အနုရုဒ္ဓသုတ်: ဆီနှင့်မီးစာ သန့်ရှင်းသော ဆီမီး
တေလပ္ပဒီပဿ ဈာယတောအလုပ်များသော လက်သမားက အရှင်အနုရုဒ္ဓအား အတိုင်းအဆမရှိသော စိတ်နှင့် မဟဂ္ဂုတ်စိတ်သည် ကွာခြားသလောဟု မေးသည် — အဖြေက…
ဒသ သံယောဇနာနိ
စိတ်ကို ဒုက္ခနှင့် ချည်နှောင်ထားသော ချည်နှောင်မှုဆယ်မျိုး—ကျင့်ကြံမှု မည်မျှတိုးတက်ပြီးသည်ကို ပြသည့် မြေပုံဖြစ်၍ ခံစားချက်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ပယ်နိုင်သောအရာဖြင့် တိုင်းတာရသည်။
သံယောဇဉ် ဟူသည် ချည်နှောင်ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ စိတ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ချည်နှောင်ထားသည့်အရာ ဖြစ်ပြီး ဆယ်မျိုးရှိသည်။ ကာမဘုံနှင့် ချည်နှောင်ထားသော အောက်ပိုင်းသံယောဇဉ်ငါးပါးနှင့် သိမ်မွေ့သောဘုံတွင်ပင် ချည်နှောင်ထားသော အထက်ပိုင်းသံယောဇဉ်ငါးပါး ဟူ၍ ခွဲထားသည်။
ဤအုပ်စု၏ အသုံးဝင်ပုံမှာ တိုးတက်မှုမြေပုံအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သောတာပန်သည် ပထမသုံးချက်ကို ပယ်နိုင်သည်။ သကဒါဂါမ်သည် နောက်နှစ်ချက်ကို ပါးလွှာစေသည်။ အနာဂါမ်သည် ပထမငါးချက်လုံးကို ပယ်ပြီးဖြစ်သည်။ ရဟန္တာသည် ဆယ်ချက်လုံးကို ပယ်နိုင်သည်—တိုင်းတာရာတွင် ဘာဝနာပွားစဉ် ထူးဆန်းသော အတွေ့အကြုံဖြင့် မဟုတ်ဘဲ တကယ်ပယ်နိုင်သောအရာဖြင့် ဖြစ်သည်။
ခန္ဓာငါးပါးသည် ငါ့ဟာ ငါပင်ဟု မှားယွင်းစွာ မြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကို ထိခိုက်သမျှအရာအားလုံး ကြီးမားသောကိစ္စ ဖြစ်စေသည့် ပထမဆုံး ချည်နှောင်မှု ဖြစ်သည်။
သေးငယ်သောကိစ္စမှ စတင်ကျင့်ကြံပါ။ ဝေဖန်ခံရသည့်အခါ မည်သည်က အချက်အလက်အမှန်ဖြစ်ပြီး မည်သည်က ငါ့ကို ထိခိုက်သည်ဟူသော ခံစားချက်ဖြစ်သည်ကို ခွဲခြားပါ။
ရတနာသုံးပါးနှင့် ကျင့်စဉ်ကို ယုံမှားတွန့်ဆုတ်၍ လက်တွေ့မလျှောက်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ နားလည်မှုရှာရန် မေးခွန်းထုတ်ခြင်းနှင့် ကွာခြားပြီး ထိုသို့ မေးခြင်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စ ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းစွာ လေ့လာပြီး မိမိကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ဖြေရှင်းပါ။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်စိတ်ချမှုသည် မိမိကိုယ်တိုင်မြင်ရသော ရလဒ်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူ၏ စကားကို လိုက်ယုံခြင်းမှ မလာပါ။
သီလဗ္ဗတနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများသည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် စင်ကြယ်စေနိုင်သည်ဟု မိုက်မဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကိရိယာသာဖြစ်ပြီး ရည်မှန်းချက်မဟုတ်ကြောင်း နားမလည်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မိမိလုပ်နေသည့်အရာက ဘာကို ပယ်စေနိုင်သနည်းဟု မိမိကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ မဖြေနိုင်လျှင် ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း ရလဒ်မရဘဲ ပုံစံအတိုင်းသာ လုပ်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ရူပါရုံ၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အထိအတွေ့တို့ကို တပ်မက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် အထူးထူထဲဆုံး ချည်နှောင်မှု ဖြစ်သည်။
ဖြတ်တောက်ခြင်းမှ စရန် မလိုပါ။ ဆွဲငင်ခံနေရသည်ကို သတိပြုမိပြီး လိုက်မည်၊ မလိုက်မည်ကို ရွေးချယ်နိုင်ကြောင်း သိခြင်းမှ စပါ။ လွတ်လပ်ခြင်းသည် ရွေးချယ်ခွင့်ရှိခြင်းမှ စတင်သည်။
စိတ်ထဲတွင် ထိခိုက်၍ မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါသအဖြစ် မပေါက်ကွဲသေးသော်လည်း ကာမရာဂနှင့် တွဲ၍ တစ်နေကုန် စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေသည့် ချည်နှောင်မှု ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့လျှင် အကြိမ်များစွာ မသိမသာ ဖြစ်ပေါ်သည့် သေးငယ်သော မကျေမနပ်မှုကို သတိထားကြည့်ပါ။ သေးငယ်စဉ်ကတည်းက မြင်ခြင်းသည် မီးအဖြစ် ရောက်မှ ငြှိမ်းသတ်ရန် မလိုစေပါ။
