ပေါတလိယသုတ်: လောကီအလုပ်များကို စစ်မှန်စွာ ချထားခြင်း

မဇ္ဈိမနိကာယ် ပေါတလိယသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် အင်္ဂုတ္တရာပတိုင်း အာပဏမြို့၌ သီတင်းသုံးတော်မူသည်။ ပေါတလိယဂဟပတိသည် အဝတ်အစားအပြည့်အစုံဝတ်၍ ထီးကိုင်ကာ ဖိနပ်စီးလျက် လမ်းလျှောက်ရင်း ဘုရားရှင်ထံ လာရောက်သည်။ ဘုရားရှင်က “ဂဟပတိ” ဟု ခေါ်တော်မူပြီး ထိုင်ရန် သုံးကြိမ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်တော်မူသောအခါ သူသည် စိတ်ဆိုးကာ ထိုခေါ်ဝေါ်ပုံ မသင့်တော်ကြောင်း လျှောက်ထားသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် အလုပ်အားလုံးကို ရပ်စဲပြီး ဥစ္စာကို သားသမီးအား ပေးအပ်ခဲ့ကာ ထိုကိစ္စများတွင် သားသမီးကို မဆုံးမ မဆူပူဘဲ စားရန်၊ ဝတ်ရန်သာ နေထိုင်သဖြင့် ဝေါဟာရအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီးဟု ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရားက ထိုသို့ ဝေါဟာရကို ဖြတ်တောက်ခြင်းသည် တစ်မျိုး၊ အရိယာ၏ ဝိနည်းတွင် ဝေါဟာရကို ဖြတ်တောက်ခြင်းသည် နောက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီး တရားရှစ်ပါးကို ဟောတော်မူသည်။ ယင်းတို့မှာ သတ်ခြင်း၊ ခိုးခြင်း၊ မုသာဝါဒ၊ ကုန်းချောစကားကို ပယ်ခြင်း၊ တပ်မက်မှုကြောင့် လောဘကို ပယ်ခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်းကြောင့် ဒေါသကို ပယ်ခြင်း၊ ဒေါသကြောင့် ဖြစ်သော ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုကို ပယ်ခြင်းနှင့် သူတစ်ပါးကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကို ပယ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း အပြည့်အဝ မဖြစ်သေးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ကာမဥပမာခုနစ်ချက်ကို ဟောတော်မူသည်။ ကာမ၏ အပြစ်ကို အမှန်အတိုင်း မြင်သော အရိယာတပည့်သည် တစ်ခုတည်းသော အာရုံရှိသည့် ဥပေက္ခာကို ပွားများသည်။ သတိကို စင်ကြယ်စေသော ထိုဥပေက္ခာကို မှီ၍ ဝိဇ္ဇာသုံးပါးကို ရပြီး အာသဝကုန်ခန်းသည်။ ပေါတလိယဂဟပတိသည် ထိုသို့ ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် မိမိသည် ဝေးလှသေးကြောင်း လက်ခံပြီး ဥပါသကာအဖြစ် ကြေညာသည်။