ပေါသာလမာဏဝကပဉှာနိဒ္ဒေသော
ပေါသာလက အတွင်း၊ အပြင် ဘာတစ်ခုမျှမရှိဟု မြင်သော သမာဓိအဆင့်သို့ ရောက်သူကို ထပ်၍ မည်သို့ ညွှန်ကြားရမည်နည်းဟု မေးလျှောက်သည်။ မြတ်စွာဘုရားက ရွှင်လန်းမြူးထူးခြင်းသည် ချည်နှောင်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သိပြီး ထိုအခြေအနေမှ ထွက်လာကာ ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ဆင်ခြင်ရမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ စူဠနိဒ္ဒေသက လာဘ်လာဘ၊ ရှိသေမှုမှသည် ဓုတင်ကျင့်ဝတ်နှင့် ဈာန်အထိ လူ့စိတ်ညွှတ်ရာ အရာများကို စာရင်းပြု၍ ချဲ့ကားထားသည်။
ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ စူဠနိဒ္ဒေသသည် သုတ္တနိပါတ်၏ ပါရာယနဝဂ်နှင့် ခဂ္ဂဝိသာဏသုတ်ရှိ ဂါထာများကို စကားလုံးတစ်လုံးချင်း ရှင်းလင်းထားသော ပိဋကတ်ကျမ်းဖြစ်သည်။ ပေါသာလမာဏဝကပဉှာနိဒ္ဒေသသည် ပါရာယနဝဂ်၏ ဆယ့်လေးခုမြောက် ပဉှာဖြစ်သော ပေါသာလမာဏဝကပုစ္ဆာ၏ ဂါထာများကို ရှင်းလင်းချက်ဖြစ်သည်။
ပေါသာလသည် မြတ်စွာဘုရားကို တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ၊ သံသယဖြတ်တောက်ပြီး၊ အတိတ်အကြောင်းကို ဟောပြောနိုင်တော်မူသည်ဟု ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် ရူပသညာကို ကျော်လွန်ပြီး ကိုယ်ကာယအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ အတွင်းအပြင် ဘာတစ်ခုမျှမရှိဟု မြင်သူ၏ ဉာဏ်အကြောင်းကို လျှောက်ထားမေးမြန်းသည်။ နိဒ္ဒေသက ၎င်းသည် အရူပသမာပတ်အမြင့်ဖြစ်သော အာကိဉ္စညာယတနသမာပတ်ကို ရသူကို ဆိုလိုကြောင်း ရှင်းပြပြီး ထိုသို့သောသူကို မည်သို့ ညွှန်ကြားရမည်နည်းဟု မေးသည်။
မြတ်စွာဘုရားက တထာဂတသည် ဝိညာဉ်တည်ရာအားလုံးကို သိတော်မူသည်၊ ထိုသူသည် မည်သို့တည်နေသည်၊ မည်သို့ညွှတ်နေသည်ကို သိတော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသူသည် ထိုဘဝသို့ ဆောင်ယူသွားသော ကံတွင် ရွှင်လန်းမြူးထူးခြင်းသည် ချည်နှောင်ချက်ရှိကြောင်း သိလျှင် သမာပတ်မှ ထွက်လာပြီး ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ဆင်ခြင်ကြည့်ရှုသည်။ ထိုသို့ဆင်ခြင်ခြင်းသည် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ဖြစ်သည်။
ပေါသာလက မြတ်စွာဘုရားသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဟု ချီးမွမ်းသည်။ နိဒ္ဒေသက “တုန်လှုပ်ခြင်း” ဟူသည် တဏှာဖြစ်ကြောင်း၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုတဏှာကို အကြွင်းမဲ့ ပယ်တော်မူပြီးဖြစ်သောကြောင့် လာဘ်ရခြင်း၊ လာဘ်ပျက်ခြင်း၊ ရာထူးအခွင့်အရေးရခြင်း၊ ပျက်ခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ သုခနှင့် ဒုက္ခတို့တွင် မတုန်မလှုပ်ဟု ရှင်းပြသည်။ ဉာဏ်မီးဖြင့် သံသယကိုလည်း ဖြတ်တောက်တော်မူပြီးဖြစ်သည်။
