားရသည့် အကြောင်း မည်သည်ကို မြင်သနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ သကုလုဒါယီက အချက်ငါးချက်ရှိသည်ဟု လျှောက်ထားသည် — အာဟာရနည်းခြင်း၊ သင်္ကန်း၊ ဆွမ်းနှင့် သေနာသနတို့၌ ရောင့်ရဲခြင်းနှင့် ဆိတ်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရားက တပည့်အချို့သည် အချက်တိုင်း၌ ဘုရားရှင်ထက်ပင် တင်းကျပ်ကြောင်း ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ထိုအကြောင်းများကြောင့် လေးစားရမည်ဆိုလျှင် ထိုတပည့်များသည် ဘုရားရှင်ကို လေးစားမည်မဟုတ်။
ထို့နောက် စစ်မှန်သော အကြောင်းငါးပါးကို မိန့်တော်မူသည် — အဓိသီလ၊ စစ်မှန်သော အသိအမြင်၊ အဓိပညာ၊ ဒုက္ခ လွှမ်းမိုးခံရသူများအား သစ္စာလေးပါးကို ဖြေကြားခြင်းနှင့် ညွှန်ကြားတော်မူသော ပဋိပဒါဖြစ်သည်။ ပဋိပဒါသည် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးမှစ၍ အာသဝကုန်ခြင်းအထိဖြစ်ပြီး တပည့်အများအပြားသည် အဘိညာဉ်၏ အဆုံးအထိ ကျင့်ကြံကြသည်။
သကုလုဒါယီက ဆရာအချို့၏ တပည့်များသည် အစည်းအဝေးလယ်၌ ဆရာကို မမေးကြနှင့်၊ ဆရာမသိပါဟု ကြားဖြတ်ပြောဆိုကြကြောင်း၊ သို့သော် သမဏဂေါတမ တရားဟောသောအခါ ချောင်းဆိုးသံ နှာချေသံ မရှိ၊ လူတို့သည် ပျားရည်ကို စောင့်ခံသူကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ နာယူကြပြီး သိက္ခာချသွားသူပင် ကုသိုလ်နည်း၍ မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်ကာ ဆရာကို မတင်ဟု ပြောသည်။
အဖွဲ့သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းမှ ထွက်သွားသူတို့သည် မူလနေရာကို မည်သို့ပြောသည်ကို သတိပြုပါ။ ထိုသည်မှာ ရှိနေစဉ်က ချီးမွမ်းသည့်စကားထက် စစ်မှန်သော လေးစားမှုကို ပိုကောင်းစွာ ထင်ဟပ်လေ့ရှိသည်။
သကုလုဒါယီက တပည့်များသည် မြတ်စွာဘုရား၌ အာဟာရနည်းခြင်း၊ သင်္ကန်း၊ ဆွမ်းနှင့် သေနာသနတို့ကို ရသည့်အတိုင်း ရောင့်ရဲခြင်းနှင့် ဆိတ်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် လေးစားကြသည်ဟု လျှောက်ထားပြီး ထိုအရည်အသွေးများကို ချီးမွမ်းတော်မူကြောင်းလည်း ပြောသည်။
မိမိလေးစားနေသူကို လေးစားရခြင်းမှာ ပြင်ပမှ မြင်ရသောအရာကြောင့်လော၊ ထိုထက်နက်ရှိုင်းသော အရည်အသွေးကြောင့်လော ဟု ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပါ။
