ပိယဇာတိကသုတ်: ချစ်ခင်ရာမှ ဖြစ်သော ဝမ်းနည်းခြင်း

မဇ္ဈိမနိကာယ် ပိယဇာတိကသုတ်တွင် လူတစ်ဦးသည် တစ်ဦးတည်းသော သားကို ဆုံးရှုံးပြီး အလုပ်ဆက်မလုပ်နိုင်ဘဲ နေ့တိုင်း သုသာန်တွင် ငိုကြွေးသည်။ ဘုရားရှင်က “ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း၊ ဒုက္ခ၊ ဒေါမနဿနှင့် စိတ်ဆင်းရဲပူပန်မှုတို့သည် ချစ်ခင်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသူက သဘောမတူဘဲ ရွှင်လန်းခြင်းနှင့် ချမ်းသာခြင်းမှာ ချစ်ခင်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားသည်။ ဤအကြောင်းအရာသည် ပသေနဒိကောသလမင်းထံ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မင်းကြီးကလည်း ထိုသူနှင့် သဘောတူသည်။

မလ္လိကာမိဖုရားက ဘဂဝါ မိန့်တော်မူလျှင် ထိုသို့ပင်ဖြစ်ရမည်ဟု လျှောက်ထားပြီး မင်းကြီးအား တစ်ဦးချင်းစီ မေးလျှောက်သည် — သမီးတော်ဝဇိရီ ပြောင်းလဲပျက်စီးသွားလျှင်၊ ဝါသဘခတ္တိယာမိဖုရား ပြောင်းလဲပျက်စီးသွားလျှင်၊ ဝိဋဋူဘမင်းသား ပြောင်းလဲပျက်စီးသွားလျှင်၊ မိဖုရားကိုယ်တိုင် ပြောင်းလဲပျက်စီးသွားလျှင် သို့မဟုတ် ကာသီကောသလနိုင်ငံ ပြောင်းလဲပျက်စီးသွားလျှင် မင်းကြီးအား ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်ပါမည်လားဟု လျှောက်သည်။ မင်းကြီးက အားလုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်မည်ဟု ဖြေပြီး နားလည်ပြီဟု လက်ခံသည်။

ဓမ္မပဒ ပိယဝဂ်တွင် “ချစ်ခင်ရာမှ ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်သည်၊ ချစ်ခင်ရာမှ ဘေးရန် ဖြစ်ပေါ်သည်။ ချစ်ခင်ရာမှ လွတ်မြောက်သူအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိ၊ ဘေးရန်သည် အဘယ်မှ ရှိမည်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူသည်။