အလုပ်ခွင်တွင် ချီးမွမ်းခံရခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်တင်ခံရခြင်းရှိသောအခါ စိတ်သည် မည်မျှကြာကြာ လှုပ်ခတ်နေသည်ကို သတိထားကြည့်ပါ။ ကျင့်ကြံရမည့်အရာမှာ ထိုလှုပ်ခတ်မှုဖြစ်ပြီး ချီးမွမ်းစကား သို့မဟုတ် အပြစ်တင်စကားမဟုတ်ပါ။
နိဒ္ဒေသက မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်တို့ကို မိမိအကြောင်းရော သူတစ်ပါးအကြောင်းပါ ဟောပြောနိုင်တော်မူကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် စုန္ဒအား မိန့်တော်မူသော မိန့်တော်မူချက်ကို ကိုးကားသည် — မမှန်သောအရာ သို့မဟုတ် မှန်သော်လည်း အကျိုးမရှိသောအရာကို တထာဂတ မဖြေကြား၊ မှန်၍ အကျိုးရှိသောအရာကိုမူ ဖြေကြားရန် အချိန်ကာလကို တထာဂတ သိတော်မူသည်၊ တထာဂတသည် မိန့်သည့်အတိုင်း ပြုတော်မူ၍ ပြုသည့်အတိုင်း မိန့်တော်မူသည်။
တစ်စုံတစ်ဦး၏ အတိတ်ကာလအကြောင်း မပြောမီ မေးခွန်းနှစ်ခု မေးကြည့်ပါ — မှန်ပါသလား၊ ပြောပြီးပါက မည်သူ့ကိုမဆို ပိုကောင်းစေပါသလား။ မည်သည့်မေးခွန်းတစ်ခုမှ မအောင်မြင်လျှင် မပြောပါနှင့်။
ပေါသာလသည် ရူပသညာကျော်လွန်ပြီး ကိုယ်ကာယအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ဘာတစ်ခုမျှမရှိဟု မြင်သူ၏ ဉာဏ်အကြောင်းကို မေးသည်။ နိဒ္ဒေသက “ဘာတစ်ခုမျှမရှိ” ဟူသည် အာကိဉ္စညာယတနသမာပတ်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ကျင့်ကြံသူသည် ဝိညာဏဉ္စာယတနသို့ ဝင်ပြီး ထွက်လာကာ ထိုဝိညာဉ်ကို ဆက်၍ နှလုံးမသွင်းတော့ဘဲ ဘာတစ်ခုမျှမရှိဟု မြင်သည်။ မေးခွန်းမှာ ထိုသို့သောသူကို မည်သို့ ညွှန်ကြားရမည်နည်း၊ ပိုမြင့်သော ဉာဏ်သည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်နိုင်မည်နည်းဟူ၍ ဖြစ်သည်။
မိမိလုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ပြီဟု ခံစားရသောအခါ ဤနေရာတွင် ရပ်နေမည့်အစား ပေါသာလကဲ့သို့ မေးကြည့်ပါ — မိမိ မမြင်သေးသော အရာ ကျန်သေးသလား။ ဤအချက်သည် အလုံးစုံ နားလည်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