ရူပဈာန်နှင့် သိမ်မွေ့သောဘုံ၏ ပြေပြစ်သိမ်မွေ့သော ချမ်းသာကို တပ်မက်စွဲလမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဆင့်တစ်ဆင့်ရောက်မှ ကြုံရသည့် အထက်ပိုင်း ချည်နှောင်မှု ဖြစ်သည်။
သာမန်လူများ အသုံးချနိုင်သော သင်ခန်းစာမှာ ကျင့်ကြံမှုမှ ရရှိသော ချမ်းသာကိုပင် မဆုပ်ကိုင်သင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထပ်ခါထပ်ခါ လိုချင်လာလျှင် ထိုသည်လည်း တဏှာ၏ အခြားပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အရူပဈာန်နှင့် ရုပ်မရှိသော ဘုံ၏ ချမ်းသာကို တပ်မက်စွဲလမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့ချက်ထက် ပို၍ သိမ်မွေ့ပြီး သတိပြုမိရန် ပိုခက်သည်။
သဘောတရားတူပင်—ကောင်းသောအရာကိုပင် မဆုပ်ကိုင်ပါနှင့်။ တိုးတက်မှုကို ပယ်နိုင်မှု များလာခြင်းဖြင့် တိုင်းတာရသည်။ နှစ်သက်ဖွယ်အခြေအနေများကို ပိုမိုစုဆောင်းခြင်းဖြင့် မဟုတ်ပါ။
မိမိကိုယ်ကို အခြားသူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သာ၍ကောင်းသည်၊ တန်းတူသည်၊ နိမ့်ကျသည်ဟု တွေးခြင်းများ ပါဝင်သည်။ နှိမ့်ချဟန်ရှိသူများတွင်ပင် ကွယ်ပုန်းနေတတ်သောကြောင့် သိမ်မွေ့သည့် ချည်နှောင်မှု ဖြစ်သည်။
နေ့စဉ် ပေါ်လာသော နှိုင်းယှဉ်စိတ်များကို ဖမ်းမိအောင် သတိထားပြီး ဤသည်မှာ မာနဟု သိရုံသာ သိပါ။ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ပါနှင့်။ မကြာခဏ မြင်ခြင်းက ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ပင် ပေါ့ပါးစေသည်။
သိမ်မွေ့သောအဆင့်တွင်ပင် ကျန်ရှိနေသေးသော စိတ်၏ လှုပ်ရမ်းမှု ဖြစ်သည်။ ဘာမျှ လာထိခိုက်ခြင်း မရှိသော်လည်း စိတ်ကို အပြည့်အဝ မငြိမ်သက်စေပေ။
နေ့စဉ်ဘဝအဆင့်တွင် နေ့စဉ် လှုံ့ဆော်မှုများကို အနည်းငယ်လျှော့ခြင်းဖြင့် ဖြေရှင်းပါ။ လှုံ့ဆော်မှု နည်းသောစိတ်သည် သဘာဝအတိုင်း စိတ်ပျံ့လွင့်မှု နည်းလာသည်။
အရိယသစ္စာကို မသိခြင်းနှင့် အရာအားလုံးကို ၎င်းတို့ ဖြစ်သည့်အတိုင်း မမြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးချည်နှောင်မှုဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသမျှ၏ အမြစ် ဖြစ်သည်။
မိမိတွင် မသိသေးသည့်နေရာ အမြဲရှိကြောင်း လက်ခံပြီး ဆက်တိုက် လေ့လာသုံးသပ်ပါ။ အမှန်တရားအပေါ် နှိမ့်ချမှုသည် အဝေးဆုံးသို့ ဆောင်သွားသည့်အရာ ဖြစ်သည်။
သာမန်လူများ ချက်ချင်း လုပ်ကိုင်နိုင်သည့်အချက်မှာ ပထမသုံးချက် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သက္ကာယဒိဋ္ဌိဖြစ်သည်။ “ငါ့မျက်နှာ ပျက်သွားပြီ” ဟု ခံစားရတိုင်း အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားသည်မှာ အဘယ်နည်း၊ သို့မဟုတ် ထိခိုက်ခံရသော ကိုယ်ပိုင်ပုံရိပ်သာ ရှိသည်လားဟု ခွဲခြားကြည့်ပါ။
နေ့စဉ်အသုံးပြုနိုင်သည့် နောက်တစ်ချက်မှာ သီလဗ္ဗတပရာမာသ ဖြစ်သည်။ ပုံစံတစ်ခုတည်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကို မမေ့ပါနှင့်။ ဓလေ့ထုံးတမ်းများသည် စိတ်ကို ပယ်ခြင်းသို့ ဆောင်ရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်လုပ်ပြီးပြည့်စုံသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို စုဆောင်းရန် မဟုတ်ပေ။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
အလုပ်များသော လက်သမားက အရှင်အနုရုဒ္ဓအား အတိုင်းအဆမရှိသော စိတ်နှင့် မဟဂ္ဂုတ်စိတ်သည် ကွာခြားသလောဟု မေးသည် — အဖြေက…
မြတ်စွာဘုရား၏ ဗုဒ္ဓဝစနတွင် ဤဗြဟ္မစရိယကို အကြည်လင်ဆုံးအပိုင်းကဲ့သို့ သောက်သုံးသင့်သည်ဟု ဟောကြားထားသည်။ ပဋိသမ္ဘိ…
လိစ္ဆဝီမင်းသား ဘဒ္ဒိယသည် ဘုရားရှင်တွင် အခြားဂိုဏ်းဝင်တို့၏ တပည့်များကို စိတ်ပြောင်းစေသော မာယာရှိသည်ဟု ကြားသဖြင…
ပိဋကတ်သုံးပုံပါ ပထမဆုံးသော ဇာတ်ဖြစ်သည်။ ဂါထာက ပညာရှိသူသည် မှားမည်မဟုတ်သော လမ်းကို ယူသင့်ကြောင်း၊ ခန့်မှန်းသူ၏ …