ປຸກຄະລະບັນຍັດ: ຕິຊົມຢ່າງໃຄ່ຄວນ ແລະ ເວົ້າຄວາມຈິງໃຫ້ຖືກເວລາ

ໃນປຸກຄະລະບັນຍັດ ພະອະພິທຳມະປິດົກ ຕອນຈະຕຸກກະນິດເທດ (ບຸກຄົນ 4 ຈຳພວກ) ມີສາມຊຸດທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນເລື່ອງການຊົມ ແລະ ການຕິ ຊຸດທຳອິດຄືຄົນທີ່ບໍ່ໄຕ່ຕອງ ບໍ່ພິຈາລະນາກ່ອນ ແລ້ວຊົມຄົນທີ່ບໍ່ຄວນຊົມ ຕິຄົນທີ່ຄວນຊົມ ເຫຼື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນເຫຼື້ອມໃສ ແລະ ບໍ່ເຫຼື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ຄວນເຫຼື້ອມໃສ ຊຸດທີສອງຄືຄົນທີ່ໄຕ່ຕອງພິຈາລະນາແລ້ວ ຈຶ່ງເຮັດກົງກັນຂ້າມ

ຕົວຢ່າງໃນຕົວບົດເປັນບໍລິບົດສະໄໝພຸດທະການ ຄືການຊົມ ຫຼື ຕິເດຍລະຖີທີ່ປະຕິບັດຜິດ ກັບພະພຸດທະເຈົ້າ ແລະ ພະສາວົກທີ່ປະຕິບັດຊອບ ຫຼັກທີ່ໄດ້ຄື ຄວາມເຫັນຕໍ່ຄົນ ແລະ ຕໍ່ແນວທາງໃດໆ ຄວນຕັ້ງຢູ່ເທິງການກວດສອບ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຮູ້ສຶກ ຫຼື ກະແສ

ຊຸດທີສາມຄືຄົນສີ່ແບບທີ່ຕິຄົນທີ່ຄວນຕິ ແລະ ຊົມຄົນທີ່ຄວນຊົມ "ຕາມຈິງ ຕາມແທ້ ຕາມກາລະ" ແບບໜຶ່ງຕິຢ່າງດຽວ ແບບໜຶ່ງຊົມຢ່າງດຽວ ແບບໜຶ່ງເຮັດທັງສອງຢ່າງ ແລະ ຮູ້ກາລະ ອີກແບບໜຶ່ງບໍ່ເຮັດທັງສອງຢ່າງ ວາງເສີຍ ມີສະຕິສຳປະຊັນຍະ

ປຸກຄະລະບັນຍັດເປັນຄຳພີທີສີ່ຂອງພະອະພິທຳມະປິດົກ ວ່າດ້ວຍການບັນຍັດປະເພດບຸກຄົນ ສອງຊຸດທຳອິດກົງກັບຂະຕະສູດ ພັນດະຄາມະວັກ ຈະຕຸກກະນິບາດ ຊຸດທີສາມມີໃນໂປຕະລິຍະສູດ ອະສຸລະວັກ ຈະຕຸກກະນິບາດ ໃນພະສູດນັ້ນ ປະລິພາຊົກໂປຕະລິຍະເຫັນວ່າຄົນທີ່ວາງເສີຍດີທີ່ສຸດ ແຕ່ພະພຸດທະເຈົ້າຕັດວ່າ ຄົນທີ່ຕິ ແລະ ຊົມຕາມຈິງຕາມກາລະດີກວ່າ ເພາະຄວາມຮູ້ກາລະໃນເລື່ອງນັ້ນໆເປັນສິ່ງທີ່ງາມ