မြတ်စွာဘုရားက ဝိညာဉ်တည်ရာအားလုံးကို သိတော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ နိဒ္ဒေသက ၎င်းကို အဘိသင်္ခါရအရ ဝိညာဏဋ္ဌိတိ လေးပါးနှင့် ဖြစ်ပေါ်ပုံအရ ခုနစ်ပါးအဖြစ် ခွဲခြားပြသည်။ ထို့နောက် ဤလောကတွင် မိမိပြုစီမံထားသော ကံကြောင့် ရှင်သန်နေသေးသူကို မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူကြောင်း — ထိုသူသည် ထိုသို့ကျင့်သည်၊ ထိုလမ်းသို့ လျှောက်သွားသည်၊ သေလွန်လျှင် မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်၊ သို့မဟုတ် ဝိမုတ္တိကို မျက်မြင်ပြုနိုင်မည်ကို သိတော်မူကြောင်း ရှင်းပြသည်။
ဘဝ၏ ဦးတည်ချက်ကို မိမိစိတ်ကူးထားသည်ထက် နေ့တိုင်း ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်နေသောအရာမှ ကြည့်ပါ။ ယနေ့၏ အကျင့်စရိုက်သည် နောင်နေ့ရက်များ၏ မြေပုံဖြစ်သည်။
နိဒ္ဒေသက ဤဂါထာရှိ “လွန်ကဲစွာ လွတ်မြောက်ပြီး” ဟူသော စကားကို ရှင်းပြရာတွင် ထိုသမာပတ်သို့ စိတ်ညွှတ်၍ ထိုသမာပတ်ကို အဓိကပြုသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ထပ်နည်းတစ်ခုအရ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤသူသည် ရူပါရုံ၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ ထိတွေ့မှု၊ အမျိုးအနွယ်၊ အဖွဲ့အစည်း၊ နေထိုင်ရာ၊ လာဘ်၊ ရာထူး၊ ချီးမွမ်းမှု၊ သုခ၊ ပစ္စည်းလေးပါး၊ သုတ္တန်၊ ဝိနည်း၊ အဘိဓမ္မာ၊ ဓုတင်ကျင့်ဝတ်တစ်ခုချင်းနှင့် ဈာန်အဆင့်တစ်ခုချင်းတို့ဆီ စိတ်ညွှတ်နေသည်ကို သိတော်မူကြောင်း ဟောကြားသည်။
မိမိစိတ်သည် အမြဲပြန်သွားတတ်သော အရာသုံးခုကို စာရင်းရေးကြည့်ပါ။ အသိပညာ သို့မဟုတ် တင်းကျပ်သော ကျင့်ဝတ်ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သောအရာများလည်း ပါဝင်ရမည်။ ထို့နောက် မည်သည့်အရာသည် စွဲလမ်းရာဖြစ်လာနေပြီလဲ ကြည့်ပါ။
မြတ်စွာဘုရား၏ အဖြေသည် အာကိဉ္စညာယတနဘဝသို့ ဆောင်ယူသွားသော ကံတွင် ရွှင်လန်းမြူးထူးခြင်း (နန္ဒိ) ဟူသော ချည်နှောင်ချက်ရှိကြောင်း သိရန်ဖြင့် စသည်။ နိဒ္ဒေသက ဤနေရာတွင် ရွှင်လန်းမြူးထူးခြင်းဟူသည် အရူပအပေါ် တပ်မက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပြီး ထိုအခြေအနေမည်မျှ သိမ်မွေ့၍ ငြိမ်းချမ်းစေကာမူ ၎င်းကို ဆွဲငင်ရာ၊ ချည်နှောင်ရာ၊ ပူပန်ရာဟု သိရမည်ဟု ဆိုသည်။
ကောင်းမှု သို့မဟုတ် မိမိရရှိသော ငြိမ်းချမ်းမှုကြောင့် စိတ်ကြည်နူးလာသည့်အခါ ထိုစိတ်ကြည်နူးမှုသည် နောက်ထပ် လိုချင်မှုနှင့် ထိုအရာကို ကာကွယ်ချင်သည့် စိတ်ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သတိထားပါ။
