ကျင့်စဉ်များ

အဓိကရဏသမထခုနစ်ပါး: အငြင်းပွားမှုကို တရားမျှတစွာ ငြိမ်းစေသည့် နည်းခုနစ်မျိုး

သမထက္ခန္ဓကံ

ရဟန်းသံဃာအတွင်း ပဋိပက္ခကို ငြိမ်းစေရန် ဝိနည်းတော်သုံးသော နည်းလမ်းများဖြစ်ပြီး ပါဝင်သူအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်၌ စစ်ဆေးခြင်း၊ အပြစ်မဲ့သူကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ စိတ်ဖောက်ပြန်နေစဉ် ပြုခဲ့သည်ကို အပြစ်မယူခြင်း၊ ဝန်ခံခြင်းအရ ဆုံးဖြတ်ခြင်း၊ အများစု၏ ဆန္ဒကို လိုက်ခြင်း၊ ထွက်ဆိုချက် ပြောင်းလဲနေသူကို ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်းမှ မြက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ခြင်းအထိ ဖြစ်သည်။

8 ချက်

ဝိနယပိဋကတ် စူဠဝဂ် သမထခန္ဓကတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် အဓိကရုဏ်းကို ငြိမ်းစေရန် နည်းလမ်းအများအပြား ချမှတ်တော်မူခဲ့သည်။ နည်းလမ်းတစ်ခုစီတွင် ဖြစ်စဉ်မူလ ရှိသည်။ ဥပမာ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းများက ရဟန်းတစ်ပါးကို ကွယ်ရာ၌ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်း၊ ဒဗ္ဗမလ္လပုတ္တမထေရ်ကို အတုအယောင် စွပ်စွဲခြင်း၊ ရှင်ဂဂ္ဂကို စိတ်ဖောက်ပြန်နေစဉ် ပြုမိသော အာပတ်ဖြင့် စွပ်စွဲခြင်း၊ ရဟန်းများ သံဃာအလယ်၌ ရန်ဖြစ်၍ မငြိမ်းနိုင်ခြင်းနှင့် ရှင်ဥပဝါဠ ထွက်ဆိုချက် ပြောင်းလဲနေခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ခန္ဓကအဆုံးတွင် အဓိကရုဏ်းအမျိုးအစားတစ်ခုစီကို မည်သည့်သမထတို့ဖြင့် ငြိမ်းစေနိုင်ကြောင်း၊ အခြေအနေတိုင်းတွင် သမ္မုခါဝိနည်း အမြဲ လိုအပ်ကြောင်း မြတ်စွာဘုရား အကျဉ်းချုပ်တော်မူသည်။ အဓိကရုဏ်း ကောင်းမွန်စွာ ငြိမ်းပြီးနောက် ပြန်လည် ဖော်ထုတ်သူသည် ပါစိတ်အာပတ် သင့်သည်။

ဤနည်းလမ်းများကို အဓိကရဏသမထခုနစ်ပါးဟု သိကြပြီး ရဟန်းသံဃာ၏ စည်းမျဉ်း သီးသန့်ဖြစ်သည်။ ဤစာမျက်နှာသည် နောက်ကွယ်ရှိ တရားမျှတမှု၏ မူကို ကြည့်ရန် အကျဉ်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုမူသည် မိသားစု၊ အလုပ်ခွင်နှင့် လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ ပဋိပက္ခဖြေရှင်းရာတွင် ကိုက်ညီအောင် အသုံးချနိုင်သည်။

