ค้านอย่างไรจึงเป็นธรรม

ในคัมภีร์ปริวาร พระวินัยปิฎก ตอนอุปาลิปัญจกะ ทิฏฐาวิกรรมวรรคที่ ๔ ท่านพระอุบาลีทูลถามเรื่องการทำความเห็นแย้ง พระพุทธเจ้าตรัสว่าการทำความเห็นแย้งที่ไม่เป็นธรรมมี ๕ อย่าง คือแย้งในเรื่องที่ไม่เป็นอาบัติ แย้งในอาบัติที่แสดงคืนไม่ได้ แย้งในอาบัติที่แสดงไปแล้ว แย้งพร้อมกันสี่ห้ารูป และแย้งเพียงนึกอยู่ในใจ ส่วนที่เป็นธรรมก็ตรงกันข้าม

อีกชุดหนึ่งระบุว่าต้องแย้งต่อหน้าภิกษุผู้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน อยู่ในเขตเดียวกัน และเป็นผู้มีสิทธิตามปกติ จากนั้นทรงแสดงการทำตามปฏิญญาที่เป็นธรรมและไม่เป็นธรรม คือสงฆ์ต้องปรับตามความผิดจริง ไม่ใช่ตามชนิดของอาบัติที่ผู้ถูกกล่าวหาเลือกรับ

วรรคนี้ยังมีเรื่องการทำโอกาส คือผู้ประสงค์จะกล่าวโทษต้องขออนุญาตก่อน และสงฆ์ควรให้โอกาสแก่ใคร เรื่องว่าควรสนทนาวินัยกับภิกษุที่มีคุณสมบัติอย่างไร และเรื่องเจตนา ๕ อย่างของการถามปัญหา ในวรรคเดียวกันยังมีเรื่องการรับประเคน ของที่เป็นเดน การห้ามภัตร วิสุทธิ ๕ และโภชนะ ๕ ซึ่งเป็นข้อวัตรเฉพาะของพระ จึงไม่ได้นำมาไว้ในหน้านี้