ထိုသို့သိပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူသည် သမာပတ်ဝင်စားပြီး သမာပတ်မှ ထွက်လာကာ ထိုသမာပတ်တွင် ဖြစ်ပေါ်သော စိတ်နှင့် စေတသိက်တို့ကို မမြဲ၊ ဒုက္ခ၊ ရောဂါဟု ဆင်ခြင်သည်။ နိဒ္ဒေသက ၎င်းသည် ဖောက်ပြန်ခြင်းမရှိသော စစ်မှန်သည့်ဉာဏ်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ “ဗြဟ္မစရိယ အဆုံးသတ်နေထိုင်သူ” ဟူသော စကားကိုမူ ကလျာဏပုထုဇန်နှင့် သေက္ခပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် မရသေးသည်ကို ရရန် ကျင့်ကြံနေထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရဟန္တာမူ နေထိုင်ပြီးဆုံးပြီဟု ရှင်းပြသည်။
စိတ်ငြိမ်းချမ်းသည့်ကာလပြီးလျှင် နောက်တစ်ခုသို့ မလောပါနှင့်။ ထိုငြိမ်းချမ်းမှုသည်လည်း အခြားအရာများကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်ပြီး မှေးမှိန်သွားသည်ကို အနည်းငယ်ကြာ ကြည့်ပါ။
လူအများစုသည် အရူပသမာပတ်အထိ မကျင့်ကြပါ။ သို့သော် ဤအဖြေတွင်ပါသော မူသည် အဆင့်တိုင်းတွင် သုံးနိုင်သည်။ ငြိမ်းချမ်းခြင်း၊ အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် မိမိပြုနိုင်သော ကောင်းမှုကို ရွှင်လန်းမြူးထူးစွာ စွဲလမ်းထားလျှင် ထိုအရာသည်လည်း နောက်ထပ် ချည်နှောင်ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။
နိဒ္ဒေသတွင် ဖော်ပြထားသော စိတ်ညွှတ်ရာအရာများ၏ စာရင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ရိုးသားစွာ ဆန်းစစ်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ လာဘ်၊ ရာထူး၊ ချီးမွမ်းမှုကဲ့သို့ လူတိုင်း စွဲလမ်းနိုင်ကြောင်း သိထားသည့် အရာများသာမက အဖွဲ့အစည်း၊ နေထိုင်ရာ၊ သုတ္တန်၊ ဝိနည်း၊ အဘိဓမ္မာဆိုင်ရာ အသိပညာနှင့် တင်းကျပ်သော ကျင့်ဝတ်များပါ ပါဝင်သည်။
အဖြေက ညွှန်ပြသည့်နည်းမှာ ကောင်းသောအရာကို စွန့်ပစ်ရန်မလိုပါ။ သို့သော် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်၍ ထိုအရာသည် မမြဲ၊ ထိန်းချုပ်၍မရဟု ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
ကောသိယဝဂ်ရှိ သန္ထတ်သိက္ခာပုဒ်အစုတွင် ရဟန်းများသည် လူဝတ်ကြောင်များကဲ့သို့ အနက်ရောင်သိုးမွေးသက်သက်ဖြင့် ထိုင်ခင်…
အဘိဓမ္မာပိဋကတ်၏ တတိယကျမ်းဖြစ်သော ဓာတုကထာသည် တရားတစ်ခုသည် ခန္ဓာ၊ အာယတန၊ ဓာတ် မည်မျှတွင် ပါဝင်သည်၊ မည်မျှတွင် မပ…
အပဒါနကျမ်းအရ ရှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်၏ အတိတ်ဘဝ၊ အနောမဒဿီမြတ်စွာဘုရားနှင့် ရဟန်းသံဃာကို ဆွမ်းလှူရန် ပင့်ဖိတ်သော နဂါး…
ရဟန်းသည် နာမကျန်းသူမဟုတ်သော ထီးကိုင်သူ၊ တုတ် သို့မဟုတ် လက်နက်ကိုင်သူ၊ ဖိနပ်စီးသူ၊ ယာဉ်ပေါ်ထိုင်သူ၊ လှဲနေသူ သို…