1

သမ္မုခါဝိနည်း — ရှေ့မှောက်၌ ငြိမ်းစေခြင်း သမ္မုခါဝိနယေန

ရှေ့မှောက်၌ ငြိမ်းစေခြင်း၏ အင်္ဂါများမှာ သံဃာရှေ့မှောက် (တက်ရောက်သူ ပြည့်စုံခြင်း၊ မလာသူ၏ ဆန္ဒကို ယူလာခြင်း၊ ကန့်ကွက်သူ မရှိခြင်း)၊ ဓမ္မနှင့် ဝိနည်းရှေ့မှောက် (ဓမ္မအားဖြင့်၊ ဝိနည်းအားဖြင့်၊ ဘုရားရှင်၏ သာသနာအားဖြင့် ငြိမ်းစေခြင်း) နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရှေ့မှောက် (အမှုသည်နှစ်ဖက်လုံး ရှေ့မှောက်၌ ရှိခြင်း) တို့ ဖြစ်သည်။ မူလနေရာတွင် သဘောမတူနိုင်လျှင် ရဟန်းပိုများသော အာဝါသသို့ သွားရမည် သို့မဟုတ် အင်္ဂါဆယ်ပါး ပြည့်စုံသော ရဟန်းအဖွဲ့ကို ခန့်၍ စစ်ဆေးစေရမည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မည်သူ၏ ကိစ္စကိုမျှ သူ့ကွယ်ရာ၌ မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။ သက်ဆိုင်သူအားလုံး ရှေ့မှောက်၌ ရှိစေပြီး မည်သည့်မူဖြင့် ဆုံးဖြတ်မည်ကို အရင် သဘောတူပါ။
2

သတိဝိနည်း — အပြစ်မဲ့သူကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း သတိဝိနယော

အပြစ်မဲ့သော ရဟန်းကို အခြေမရှိသော သီလဝိပတ္တိဖြင့် စွပ်စွဲသောအခါ သံဃာသည် သတိဗဟုလ္လရောက်သော ထိုရဟန်းအား သတိဝိနည်း ပေးသည်။ ၎င်းမှာ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ မူလဖြစ်စဉ်မှာ မမှန်မကန် စွပ်စွဲခံရသော ဒဗ္ဗမလ္လပုတ္တမထေရ်ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မည်သူသည် အခြေမရှိဘဲ စွပ်စွဲခံရကြောင်း သက်သေပြပြီးလျှင် သူသည် စွပ်စွဲမှုမှ လွတ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြေညာသင့်သည်။ ကောလာဟလကို ကျန်ရစ်မထားပါနှင့်။
3

အမူဠှဝိနည်း — စိတ်ဖောက်ပြန်စဉ် ပြုခဲ့သည်ကို အပြစ်မယူခြင်း အမူဠှဝိနယော

စိတ်ဖောက်ပြန်နေစဉ် မသင့်လျော်သော အမှုများစွာကို ပြုခဲ့သည့် ရဟန်းအား ထပ်ခါထပ်ခါ စွပ်စွဲကြသည်။ သူက ရူးနေစဉ် ပြုခဲ့သဖြင့် သတိမရနိုင်ဟု ဆိုသော်လည်း သက်သာလာသောအခါ သံဃာက သူ့အား အမူဠှဝိနည်း ပေးသည်။ မူလဖြစ်စဉ်မှာ ရှင်ဂဂ္ဂဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မိသားစုဝင် သို့မဟုတ် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် စိတ်ရောဂါကာလအတွင်း မကောင်းသည်များ ပြုခဲ့လျှင် ဆုံးရှုံးမှုကို အတူတကွ ကူညီစောင့်ရှောက်ပါ။ သို့သော် သူ ပြန်ကောင်းလာသောအခါ ထိုအမှားကို ထပ်ခါထပ်ခါ မတောင်းဆိုပါနှင့်။
4