မြတ်စွာဘုရားက တပည့်အချို့သည် ကောလသီးတစ်လုံး သို့မဟုတ် ဥသျစ်သီးတစ်ဝက်မျှသာ ဘုဉ်းပေးသော်လည်း ဘုရားရှင်မူ တစ်ခါတစ်ရံ သပိတ်အစွန်းထိ ပြည့်အောင် ဘုဉ်းပေးသည်၊ အချို့သည် အမှိုက်ပုံမှ ပံသုကူသင်္ကန်းကို သုံးသော်လည်း ဘုရားရှင်မူ တစ်ခါတစ်ရံ ဂဟပတိတို့ လှူသော သင်္ကန်းကို ဝတ်သည်၊ အချို့သည် ရှစ်လတိုင်တိုင် ခေါင်မိုးအောက်သို့ မဝင်၊ အချို့သည် တောတွင်နေ၍ ပါတိမောက်ရွတ်သည့်နေ့မှသာ ဆုံဆည်းသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤအကြောင်းများကြောင့် လေးစားရမည်ဆိုလျှင် ထိုတပည့်များသည် ဘုရားရှင်ကို လေးစားမည်မဟုတ်။
ပြင်ပ၌ တင်းကျပ်မှုကို လူ၏တန်ဖိုး ဆုံးဖြတ်ရာစံနှုန်းအဖြစ် မသုံးပါနှင့် — သူတစ်ပါးအတွက်လည်းကောင်း၊ မိမိကိုယ်အတွက်လည်းကောင်း။
တပည့်များသည် မြတ်စွာဘုရားကို အဓိသီလ၌ ချီးမွမ်းကြသည် — သမဏဂေါတမသည် သီလရှိသူ၊ သီလက္ခန္ဓဖြင့် အမြင့်ဆုံး ပြည့်စုံသူဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တပည့်များ လေးစား၍ မှီတင်းနေထိုင်ရသည့် ပထမအကြောင်းဖြစ်သည်။
ယုံကြည်စိတ်ချရမှုသည် တစ်သမတ်တည်း ကျင့်ကြံမှုမှ စတင်ပြီး ရာထူး သို့မဟုတ် ပုံရိပ်မှ မစပါ။
တပည့်များက မြတ်စွာဘုရားသည် သိတော်မူသောအခါ သိသည်ဟု မိန့်၊ မြင်တော်မူသောအခါ မြင်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၍ ထူးခြားစွာ သိရန်အတွက် တရားဟောတော်မူသည်၊ အကြောင်းအကျိုးနှင့်ညီသည်၊ အံ့ဩဖွယ်ရှိသည်ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ပညာ၌လည်း ချီးမွမ်းကြသည် — မရောက်သေးသော စကားလမ်းကို ဘုရားရှင် မြင်တော်မူ၍ အခြားဂိုဏ်း၏ ချေပစကားကို အကြောင်းပြချက်ဖြင့် နှိမ်နင်းနိုင်တော်မူသည်။
မိမိ တကယ်သိသည့်အရာကိုသာ ပြောပါ။ “ဤအကြောင်းအရာကို မသိသေးပါ” ဟု ဝန်ခံရဲပါ။ ရေရှည်တွင် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။
ဒုက္ခက လွှမ်းမိုးပိတ်ဆို့ခံနေရသော တပည့်များသည် ဒုက္ခ၊ ဒုက္ခဖြစ်ပေါ်ရာ အကြောင်း၊ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းခြင်းနှင့် ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာလမ်းအကြောင်း လျှောက်ထားမေးမြန်းကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားက သူတို့စိတ် ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်သည်အထိ ဖြေကြားတော်မူသည်။
ကောင်းသော ဆရာ သို့မဟုတ် အကြံပေးသူဆိုသည်မှာ ဘဝ လေးလံသောနေ့တွင် ချဉ်းကပ်နိုင်၍ အကြောင်းရင်းနှင့် ထွက်ပေါက်ကို မြင်စေသူဖြစ်ပြီး နှစ်သိမ့်ရုံသက်သက် မဟုတ်ပါ။
မြတ်စွာဘုရားက ပဋိပဒါကို ညွှန်ကြားတော်မူသည် — သတိပဋ္ဌာန်လေးပါး၊ သမ္မပ္ပဓာန်လေးပါး၊ ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါး၊ ဣန္ဒြေငါးပါး၊ ဗလငါးပါး၊ ဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါး၊ အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါး၊ ဝိမောက္ခရှစ်ပါး၊ အဘိဘာယတနရှစ်ပါး၊ ကသိုဏ်းဆယ်ပါး၊ ဈာန်လေးပါး၊ ဝိပဿနာဉာဏ်၊ မနောမယိဒ္ဓိ၊ အဘိညာဉ်အမျိုးမျိုးမှ အာသဝကုန်ခြင်းအထိ ဖြစ်ပြီး တပည့်အများအပြားသည် ထိုအတိုင်း အဘိညာဉ်၏ အဆုံးအထိ ကျင့်ကြံကြသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။