ပဋိညာတကရဏ — ဝန်ခံခြင်းဖြင့် ငြိမ်းစေခြင်း ပဋိညာတကရဏံ

အာပတ်ပေါ့ သင့်သော ရဟန်းသည် အခြားရဟန်းထံ ချဉ်းကပ်၍ မိမိ၏ အာပတ်ကို ပြသည်။ လက်ခံသူက “မြင်ပါသလား” ဟု မေးသည်။ ပြသူက “မြင်ပါသည်” ဟု ဖြေသည်။ လက်ခံသူက “နောက်ထပ် စောင့်စည်းပါ” ဟု ဆိုသည်။ ဝိနည်းတော်က ဝန်ခံချက်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ကံပြုခြင်းကို တားမြစ်ထားပြီး ဝန်ခံချက်အရ အပြစ်ပေးရာတွင် တကယ့်အပြစ်နှင့် ကိုက်ညီရမည်။ အာပတ်လေးသော်လည်း ပေါ့သည်ဟု ဝန်ခံ၍ ထိုအတိုင်း အပြစ်ပေးလျှင် တရားမျှတမှု မရှိဟု ယူဆသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
လူတစ်ဦးသည် မိမိဘာသာ အမှားကို ဝန်ခံလျှင် ဝန်ခံခြင်းနှင့် သတိထားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခြင်းတွင် ကိစ္စကို ရပ်ပါ။ လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲရန် မချဲ့ပါနှင့်။ သို့သော် တကယ့်အပြစ်ထက် သေးငယ်စေသော ဝန်ခံချက်ကိုမူ လက်မခံပါနှင့်။
5

ယေဘုယျသိကာ — အများစု၏ ဆန္ဒကို လိုက်ခြင်း ယေဘုယျသိကာ

ရဟန်းများ သံဃာအလယ်၌ ရန်ဖြစ်ကြ၍ နှုတ်ဟူသော လှံဖြင့် အချင်းချင်း ထိုးကြပြီး မငြိမ်းနိုင်သောအခါ အများစု၏ ဆန္ဒကို လိုက်ရန် ခွင့်ပြုတော်မူသည်။ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း၊ တွေဝေခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ခြင်းကြောင့် မဘက်လိုက်သော သလာကဂါဟာပကကို သမ္မုတိပေး၍ ဆန္ဒမဲ ကောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆန္ဒမဲကောက်ပုံ သုံးမျိုးမှာ လျှို့ဝှက်ကောက်ခြင်း၊ နားနားကပ်၍ တိုးတိုးကောက်ခြင်းနှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဝိနည်းတော်က ကိစ္စငယ်တွင် မသုံးရန်နှင့် မဟုတ်သော စကားပြောသော ဘက်က ပိုများသည်ကို သလာကဂါဟာပကက သိလျှင် ပြန်ကောက်ရန်လည်း ဖော်ပြထားသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မဲပေးခြင်းသည် စကားကို အဆုံးထိ ပြောပြီးနောက် သုံးရသော ကိရိယာဖြစ်သည်။ မဲရေတွက်သူသည် ဘက်မလိုက်ရမည်။ အများစု၏ မဲသည် မှားသောအရာကို မှန်စေသည်မဟုတ်ပါ။
6

ထပ်တိုး ပြစ်ဒဏ် — ထွက်ဆိုချက် ပြောင်းလဲနေသောအခါ တဿပါပိယသိကာ

ရှင်ဥပဝါဠသည် သံဃာအလယ်၌ အာပတ်အကြောင်း မေးမြန်းခံရသောအခါ ငြင်းပယ်ပြီး ပြန်ဝန်ခံ၊ ဝန်ခံပြီး ပြန်ငြင်းပယ်၍ သိလျက် မုသာဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် သံဃာက သူ့အား တဿပါပိယသိကာကံ ပြုသည်။ ဤကံသည် ကံခံရသူသည် မသန့်ရှင်းသူ၊ ရှက်ကြောက်မှုမရှိသူ ဖြစ်၍ စွပ်စွဲခံရသူ ဖြစ်ပြီး သံဃာက သင့်မြတ်စွာ ညီညွတ်စွာ ဓမ္မအားဖြင့် ပြုလျှင် တရားသင့်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
စစ်မေးခံရသူသည် ထွက်ဆိုချက်ကို ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲနေလျှင် ထိုမရိုးသားမှုကိုယ်တိုင်သည် ကိုင်တွယ်ရမည့်ကိစ္စ ဖြစ်လာသည်။ မူလအမှားတစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ပါ။
7

မြက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ခြင်း တိဏဝတ္ထာရကေန

ရဟန်းများ ရန်ဖြစ်၍ တစ်ဖက်စီ အမှားများစွာ ပြုမိပြီး တစ်ခုချင်း အပြစ်ပေးပါက သံဃာအက်ကွဲသည်အထိ ကျယ်ပြန့်နိုင်သောအခါ ရဟန်းအားလုံး တစ်နေရာတည်း စုဝေးကြသည်။ ထို့နောက် ဘက်နှစ်ဖက်၏ ကိုယ်စားလှယ်တို့သည် မိမိဘက်၏ အာပတ်ကို ပေါင်း၍ ညီလာခံတွင် ပြသကြသည်။ အပြစ်ကြီးသော အာပတ်နှင့် လူဝတ်ကြောင်နှင့် ဆက်စပ်သော အာပတ်ကို ချန်ထားသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
တစ်ခါတစ်ရံ ဘယ်သူ ဘယ်နှစ်ကြိမ် မှားသည်ကို ရေတွက်ခြင်းထက် “ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး မှားခဲ့ကြသည်” ဟု အတူတကွ လက်ခံလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ကိစ္စသည် ပြင်းထန်သော အရာ မဟုတ်သရွေ့ ဖြစ်သည်။
8

ငြိမ်းပြီးလျှင် ပြန်မဖော်ထုတ်ရ ဥက္ကောဋနကံ ပါစိတ္တိယံ

အဓိကရုဏ်းသည် သင့်လျော်သော နည်းလမ်းဖြင့် ငြိမ်းပြီးနောက် ပြန်လည်ဖော်ထုတ်သော ရဟန်းသည် ပါစိတ်အာပတ် သင့်သည်။ ဆန္ဒပေးထားပြီး နောက်မှ ပြန်၍ ကဲ့ရဲ့သူသည်လည်း ပါစိတ်အာပတ် သင့်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မိသားစု သို့မဟုတ် အဖွဲ့သည် ကိစ္စတစ်ခုကို တရားမျှတစွာ သဘောတူပြီးပါက ကိစ္စအသစ်ဖြင့် ရန်ဖြစ်တိုင်း ထိုကိစ္စကို ပြန်မဖော်ပါနှင့်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် စမ်းသုံးကြည့်ပါ

ဤနည်းခုနစ်မျိုးမှ ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်မှာ ပဋိပက္ခအမျိုးအစားတိုင်းသည် ကွဲပြားသော ကိရိယာ လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အတုအယောင် စွပ်စွဲခံရသူသည် အပြစ်မဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုမှု လိုအပ်သည်။ တကယ် အပြစ်ပြု၍ ဝန်ခံသူသည် ပြင်ဆင်ရန် လမ်းကြောင်း လိုအပ်သည်။ မပြီးဆုံးအောင် ငြင်းခုံနေသောအဖွဲ့သည် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ သို့မဟုတ် မဲပေးခြင်းကို သုံးရနိုင်သည်။

နည်းလမ်းတိုင်း၏ အောက်ခြေမူမှာ သက်ဆိုင်သူများ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပြုလုပ်ခြင်း၊ သဘောတူထားသော မူကို စွဲကိုင်ခြင်း၊ ကွယ်ရာ၌ မဆုံးဖြတ်ခြင်းနှင့် တရားမျှတစွာ ပြီးဆုံးပြီးလျှင် တကယ် ပြီးဆုံးစေခြင်း ဖြစ်သည်။ မကျေနပ်တိုင်း ပြန်မဖော်ထုတ်ပါနှင့်။

အိမ်တွင် သို့မဟုတ် အဖွဲ့တွင် ကိစ္စမဖြစ်မီကပင် ကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမည်ဆိုသည့် ရိုးရှင်းသော စည်းမျဉ်း ရှိထားလျှင် ပဋိပက္ခ တကယ်ဖြစ်လာသောအခါ အပူချိန်ကို များစွာ လျှော့ချနိုင်သည်။

ဖတ်ပြီးသည်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အကောင့်ဝင်ပါ