ဤစာရင်းမှ ချက်ချင်းစတင်နိုင်သော အချက် — ဥပမာ သတိပဋ္ဌာန် သို့မဟုတ် သမ္မပ္ပဓာန် — ကို ရွေး၍ ဆက်တိုက် ကျင့်ကြံပါ။ မိမိစွမ်းအားထက် နက်ရှိုင်းသော အကြောင်းအရာသို့ အလျင်စလို မကျော်ပါနှင့်။
ဤသုတ်က ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်သူကို အဘယ်ကြောင့် လေးစားသနည်းဟု မေးရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ပြင်ပ၌ တင်းကျပ်ခြင်းသည် မြင်ရလွယ်၍ အထင်ကြီးစရာဖြစ်သော်လည်း ဆရာ၏ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးကို တိုင်းတာသည့် အတိုင်းအတာ မဟုတ်ပါ။ ကြည့်သင့်သည်မှာ ကုသိုလ်တရား၊ အမှန်တကယ် သိမြင်မှုနှင့် အသုံးချ၍ ဒုက္ခမှ တကယ်လွတ်မြောက်နိုင်သော ဆုံးမစာ ဖြစ်သည်။
အလုပ်ခွင်တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် — ကောင်းသော အကြီးအကဲ သို့မဟုတ် လမ်းညွှန်သူကို အလုပ်အပင်ပန်းဆုံး သို့မဟုတ် အသုံးအစွဲအသက်သာဆုံးဖြင့် တိုင်းတာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရိုးသားမှု၊ စစ်ဆေးနိုင်သော အသိပညာနှင့် သူတစ်ပါး ကြီးထွားလာစေရန် ကူညီမှုတို့ဖြင့် တိုင်းတာသည်။
ပဉ္စမအချက်ပါ ပဋိပဒါတွင် နက်နဲသေးနုသော အကြောင်းအရာများစွာ ရှိသည် — ဥပမာ ဝိမောက္ခ၊ ကသိုဏ်းနှင့် အဘိညာဉ်တို့ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်များကို တစ်ကြိမ်တည်းတွင် အားလုံး နားလည်ရန် မလိုသလို ဣဒ္ဓိစွမ်းအားရှာဖွေရန် ကျင့်သုံးခြင်းလည်း မပြုသင့်ပါ။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
စိတ်ကို ဒုက္ခနှင့် ချည်နှောင်ထားသော ချည်နှောင်မှုဆယ်မျိုး—ကျင့်ကြံမှု မည်မျှတိုးတက်ပြီးသည်ကို ပြသည့် မြေပုံဖြစ…
ပညာရှိသူသည် အရင်းအနှီးအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို တည်ဆောက်နိုင်သည်။ မီးအသေးလေးကို မှုတ်၍ မီးပုံကြီးဖြစ်လာ…
ပေးကမ်းခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၊ ဝေမျှခြင်း၊ ကူညီစောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ဧည့်ခံခြင်း၊ ရှာမှီးခြင်းမှသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခ…
ဆောင်းညတွင် မြေပြင်မာကျောကာ သစ်ရွက်ပါးလွှာပြီး လေအေးတိုက်နေသော်လည်း ဘုရားရှင်သည် ချမ်းသာစွာ အိပ်တော်မူသည်ဟု မိ…